Friday, June 19, 2009

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Ή επιστήμη δέν είναι ελκυστική στους απλούς πολίτες, διότι λύει τά προβλήματα αργά καί κουραστικά. Οί θρησκείες καί γενικά οί δεισιδαιμονίες είναι πιό γλυκές διότι επιλύουν όλα τά προβλήματα αμέσως. 2000 χρόνια πέρασαν γιά νά πείσει ή επιστήμη πιστούς ή άπιστους ότι ή γή είναι πλανήτης κτλ. Ή θρησκεία όμως μέσα σέ 5 δεύτερα σού απαντά σέ όλα : όλα τά έκανε ό θεός, αυτός ξέρει γιατί, αυτός τά θέλησε έτσι κτλ.
Οί άνθρωποι περιμένουν ένα θαύμα γιά νά λύσουν όλα τους τά προβλήματα. Εμπεριέχεται δηλαδή ή πανάκεια γιά κάθε πρόβλημα. Αντιθέτως στήν επιστήμη τά προβλήματα θέλουν χρόνο καί σκληρή δουλεια γιά νά ξεπεραστούν.
Τό Ελληνικό πνεύμα δέν μπορεί νά αντιληφθή ότι ή λύτρωση είναι μία πράξη εξαγοράς. Ένας σωστός καί καλός δούλος τού Θεού, θά κερδίσει τήν αιώνια ζωή. Τελικά όμως, παρά τό μεγάλο δώρο πού έταξε ό Ιησούς στούς μαθητές του, εκείνοι τόν πρόδοσαν, ενώ ό Σωκράτης χωρίς νά υπόσχεται καμία αιώνια ζωή, είδε τούς μαθητές του κόντά έως καί τήν τελευταία στιγμή, χωρίς εκείνοι νά υπολογίζουν τίς συνέπειες.
Ό Sherrard συνεχίζει τήν επίθεση κατά τού Ιουδαιοχριστιανισμού μέ τό ποιοί ήσαν αυτοί πού αποτελούσαν τόν κλήρο στούς πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Ό Χριστιανισμός πρίν γίνει επίσημη θρησκεία τής αυτοκρατορίας, είναι φανερά ανθελληνικός. Ό Παύλος ήρθε μέ έναν στόχο. Πώς θά προσηλυτίσει τούς Εθνικούς (Α΄Τιμίθ,2-7). Ό Παύλος βέβαια ξεκινά μέ μεγάλα όνειρα, αλλά τό γέλιο πού προκαλεί στούς Αθηναίους τόν κάνει νά μήν ξαναμιλήσεις σέ μορφωμένα πλήθη. Υποχρεωτικά λοιπόν περιορίζεται στούς Εβραίους.Ό Παύλος δίδασκε σέ συναγωγές τό νέο δόγμα. Όταν λέμε ή αναφερόμαστε στίς εκκλησίες τών πρώτων αιώνων, εννοούμε συναγωγές. Αυτοί οί Εβραίοι ήσαν οί πρώτοι Χριστιανοί. Μετά τήν ισοπέδωση τής Ιερουσαλήμ τό 70μχ, αυτοί ήσαν πού εκράτησαν τόν αδύναμο Χριστιανισμό. Οί ίδιοι προσανατόλισαν τόν αγώνα καί κήρυξαν τό βασικό πιστεύω τού Παύλου. Έτσι εξηγείται καί όλος αυτός ό αγώνας γιά τήν κατάργηση τών Ολυμπιακών αγώνων, τό μίσος γιά τά γυμναστήρια, τίς σχολές φιλοσοφίας καί θετικών επιστημών, πού οί Εβραίοι ανέκαθεν τά θεωρούσαν αλλοτρίωση ώς πρός τήν θρησκευτικότητα τής νεολαίας των.
Ό M.Shimon στό 425μχ τοποθετεί τόν τερματισμό τής Εβραϊκής Πατριαρχίας. Τό φαινόμενο θά εξακουλουθεί λιγότερο εχθρικό, αλλά τούς τελευταίους τέσσερεις αιώνες καί έως τήν επανάσταση θά αναβιώση μέ τήν μορφή Πατριαρχών, Φαναριωτών καί Κοτζαμπάσηδων.
Τά γεγονότα δείχνουν πώς τό Βυζάντιο δέν έχει νά κάνει καί πολύ μέ τόν Ελληνισμό ή έστω δέν πρέπει ή Αυτοκρατορία νά είχε καί πολλούς Έλληνες. Ή Ελληνική γλώσσα βέβαια χρησιμοποιήθηκε γιά νά εξυπερετήσει τούς Ιουδαιοχριστιανούς. Αυτό πού γιά τούς Έλληνες «ανήθικους ειδωλολάτρες» ήτο απαράδεκτο, γιά τούς πιστούς τής θρησκείας τής αγάπης είναι απολύτως φυσιολογικό. Ενώ δηλαδή οί εθνικές παραδόσεις τών εθνών επιτρέπονταν στήν αυτοκρατορία τού Αλεξάνδρου καί τήν Ρωμαϊκή, στούς Βυζαντινούς χρόνους δέν επιτρεπόταν τίποτα εκτός από τήν λατρεία τού Ιησού.
Οί Έλληνες δέν ανάγκασαν ποτέ τούς Σύριους νά γίνουν Έλληνες, δέν ανάγκασαν ποτέ τούς Αιγύπτιους νά γίνουν Έλληνες, δέν ανάγκασαν ποτέ τούς Ρωμαίους νά γίνουν Έλληνες. Τό Βυζάντιο όμως μέ τήν χρήση βίας καί μόνο, ανάγκασε έθνη καί λαούς νά λατρέψουν τόν Ιησού, τό άγιο πνεύμα καί τόν Θεό – Ιαχωβά – Γιαχβέ.
Στό τέλος τού 2ου αιώνος μχ επί Μάρκου Αυρηλίου καί μετά τόν λοιμό πού έπληξε τήν Ρώμη, επήλθε ή παρακμή. Ή παρακμή πού επέρχεται είς τόν πολιτισμό ισούτε μέ τήν παρακμή πού επέρχεται πλέον κεί είς τά φυσικά σώματα. Ό Ελληνικός πολιτισμός ήτο κυρίως αστικός, καί εκείνη τήν εποχή πέφτουν οί αντοχές τόν πόλεων σέ όλους τούς τομείς : παιδεία, υγεία κτλ. Ή καταστροφή πού επέρχεται είς τά φυσικά σώματα πλήττει καί τάς φιλοσοφικάς σχολάς. Ή Ιουδαιοχριστιανική λατρεία πού αρχίζει νά απλώνεται βρίσκει τούς αθρώπους τής υπαίθρου χωρίς φιλοσοφική καί θεολογική τεκμηρίωση, έτσι τά πρώτα θύματα τής νέας- παλαιάς αυτής λατρείας είναι τά αμόρφωτα πλήθη τών χωριών. Οί χωρικοί ήτο ανυπεράσπιστοι στήν προπαγάνδα τής εποχής από τόν επίσκοπο Δανιήλ.

