Friday, June 19, 2009

ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ

Η ενσυνείδητη και με εξωτερική εκδήλωση απάρνηση της πίστης από χριστιανό, είτε επειδή προσχώρησε σε άλλη θρησκεία είτε επειδή απορρίπτει κάθε μορφή πίστης

Η αποστασία γίνεται με λόγια, έργα ή έγγραφη διακήρυξη

Ιδού Λοιπόν

Ή δικαιολογία τών πιστών σέ αποδείξεις περί αμαρτωλών, απατεώνων κτλ Ιερέων, είναι ότι : – εμείς πιστεύουμε στόν θεό, οί άνθρωποι κάνουν τά λάθη.
Εδώ θά αποδείξουμε ότι όλες οί γνώσεις περί Θεού προέρχονται από αυτούς τούς απατεώνες, εγκληματίες, ψεύτες ιερείς τους, πού κάνουν λάθη. Επομένος πόσο αξία θά έχουν οί γνώσεις καί ή πίστη, αφού προέρχονται από αναξιόπιστες πηγές ;
Εξαιρούνται βέβαια οί πιστοί πού έχουν μιλήσει ή τούς έχει μιλήσει ό Θεός, καί οί γνώσεις τους είναι αληθινές καί αγνές.
Πρίν ανακουφιστείτε, οί ομιλούντες μέ τόν Θεό, γιά τήν αληθινή σας πίστη σάς συμβουλεύω μέ τό επόμενο ποτήρι νερό νά πάρετε καί ένα ΖΥΡRΕΧΑ Velotab, πού ανήκει σε μια ομάδα φαρμάκων που ονομάζονται αντιψυχωτικά. Χρησιμοποιείται για την θεραπεία ασθένειας με συμπτώματα όπως το να ακούς, βλέπεις ή αισθάνεσαι πράγματα που δεν υπάρχουν, εσφαλμένες πίστεις, ασυνήθιστη καχυποψία και κοινωνική απόσυρση. Οι ασθενείς με τις παθήσεις αυτές μπορεί επίσης να αισθάνονται κατάθλιψη, άγχος ή ένταση.Το ΖΥΡRΕΧΑ Velotab χρησιμοποιείται γα τη θεραπεία ασθένειας με συμπτώματα όπως έντονο αίσθημα ευφορίας, υπερβολική ενέργεια. Σημαντικά ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο, ομιλία με γρήγορο ρυθμό και αλλαγή θέματος, και μερικές φορές σοβαρή ευερεθιστότητα. Επίσης,είναι ένας σταθεροποιητικός παράγοντας της διάθεσης, που προφυλάσσει από μελλοντικές υποτροπές της διαταραχής που χαρακτηρίζονται είτε από υπερβολική ευφορία είτε από καταθλιπτική διάθεση.
Είναι φανερό πώς πρέπει νά αποκτήσουμε επιστημονική γνώση τών πρωταρχικών αιτιών. Οί αιτίες είναι τέσσερις : ή μορφή Material cause, ή ύλη Formal cause, ή δρώσα δύναμις Efficient cause καί ό σκοπός Final cause(Αριστοτέλης, Μετά τά φυσικά, Α20.3). Αυτήν τήν φυσική νομοτέλεια οί Θρησκείες προσπαθούν νά αλλάξουν, αντικαθιστώντας τά μέτρα αυτά μέ τήν υπερβαντική απροσδιοριστία. Ή θεωρία τής εξελίξεως είναι καί ή σύγχρονη κοσμολογία καθορίζουν ότι ή γή καί οί πλανήτες προήλθαν έκ τών πυρακτωμένων νεφελωμάτων τά οποία αποτελούσαν τήν έν δυνάμει αόρατη κυματοειδή ενέργεια ή οποία μετετρέπη κατά τήν Αριστοτελική ενδελέχεια σέ υλική μάζα τής γής καί τών πλανητών. Ή περαιτέρω εξέλιξη τής άβιας ύλης γής σύμφωνα μέ τούς φυσικούς νόμους τής αυτοοργανώσεως μετετράπη σέ έμβια καί εξελίχθη στό φυτικό, ζωικό καί τελικά στό βασίλειο τού homo sapiens.