Ό Δανιήλ έστελνε τόν Μπονιφάτιο (8ος μχ) λέγοντας του:

«Νά πάς στούς ειδωλολάτρες καί νά τούς πείς πώς έγινε ό κόσμος».

Ό Επίσκοπος δηλαδή στέλνει ανθρώπους τους νά πουλήσουν σοφιστική σέ αμόρφωτους καί φτωχούς ανθρώπους πού μέ δυσκολία προσπαθούσαν νά θυμηθούν τίς εθνικές καταβολές τών, νά θυμηθούν ποιοί ήταν αυτοί οί πρόγονοί των : Μ.Αλέξανδος, Αχιλλέας, Θεμιστοκλής.
Βέβαια άν αυτά τά έλεγε ό Δανιήλ καί κάθε Δανιήλ στήν κλασσική Ελλάδα τού Επικούρου, τού Ισωκράτους, τού Πυθαγόρα, θά έπεφταν «ντομάτες».
Τό πρόβλημα λοιπόν εντοπίζεται μετά τόν 2ον αιώνα μχ, όπου οί Ιουδαιοχριστιανοί κατάφεραν νά εξαπλώσουν τήν θρησκεία των. Έως τόν 2ον αιώνα μχ ό πολιτισμός ήτο σέ πολύ υψηλό επίπεδο. Όπως λέγει ό Εδουάρδος Γίββων ό Ελληνορωμαϊκός πολίτισμός ήτο στό ζενίθ, βιβλιοθήκες υπήρχαν παντού, φιλοσοφικές σχολές κλτ. Μετά λοιπόν τόν Μάρκο Αυρήλιο (121-180μχ) πολλές σχολές κλείνουν λόγω οικονομικών λόγων, μένουν βέβαια οί μεγάλες καί γνωστές όπως ή Ακαδημία ή οποία κλείνει από τόν Ιουστινιανό.
Ή «αμορφωσιά» πού επικράτησε τήν εποχή εκείνη, έφερε τό συγκριτισμό τού 3ου αιώνος μχ, όπου ό κόσμος πιστεύει σέ όλα καί σέ τίποτα. Εόρταζαν διαφόρους Θεούς καί κανέναν, Θεούς τού Βορρά καί Θεούς τής Ανατολής. Ό συγκριτισμός έφερε φθορά είς τόν Ελληνικό πολιτισμό. Ό Έλλην τής κλασσικής εποχής είχε μία κρατερά «θεολογική» «πίστη», ενώ ό Έλλην τού 2-3ου αιώνος τά συζητά όλα. Σέ αυτήν λοιπόν τήν αβεβαιότητα τών πολλών πατά ό Ιουδαιοχριστιανισμός πού φαίνεται δυνατός. Επειδή δηλαδή είναι δογματικός δίδει σιγουριά στούς αβέβαιους αμόρφωτους καί καλύπτει έτσι όλα τά κενά των καί τίς ανασφάλειές των. Επίσης τήν εξάπλωση τής θρησκείας αυτής βοήθησαν διατάγματα τού Καρακάλλα καί οί Αυτοκράτορες πού ακολούθησαν μετά τόν Μάρκο Αυρήλιο.
Αυτοκράτορες μή Ευρωπαίοι κυρίως Ανατολίτες πού έφεραν μαζί των τά έθιμα άλλων λαών. Ποτέ αυτοί οί Βασιλείς δέν κατάλαβαν τί εστί Ελληνισμός, τί εστί Ρώμη. Προετοίμασαν έτσι τό έδαφος γιά τήν επέλαση τών Χριστιανών. Ή Ρωμαϊκή σύγκλητος από τόν 3ον αιώνα προσπαθεί νά σώση ότι μπορεί. Ό Χριστιανισμός δέν χτυπά απλώς τήν Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, χτυπά πιά τά θεμέλια τού ανθρωπίνου πολιτισμού.
Τήν εποχή εκείνη ή επέλαση τού Χριστιανισμού χτυπά τίς αξίες τού ανθρωπίνου πολιτισμού, τήν εποχή αυτή γίνεται ΛΕΗΛΑΣΙΑ τού ΕΛΛΗΝΟρωμαϊκού πολιτισμού. Στά χρόνια τού Κόμμοδου (162-192) οί Πάπες καί οί Ραβίνοι μπαινόβγαιναν στό παλάτι τού αυτοκράτορα κάνοντας ότι μπορούσαν καλλίτερο γιά τήν θρησκεία των.
Σέ αυτήν λοιπόν τήν εποχή αρχίζει ή μαζική προπαγάνδα καί σιγά σιγά ή περιφέρεια έρχεται καί κατατρώει τό κέντρο, οί χριστιανοί δηλαδή πού αυξάνονται στήν ύπαιθρο έρχονται σιγά σιγά στίς πόλεις μεταφέροντας τά νέα ήθη των.

Ό Χριστιανισμός βέβαια λειτουργεί πολύ οργανωμένα, εξαιτίας τού εβραϊκού ιερατείου, πού πάντα πού κάθε βήμα του είναι προσεκτικό. Ό Ιουδαιοχριστιανισμός ποτέ δέν έμεινε δογματικός όσο καί άν μιλά γιά δόγματα. Ό Χριστιανισμός άλλαζε μορφές καί στρατηγικές :

Στήν αρχή οί εβραιοχριστιανοί παρουσίαζαν τόν Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό σάν τήν πόρνη Βαβυλώνα πού πρέπει νά καταστραφή, διότι σ’αυτήν υπάρχει ή στρατιά τού διαβόλου. Αυτά τά έλεγαν έως τήν εποχή τού Μάρκου Αυρηλίου.

«Αποκάλυψη του Ιωάννη»

Το τελευταίο βιβλίο, και το μοναδικό προφητικό, της Καινής Διαθήκης. Γράφτηκε από τον απόστολο και ευαγγελιστή Ιωάννη στο νησί της Πάτμου, περί το έτος 95, όταν ήταν αυτοκράτορας της Ρώμης ο Δομιτιανός. Το θέμα του βιβλίου, που ο Ιωάννης το έγραψε έπειτα από όραμα που είδε κάποια Κυριακή, είναι ο αγώνας ανάμεσα στη βασιλεία του Θεού και στην προσωρινή εξουσία του Σατανά και η νίκη του Χριστού, οι διωγμοί δηλαδή και ο τελικός θρίαμβος της Εκκλησίας. Όλα τα εξιστορούμενα της Αποκάλυψης είναι αλληγορικά (το αρνίον, η γυνή, το θηρίον, οι πρεσβύτεροι) και συμβολικά και για το λόγο αυτό το βιβλίο είναι ένα από τα δυσκολότερα της Αγίας Γραφής. Πολλές εικόνες και παραστάσεις είναι δανεισμένες από την Παλαιά Διαθήκη. Η γλώσσα και το ύφος της Αποκάλυψης, σε αντίθεση με το τέταρτο ευαγγέλιο και τις επιστολές που έχει γράψει ο Ιωάννης, δημιούργησαν αμφιβολίες, σχετικά με την ταύτιση του συγγραφέα της Αποκάλυψης με τον ευαγγελιστή. Ωστόσο, η διαφορά στη γλώσσα και στο ύφος του βιβλίου ποτέ δέν δικαιολογήθηκαν

Απόκρυφα βιβλία

Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης: Παλαιστινιακής προέλευσης: το βιβλίο του Ενώχ, τα Ιωβηλαία, οι Διαθήκες των 12 Πατριαρχών, το Ψαλτήριο του Σολομώντα, η Ανάληψη του Μωυσή, του Ησαΐα, το Δ’ βιβλίο του Έσδρα κτλ.
Ελληνιστικής προέλευσης: Ιουδαϊκή Σίβυλλα, Σνωχ κτλ. καθώς και άλλα που διασώθηκε μόνο ο τίτλος τους (Διαθήκη Ιώβ, Διαθήκη Σολομώντα, Αποκάλυψη Ηλία και Σοφονίου, το απόκρυφο του Ιεζεκιήλ, το βιβλίο του Αδάμ και της Εύας κτλ.).
Τα απόκρυφα της Καινής Διαθήκης: Διαιρούνται σε 4 κατηγορίες: α) Απόκρυφα Ευαγγέλια: Πέτρου, Ιακώβου, Θωμά, Ψευδοματθαίου, β) Απόκρυφες Πράξεις των Αποστόλων Ιωάννη, Παύλου κτλ., γ) Απόκρυφες Επιστολές, π.χ. Παύλου προς Λαοδικείς και Γ’ προς Κορινθίους κτλ., δ) Απόκρυφες Αποκαλύψεις, π.χ. Πέτρου, Ιωάννη, Παύλου, Θωμά, Πρωτομάρτυρα Στεφάνου, Βαρθολομαίου κ.ά.

Τά Συγγράμματα έχουν άμεσα ή έμμεσα, αξιώσεις ιερών βιβλίων, αλλά γιατί δέν τά θέλουν ;

Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΑΓΝΟΕΙ θαύματα, αναστασεις, παραβολές
Μιλά μόνο γιά τήν φιλοσοφία πού εισήγαγε ό χριστός
Γιατί αποκλείονται από την Αγία Γραφή ;

Γιατί λέγονται «ακανόνιστα», «ψευδεπίγραφα» και «νόθα» ;

Επειδή δέν σάς συμφέρουν ;

Αργότερα οί γνωστοί Απολογητές έλεγαν ότι κατακλυσμός θά γίνει διά πυράς, ενώ ό Μελίτων ό Σάρδιος σχολίασε στήν αποκάλυψη : «Εμείς οί χριστιανοί είμαστε μία μικρή ευλογία γιά τήν αυτοκρατορία, από τότε πού ήρθε ό χριστιανισμός ή αυτοκρατορία μεγάλωσε. Εμείς ποτέ δέν κάναμε κακό σέ άλλους, οί άλλοι μάς κατηγορούν αδίκως».
Επί Ωριγένους μετά τόν 2ον αιώνα (Απολογητής καί αυτός τού χριστιανισμού κατά τών «ειδωλολατρών») λεγόταν πώς ή αυτοκρατορία είναι μέρος τού Θεϊκού σχεδίου καί ό Καίσαρ είναι εδώ στήν Γή γιά νά εγκαθιδρύση τής Βασιλείας τού Θεού. Λίγο αργότερα τόν 3ον αιώνα επί Ευσεβίου Παμφίλου Επισκόπου Καισαρείας λεγόταν : «οί Έλληνες καταστράφησαν επειδή πίστευαν σέ πολλούς Θεούς καί είδωλα...ή Δημοκρατία των είναι έργο τού διαβόλου. Οί Βυζαντινοί αυτοκράτορες νικούν πάντα επειδή πιστεύουν στόν ημών Ιησού Χριστό».

Απολογητές

Θεολόγοι με ευρεία φιλολογική μόρφωση, που έδρασαν ως υποστηρικτές του χριστιανισμού, κατά τους πρώτους αιώνες της εμφάνισης της νέας θρησκείας. Οι φιλόσοφοι και οι λόγιοι τής εποχής περιφρονούσαν τους χριστιανούς και με διάφορες συγγραφές ειρωνεύονταν τον τρόπο ζωής τους.Από το 2ο αιώνα παρουσιάστηκαν οι απολογητές του χριστιανισμού, οι οποίοι ανέπτυξαν ένα είδος σοφιστικής φιλολογίας, που είχε σκοπό να αποδείξει ότι αυτά πού λέγουν έχουν μία βάση. Οι απολογητές χρησιμοποιούσαν ως πηγές όχι μόνο την Αγία Γραφή αλλά και εθνικούς και Ιουδαίους συγγραφείς. Πλαστογράφοι μεγίστου είδους πού σήμερα χαίρουν αγάπης καί σεβασμού. Τέτοιοι απολογητές κατά το 2ο αιώνα ήταν ο Ιουστίνος, ο Τατιανός, ο Μελίτων Σάρδεων, ο Αθηναγόρας ο Αθηναίος, ο Κοδράτος, ο Αρίστων, ο Πέλλης κ.ά.


Μετά τό 410 οί Βη(ι)σιγότθοι μπαίνουν στήν Ρώμη καί πλέον τό τροπάριο αλλάζει. Τά περί ό Θεός ατσαλώνει τίς λεγεώνες πέρασαν. Τό σχέδιο έλεγε άλλα τώρα : «ή Βασιλεία τών Θεών δέν είναι επίγεια, ή Βασιλεία τού Θεού είναι είς τούς Ουρανούς. Έτσι έρχεται καί ό Αυγουστίνος γράφοντας τήν «Πολιτεία τού Θεού» λέγοντας : «ή καταστροφή τής αυτοκρατορίας ήρθε επειδή δέν είστε πιστοί. Εμείς οί χριστιανοί απλώς είμαστε ξένοι σέ ξένα κτήματα. Εμείς μιλάμε γιά μεταφυσικά πράγματα καί όχι κοσμικά.





Νά ένα Μεταφυσικό : Αρμαγεδδών

Εβραϊκή λέξη που σημαίνει «βουνό των Μαγεδδών». Η πόλη Μαγεδδών βρισκόταν στην άκρη της πεδιάδας Εσδρηλών, κοντά στο βουνό Κάρμηλος. Η τοποθεσία αυτή ήταν ονομαστή στην ιστορία του Ισραήλ για τα σημαντικά πολεμικά γεγονότα που συνέβησαν σε αυτή. Εκεί ο Βαράκ και η Δεββώρα νίκησαν τους Χαναναίους και ο Γεδεών τους Μαδιανίτες. Εκεί επίσης σκοτώθηκε ο Σαούλ με τους τρεις γιους του πολεμώντας τους Φιλισταίους και ο Ιωσίας πολεμώντας το φαραώ Νεχώ.Σύμφωνα με την «Αποκάλυψη» του Ιωάννη (κεφ. 16), στον Αρμαγεδδώνα θα συγκεντρωθούν οι πονηροί βασιλιάδες και λαοί της οικουμένης και θα συνασπιστούν με τα πονηρά δαιμόνια για να πολεμήσουν κάτω από την αρχηγία του δράκοντα, δηλαδή του Διαβόλου, εναντίον του Θεού. Ο Θεός όμως θα τους συντρίψει.Καί τούς Έλληνες θά συντρίψεις θεέ ;

Νά καί ένα Νεοελλήνικό : Άσπιλος σύλληψις της Θεοτόκου

Δόγμα της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που θεσπίστηκε από τον πάπα Πίο Θ΄ το 1854. Σύμφωνα με αυτό η Θεοτόκος θεωρείται ότι γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα, πράγμα που αντιτίθεται στην ορθόδοξη παράδοση, η οποία δέχεται την καθολικότητα του προπατορικού αμαρτήματος. Σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία η Θεοτόκος απαλλάχθηκε από τον ρύπο του προπατορικού αμαρτήματος κατά τη στιγμή του Ευαγγελισμού της. Γιά τό προπατορικό δέν μάς ενδιαφέρει καί πολύ, αλλά γιά τό ότι ήταν παρθένα τό αποφάσισε τελικά ό Πάπας τό 1854 ; Γιατί ; Υπήρχαν καί αμφιβολίες δηλαδή ; Σάν τούς Ολυμπιακούς αγώνες τού 2004, όπως τρέχαμε εμείς τήν τελευταία στιγμή, τρέχουν καί οί πάπες νά προλάβουν, μήπως καταλάβουν οί άλλοι ότι είμαστε καί είστε κύριοι πάπες Ν ο ύ μ ε ρ α

Νά καί Άλλο ένα Νούμερο : Αυνάν

Δευτερότοκος γιος του Ιούδα και της Χαναναίας Σανά (Γέν. λη΄ 1-10, μστ΄ 12, Αριθμ. ηστ΄ 19). Μετά το θάνατο του αδερφού του Ηρ, ο Αυνάν παντρεύτηκε τη γυναίκα εκείνου, αλλά απέφευγε να δώσει παιδί στον πεθαμένο αδερφό του, όπως όριζε ο εβραϊκός νόμος, «εκχέων το σπέρμα επί την γην». Το γεγονός αυτό δεν άρεσε στο Θεό επειδή φανέρωνε εγωισμό και γι’ αυτό ο Αυνάν θανατώθηκε. Από το όνομά του προέρχεται και ο όρος «αυνανισμός». Μπράβο ό Θεός ! τόσα δις γαλαξίες καί άστρα καί άνθρωποι στήν Γή, καί ό Θεός πήγε καί έκαψε έναν Μ Α Λ Α ΚΑ.

Νά καί ή πράξις αγάπης τής Εκκλησίας : Αφορισμός

Ο αποκλεισμός κάποιου από τη χριστιανική κοινωνία, επειδή με τις πράξεις του δε θέλει να αποτελεί μέλος του πληρώματος της Εκκλησίας. Για την ορθόδοξη Εκκλησία, ειδικότερα, ο αφορισμός δεν αποτελεί τιμωρία του Θεού, αλλά απόδειξη της αγάπης του για τον αμαρτωλό άνθρωπο, θέλοντας να του υπενθυμίσει ότι έχει θέσει τον εαυτό του έξω από το γεγονός της Θείας Χάρης. Ο αφορισμένος δεν μπορεί να μπει στους ναούς, να παραβρεθεί στη Θεία Λειτουργία, να πάρει μέρος στα μυστήρια και στους αγιασμούς, να παραβρεθεί σε γάμους και βαπτίσεις, ακόμη και αν γίνονται έξω από τους ναούς. Μετά το θάνατο δεν του ψάλλεται η νεκρώσιμη ακολουθία ούτε και γίνονται γι’ αυτόν τα καθιερωμένα μνημόσυνα. Στερείται από το δικαίωμα να εμφανίζεται ως ενάγων σε εκκλησιαστικό δικαστήριο ή να γίνεται δικαστής, όταν απαιτείται σε διάφορες περιπτώσεις. Τον αφορισμό αναστέλλει μόνον ο επίσκοπος που τον επέβαλε ή ο διάδοχός του και όχι ο επίσκοπος άλλης επαρχίας. Σήμερα ο αφορισμός έχει περιοριστεί στα στενά όρια της «εσχάτης εκκλησιαστικής ποινής».
Δύσκολοι καιροί φίλοι καί φίλες παπάδες γιά αφορισμούς, μήν μείνουμε καί χωρίς πελατές στά μαγαζιά. Μολονότι τό 1821 μόνο τόν Κολοκοτρώνη δέν αφορίσατε, όλους τούς άλλους, σχεδόν τούς αφορίσατε.
Ό Χριστιανισμός επικρατεί πρώτα πρώτα σέ περιοχές στήν ανατολή. Σέ άλλες, όπως ή Ελλάδα, ή Γαλατία κτλ δέν είχε καθόλου πέραση. Βέβαια επί Θεοδοσίου οί Έλληνες μέ τήν βία υποχρεώθηκαν νά ασπαστούν τήν θρησκεία τού Ιησού.
Τό 284 στόν θρόνο τής Ρώμης βρίσκεται ό Γάϊος Αυρήλιος Βαλέριος ή απλά Διοκλητιανός. Γεννήθηκε στήν Διόκλεια τής Δαλματίας καί ήτο υιός απελευθέρου. Ό Διοκλητιανός κατόρθωσε νά ξαναδώση ζωή στήν Αυτοκρατορία καί νά απαρατείνη τήν ζωή της. Τό κακό τούς Διοκλητιανού ήταν ότι καί τού Ιουλιανού. Ποτέ δέν εδέχθη τήν Ανατολική θρησκεία στήν Ελληνομαθή Αυτοκρατορία του. Ό Διοκλητιανός θεωρούσε πώς ή Αρχαία «θρησκεία» είναι απαραίτητη γιά τήν πρόοδο τού Κράτους του.
Οί διωγμοί πού λέγονται καί έγιναν τό 303, είναι οί γνωστές ενέργειές του γιά τήν διάσωση τής Αυτοκρατορίας από τήν παρακμή καί τήν αναρχία πού επικρατούσε τά χρόνια αυτά. Κανένας Χριστιανός δέν εδιώχθη, όπως τόσους αιώνες κανένας Εβραίος, Αιγύπτιος ή άλλος. Oί Χριστιανοί πού διώχθησαν ήτο κοινοί εγληματίες ή εχθροί τής Αυτοκρατορίας σέ πολιτικό επίπεδο καί τίποτα παραπάνω.
Γιατί νά διώξουν κάποιον πού απλά πιστεύει ότι θά ζήσει αιώνια,ότι ό Θεός του έφτιαξε τόν κόσμο, ότι ή Εύα έγινε από τό μπούτι τού Αδάμ, ότι ό Νώε έβαλε λιοντάρια, ελέφαντες, κατσαρίδες κτλ σέ ένα πλοίο γιά νά μήν εξαφανισθούν από τόν πλανήτη, ότι ό κόσμος δημιουργήθηκε μετά τόν Μινωικό πολιτισμό καί άλλα, δέν είναι λόγοι γιά διωγμούς αλλά μόνο γιά γέλωτες.
Στήν Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διώκονταν μόνο οί μή νόμιμες θρησκείες. Οί Χριστιανοί λειτουργούσαν όπως σήμερα σέ διάφορα πολιτιστικά κέντρα καί συναγωγές. Eπομένος βρίσκονταν υπό τήν σκέπη μίας νόμιμης θρησκείας, γιαυτό όπως δέν διώκονταν οί εβραίοι πού δέν θυσιάζαν πρός τιμήν τού Αυτοκράτορος, έτσι δέν υπήρχε λόγος νά διωχθούν καί οί Χριστιανοί.
Οί μή νόμιμοι Χριστιανοί ήτο αυτοί πού απέφευγαν νά καταγραφούν στά μητρώα. Μόνο ό Δέκιος Γάϊος Μέσσιος Τραϊνός περί τό 240, είναι ό μόνος Αυτοκράτορας πού ζήτησε νά θυσιάσουν οί Χριστιανοί. Ό Δέκιος είδε τόν κίνδυνο καί γιαυτό πήρε μέτρα εναντίον τών Χριστιανών. Έμπαιναν σέ ναούς καί πατάγανε πάνω σέ αγάλματα, βωμούς λέγοντας τό φοβερό :
- «πού είναι ό Θεός σας άν υπάρχει»
- εκεί πού είναι καί ο δικός σας όταν σάς τρώνε τά λιοντάρια.

Βέβαια σήμερα άν μπεί κάποιος στήν εκκλησία καί πατά πάνω στήν Αγία Τράπεζα, θέλω νά δώ τί θά έκαναν οί οπαδοί τού Ιησού καί τής θρησκεία τής αγάπης !!

Ή Ρώμη δυστυχώς ήτο πολύ καλή καί αθώα μέ τούς Χριστιανούς, γιαυτό καί έπεσε θύμα των. Οί Πραιτωριανοί ή φρουρά τού Αυτοκράτορος, αυτοί πού ανέβαζαν καί καθαιρούσαν Αυτοκράτορες, έγιναν ξαφνικά χριστιανοί.

Ή Ρώμη υπήρξε ανεκτική μέ τούς Χριστιανούς καί αυτό ήτο καί τό μεγαλύτερο σφάλμα της. Από τό 190 αναλαμβάνει ό Σεπτίμιος Σέβηρος Γέτας. Αυτός έγινε αυτοκράτορας διά δωροδοκίας, αφού υπεσχέθη σέ κάθε στρατιώτη πού είχε υπό τάς διαταγάς του 12000 δρχ.

Ό Σεπτίμιος είχε γεννηθεί στήν Αφρική τό 146 μχ καί ήτο Σημίτης. Μιλούσε δέ τά λατινικά μέ βαρβαρική Σημιτική προφορά. Μόλις έγινε αυτοκράτωρ περιόρισε δικαιώματα πού είχε τιμητικά ή Αθήνα από όλους τούς προηγούμενους αυτοκράτορες. Ό Σεπτίμιος αμέσως μόλις πήρε τήν εξουσία, ξεκλήρισε τήν Ρωμαϊκή αριστοκρατία. Ό Σεπτήμος πολιόρκησε καί κατέλαβε τήν πόλιν τού Βυζαντίου καί εγκρέμισε τά τείχη της, ώστε ή πόλις νά είναι εύκολη βορά στίς εισβολές Βαρβάρων. Ό Σεβήρος παντρεύτηκε τήν κόρη τού ιερέος τού Θεού Ελαγάβαλου, πού αποτελούσε μία σκοτεινή θεότητα τών Σημιτών. Τό 211μχ ό Σεβήρος απέθανε κατά τήν διάρκεια εξτρατείας στήν Βρεττανία. Εκείνον τόν διαδέχθηκε ό υιός του Καρακάλλας. Ό Καρακάλλας εξεστράτευσε στήν Αλεξάνδρεια καί επέβλεψε προσωπικά τήν σφαγή όλων τών Ελλήνων πού μπορούσαν νά φέρουν όπλα. Μετά τήν λεηλασία τής πόλεως επισκέφθη τόν τάφο τού Αλεξάνδρου . . .
Από τότε τόν ψάχνουμε . . .

Αυτοί λοιπόν πού ανεβοκατεβάζουν τούς Αυτοκράτορες, έγιναν δούλοι τού Σεβήρου. Κατόπιν ό Σεβήρος, όταν πήρε τήν εξουσία τούς, αφόπλισε καί τούς εξόρισε μακρυά από τήν Ρώμη.

Εδώ είναι τό τέλος τού Ελληνισμού καί ή άνοδος τού Χριστιανισμού. Ή σύγκλητος έκανε προσπάθειες βάζοντας Ελληνες Αυτοκράτορες, αλλά πήγαν σφαγμένοι μέσα σέ 3 μέρες. Οί Νέοι Πραιτωριανοί έφθασαν νά βάζουν φωτιά στήν Ρώμη καί νά τήν καίνε.

Έτσι φθάνουμε σήμερα πού ό Χριστιανισμός έχει γίνει μία Αυτοκρατορία. Έχει λόγο στήν Ρωσία, έχει λόγο στήν Ιταλία, στήν Ελλάδα παντού. Βέβαια δέν μπορείς από πουθενά νά τόν πιάσεις. Επιχειρήματα Ιστορικά τού λές, πιάνει τό παράλογο, τού απαντάς στό παράλογο σού μιλά λογικά. Ό Χριστιανισμός δρά χιλιάδες χρόνια εξαφανίζοντας τά Ελληνικά βιβλία καί τήν γλώσσα. Ό Φώτιος ό «Μέγας» μάλλον ήτο ό μόνος Πατριάρχης πού ποτέ δέν υπήρξε κληρικός. Τό 867 καθαιρέθηκε αλλά πάλι έγινε τό απίστευτο καί τό 877 έγινε πάλι Πατριάρχης. Ό Φώτιος στήν Μυριόβιβλό του μέσα σέ αυτά πού έσωσε από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς εξαφάνισε πολλά περισσότερα καί μάλλον τά πιό σπουδαία.
Στόν Αραβικό κόσμο σώθηκαν 100 φορές περισσότερα βιβλία από αυτά πού έσωσαν οί Χριστιανοί. Ό Κύριλλος (827-869) καί ό Μεθόδιος (815-885) τό Αλφάβητον πού «έφτιαξαν» άλλοι τό ταυτίζουν μέ τό Γλαγολιτικό, άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι τού Κυρίλλου. Τό ερώτημα πού τίθεται είναι γιατί ό Κύριλλος δέν έδωσε τό Ελληνκό αλλά «δημιούργησε» ένα άλλο; Μόνο δέκα από τά 32 γραμματα είναι Ελληνικά, τά άλλα προέρχονται από τό Λατινικό καί κάποια άλλα από τήν εβραϊκή γραφή. Απίστευτο καί όμως αληθινό, οί κατά τήν εκκλησία πρέσβεις τού Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού όχι μόνο δέν μετέδωσαν κάτι τό Ελληνικό, αλλά μπαστάρδεψαν τό κορυφαίο δημιούργημα τής Ελληνικής διανοίας. Επήγαν σέ έναν λαό πού εξέδιδε τά διατάγματα τού Βασιλέως του είς τήν Ελληνικήν (Βούλγαρους, Ρώσους κ.α.) καί τούς άλλαξαν τήν γλώσσα. Απίστευτο καί όμως Χριστιανικό.
Ή Ελληνική γλώσσα ήτο μισητή γιά τούς Χριστιανούς, γιαυτό καί έφτιαξαν τήν μικρογράμματη γραφή γιατί δέν θέλουν τά μισητά κεφαλέα γράμματα πού βρίσκονται στούς μισητούς ναούς καί στά μισητά κείμενα τών μισητών Ελλήνων συγγραφέων. Στό τέλος τής ή Βυζαντινή αυτοκρατορία στρέφεται πρός τήν Ελλάδα, διότι είναι τό μόνο στό οποίο μπορούν νά κρατηθούν τήν ώρα τής πτώσεως.
Οί Σύριοι έχουν γίνει Μουσουλμάνοι, οί Δυτικοί έγιναν Καθολικοί, έτσι στούς Ορθόδοξους μένει μόνο ή Ελλάς. Γραπώνονται από τήν Ελλάδα τήν οποία κατόπιν προδίδουν σέ εβραίους καί Τούρκους.
Ή οθωμανική αυτοκρατορία είναι γνωστό ότι διοικούσε τούς υπόδουλους Έλληνες καί Αρμένιους μέ τούς παπάδες. Οί ίδιοι οί άγιοί των προστάζουν :

«Σπάστε τούς Ναούς των καί καταστρέψτε πού κατοικούν Δαίμονες»
(Άγιος Βασίλειος).

Κλέβουν από τούς Έλληνες σοφούς ότι θέλουν καί καταστρέφουν ότι δέν θέλουν. Μιλούν πρός τούς χωρικούς καί αμόρφωτους Έλληνες καί τούς λένε :

«Εμείς οί παπάδες θά σάς μάθουμε τήν φιλοσοφία σας, δέν ξέρετε εσείς τί ήθελαν νά πούν οί αρχαίοι, εμείς μόνο μπορούμε νά σάς εξηγήσουμε».

Γιαυτό καί καί ένας από τούς λόγους πού μισούσαν τόν Ιουλιανό
ήτο αυτό πού έλεγε :

«ή παιδεία είναι δώρο τών Ελλήνων στόν Κόσμο».

Αντιθέτος οί παπάδες μέχρι καί σήμερα μάς λένε ότι ή Επιστήμη είναι ή θρησκεία τού διαβόλου. Ακόμα καί οί Χαλίφιδες τής Βαγδάτης διέσωσαν 35 βιβλιοθήκες μέ Ελληνικά έργα. Πόσες διέσωσαν οί παπάδες καί μέ ποιό δικαίωμα αυτά τά λίγα πού διέσωσαν τά έχουν στό άγιο όρος καί δέν είναι στήν διάθεση τών Ελλήνων πολιτών πού αποτελούν άλλωστε περιουσία του ;





Επιβάλλεται διαχωρισμός κράτους καί εκκλησίας. Διαχωρισμός ανθρώπων καί κάφρων πού έφθασαν σέ σημείο νά κάνουν σχολές θεολογίας. Από πότε έγιναν καί επιστήμονες αυτοί πού έκαιγαν τούς επιστήμονες επί 2000 χρόνια ; Ακόμα καί σήμερα στήν ελλάδα καλούν τό Υπουργείο, Υπουργείο Παιδείας καί θρησκευμάτων. Ακόμα καί σήμερα προσπαθούν νά βγάλουν καλούς χριστιανούς καί όχι Έλληνες. Τό χαστούκι πάντως ήρθε στίς υπογραφές πού μάζευε ό Χριστόδουλος, όπου από τό 99% πού ισχυρίζονταν γιά χρόνια έπεσαν στό 35%.

Ό Χρίστιανισμός στήν εποχή τού Βυζαντίου υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον τού Ελληνισμού, ώς ζωή καί ώς σκέψη

Έβλεπε είς αυτόν ελευθέραν τήν αμαρτίαν είς τήν καθ’ημέραν πράξιν καί είς τό φιλέρευνον πνεύμα

Τό ότι διά τούς Έλληνας ή αλήθεια δέν ήτο σταθερά καί εξ αποκαλύψεως, αλλ’εύρημα τής ανθρωπίνης διανοίας

Ή Μεγαλυτέρα διαβολή τήν οποία ενήργησε κατά τού Κλασσικού κόσμου είναι ή εμφάνισις αυτού ώς ειδωλολατρικού. Κατατρεγμένο τό Ελληνικό πνεύμα από τήν νέα Θρησκεία, παρά τίς προσπάθειες τών πατέρων τής εκκλησίας, τό Ελληνικό πνεύμα θά βρή τό τελευταίο καταφύγιο στίς φιλοσοφικές ομάδες τού Συνεσίου, τής Υπατίας, τού Πρόκλου, τού Δαμασίου.
Τό 324 πού ιδρύθηκε τό Βυζαντινό κράτος ό Ελληνισμός είχε ήδη καταβάλει πνευματικά τήν Ρώμη όπως είναι πασίγνωστο. Μία νέα θρησκεία είχε αρχίσει νά υπάρχει μία επιστημονική ορθολογιστική θρησκεία, ή λατρεία τών ιδεών τής Αληθείας, τής ελευθερίας καί τής Δικαιοσύνης. Τό κλονιζόμενο όμως πνεύμα τής Ρωμαϊκής πολιτικής εξουσίας καί τό διαλελυμένο δογματικό πνεύμα τής Σιών, συμμάχησαν μπροστά στόν κοινό κίνδυνο, συνωμώτησαν καί εγκαταλείποντας τίς κοιτίδες των πού εξελίσσονταν σέ τάφους των, συναντήθησαν στήν Κωνσταντινούπολιν καί συνέπραξαν στήν καταστροφή τού Ελληνισμού.
Ότι έκανε ό «αυτοκράτωρ» Λένιν μεταφέροντας από τήν Πετρούπολι στήν Μόσχα τήν αυτοκρατορία είχε κάνει ό Κωνσταντίνος μεταφέροντας από τήν Ρώμη στήν Κωνσταντινούπολιν τήν Αυτοκρατορία.
Ό Βυζαντινισμός απέβη ένας από τούς κυριώτερους λόγους τής εθνοϊδεολογικής μας συγχύσεως. Ή Μεγάλη ιδέα ή πολιτική δηλαδή πτυχή τού Βυζαντινισμού στήν νέα Ελλάδα πού θά υπηρετούσε τήν Γεωγραφική έννοια θάφτηκε κάτω από τά ερείπια τής ιστορική συμφοράς καί προδοσίας. Γιατί όμως στόχος τής Μεγάλης Ιδέας ήτο ή Αγία Σοφία καί όχι ή Ιονία, ή Κύπρος καί ό Πόντος. Γιατί δέν ήτο ή Αλεξάνδρεια καί ή Σικελία. Άς εγκύψουμε λοιπόν στίς δικές μας κρυστάλλινες πηγές τής Ελλάδος, τής Αλήθειας, τής ελευθερίας καί τής δικαιοσύνης. Ό Βυζαντινός Ελληνισμός αποτελεί απάτη εξουσιαστική καί καταστρεπτική.
Τό ότι ό νικητής γράφει κατά κανόνα τήν ιστορία ίσως είναι έν πολοίς γνωστό, εκείνο όμως πού δέν μπορεί κάποιος νά καταπιεί εύκολα, είναι ή μελλοντική καταδυνάστευση τών ζωών ημών.
Τά γνωστά περί κρυφού σχολειού βασίζονται ιστορικά επάνω σέ μία ζωγραφιά ενός υπέρ τό δέον θρήσκου καλλιτέχνη καί σέ ένα ποίημα τού δευτέρου ημίσεως τού 19 αιώνος. Τά περί ευλογίας τού λάβαρου τής επαναστάσεως από τόν Π.Π.Γερμανό βασίζονται σέ ένα ρομαντικό διήγημα ενός Γάλλου λογοτέχνη.
Κοινό μυστικό αποτελεί τό γεγονός ότι οί ρασοφόροι καταπίεζαν αγρίως τούς Έλληνες από κοινού μέ τούς Τούρκους καί τού Κοτζαμπάσιδες (τούς χριστιανούς Πασάδες). Ό κάθε Έλλην ήτο υποχρεωμένος νά πληρώνει τό 1/3 τού εισοδήματός του στήν εκκλησία, ή δέ κατοχή άνω τού 1/3 τής υποδουλωμένης γής από τό Πατριαρχείο καί τά μοναστήρια είχε μετατρέψει κατ’ουσία τού περισσότερους Έλληνες σέ δουλοπάροικους.
Ό Χιότης επαναστάτης Δημήτρης Μπαλής αποκαλούσε τούς κληρικούς τουρκάρχοντες. Στήν Χίο τά 32 από τά 68 χωριά, ανήκαν στήν εκκλησία.

«...Τήν αυτήν μέ τούς Κοτζαμπάσηδες τυραννίαν ήσκει επί τού πληθυσμού καί ό κλήρος , εισπράττων υπέρ τής εκκλησίας βαρέως καί κακοτρόπως εγγείους καί άλλους φόρους...»

(Σταματόπουλος Ραπτάρχης, 61).

Ή ληστεία τής εκκλησίας κατά τών υποδούλων Ελλήνων υπήρξε άλλωστε καί ή αιτία γιά τήν δυναμική απάντηση τών Κλεφτών υπό τόν Καπετάν Γιώργα Κοσμά τού τό έτος 1805, πού προκάλεσε τόν αναθεματισμό τού Πατριάρχη.
Ό Γιώργας έπιασε τόν πρωτοσύγγελο Ανδριανόπουλο καί τόν έκλεισε σέ μία στέρνα, επειδή τό βράδυ είχε βγεί στήν γύρα γιά νά εισπράξη από τούς χωριανούς χρήματα. Τότε ή εκκλησία κατέφυγε στούς Τούρκους οί οποίοι κυνήγησαν τούς Κλέφτες.
Τό 1806 3 έως 5 χιλιάδες Έλληνες χάθηκαν «..οί δεσποτάδες καί οί Κοτζαμπάσιδες συμβούλεψαν τού Τούρκους ...καί όλος ό ντουνιάς βγήκε νά κυνηγήση τούς Κλέφτες...» (Σταματόπουλος).
Γενικά ό Χριστιανισμός ή Παυλισμός βρήκε τόν Έλληνα σέ ένα στάδιο προχωρημένης παρακμής. Ό Έλλην βρίσκεται πλέον στό Ωμέγα ενός τεράστιου πολιτισμού, ενώ ό Εβραίος έρχεται καί τόν ξαφνιάζει. Ό Εβραιοχριστιανισμός έφερε στόν Έλληνα μία θρησκεία, μία φιλοσοφία, αντίθετη τής αλήθειας, τής λογικής καί τής φύσεως.











Αυτή ή θρησκεία έχει δόγμα καί «ιερά βιβλία», ενώ ό Έλλην έχει ελεύθερο πνεύμα, προχωρά καί αναλύει.


Ή θρησκεία έφερε έναν θεό πού έχει φύλο (παράλογο), ενώ ό Έλλην γνωρίζει πώς ό Θεός, τό Θείον έχει μόνο λογική. Δέν είναι ούτε άνδρας ούτε γυναίκα.


Ή θρησκεία αυτή έφερε δημιουργό, ενώ ό Έλλην δέν έχει δημιουργό.


Αυτή ή Θρησκεία θέλει τήν δημιουργεία στό 4004 πχ. Ό Έλλην όμως έχει επιστήμη, πού ανατρέπει χωρίς φόβο τά προηγούμενα.


Ή θρησκεία αυτή πού έφεραν στόν Έλληνα, έχει στόχο τήν άλλη ζωή, ενώ ό Έλλην μέ τήν επιστήμη δουλεύει γιά τόν άνθρωπο, τώρα καί γιά τίς επόμενες γενιές.


Μετά όμως τό ξάφνιασμα στούς πρώτους τέσσερεις αιώνες, από τόν 5ον αί.μχ καί μετά ό Έλλην δείχνει νά κολυμπά σέ έναν Ωκεανό σκοτεινό καί παγωμένο. Εκεί παρέμεινε γιά πάνω από 1300 χρόνια. Ενώ όμως όλοι ήταν βέβαιοι πώς οί δυνάμεις τής «Φύσεως» θά τόν καταπιούν, εκείνος συνέχιζε νά επιζή. Συνέχισε νά επιζή μέσα από τίς Απόκριες, τά Αναστενάρια, τά Κάλαντα, τά Θεοφάνεια καί νά περνά μέσα από λυσσασμένους Εβραιοχριστιανούς παπάδες καί Πατριάρχες, εμπαθείς Φράγκους, Ενετούς βαρβάρους, ακόμα καί Τούρκους υπανθρώπους.

No comments:

Post a Comment