Διογένης Κάποτε είδε μία γυναίκα σκυμένη προσευχομένη καί τής είπε, καλά δέν φοβάσαι μήπως ευρεθής είς άσεμνον θέσιν ; Eάν υπάρχη κάποιος θεός πίσω σου ; Αφού οί θεοί βρίσκονται παντού.
Πρωταγόρας : « ερωτηθής εάν υπάρχει Θεός είπε δέν ξέρω άν υπάρχει ή άν δέν υπάρχει, σκοτεινό τό ζήτημα καί σύντομη ή ζωή τού ανθρώπου. Μέτρο όλων ό άνθρωπος τών όντων καί τών ούκ όντων».
Δημόκρητος : « ό Δημόκρητος πολλά έργα περί φυσικής, αστρονομίας καί χημείας έγραψε, αλλά γιά τόν Μέγα διάκοσμο βραβείο λέγεται 500 τάλαντα έλαβε καί Ανδριάντες του σέ όλα τά Άβδηρα ετοποθέτησαν. Ό Δημόκρητος κατέληξε πώς τίποτα έκ τού μή όντος καί τίποτα είς τό μή όν καί δίνης αιτίας ούσης γενέσεως πάντων. Ό Δημόκρητος διατύπωσε τά περί αφθαρσίας τής ύλης καί ενεργείας. Θεωρία πού κατόπιν επήρε ό Lavoisier ό οποίος εκαρατομήθη κατά τήν Γαλλική επανάσταση.».

Ή ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, ΚΑΠΟΙΟΥ ΘΕΟΥ, ΘΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΚΩΤΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΝΟΜΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ LAVOISIER

Τόν lavoisier τόν καταδίκασε ό Πάπας γιά τόν νόμο αυτό , ώς τήν βαρύτερη βλασφημία εναντίον τής βίβλου. Επίσης ή εκκλησία δέν μάς λέγει, αφού είναι εναντίον τής εξελίξεως τού Ηρακλείτου,τού Αριστοτέλους καί τού Δαρβίνου, τί συμβαίνει μέ τά παραδείγματα από τό ζωικό βασίλειο καί τόν άνθρωπο, τού Νόμου Λαμάρκ περί μεταβιβάσεως τών επίκτητων ψυχικών καί πολιτιστικών ιδιοτήτων. Ή φιλοσοφική ερμηνεία τού Ηρακλείτειου λόγου διά μέσου τών αιώνων, αποτελεί τό τέλειο συμπύκνωμα τής πρό-Σωκρατικής φιλοσοφικής σκέψεως τών Ιώνων φιλοσόφων, πού ήτο οί ερμηνευταί καί ή γενεσιουργός δύναμις, ή ουσία τής ειμαρμένης ή οποία διατρέχει τόν συμπαντικό χώρο, τό σπέρμα τής δημιουργίας καί τήν ικανότητα τού ανθρώπου γιά τήν κατανόηση τών νόμων πού διέπουν τήν λειτουργία τής φύσεως (Ηράκλειτος απ.1 2 30, τ8ος).
«....έν αρχή ήν ό λόγος (λέγει ό Ιωάννης Α΄1-3) καί ό λόγος ήν πρός τόν Θεόν
καί Θεός ήν ό λόγος ... καί διαυτού τά πάντα εγένετο...»

Ή Αιτία τού Αριστοτέλη δέν μπορεί νά εξαφανισθή όσο καί άν κλέψουν καί άν παραχαράξουν οί Θρησκείες. Ό Θεός μπορεί νά είναι ότι θέλει καί λόγος καί άνδρας καί μάγος καί άγγελος κτλ, αλλά ό λόγος δέν είναι Θεός. Ό λόγος είναι Αιτία. Οί πιό αγράμματοι Έλληνες από τήν Κρήτη έως τόν Έβρο, λέγουν : «Γιά ποιόν λόγο κλαίς ;» καί φυσικά εννούν γιά ποιά Αιτία κλαίς, κύριοι κλέφτες καί απατεώνες παπάδες. Ό καθηγητής τής Οξφόρδης Rich Dawkins λέγει : «....ή ψευδαίσθηση τού Θεϊκού σχεδιασμού δημιουργείται κυρίως από τήν βαθμιαία άθροιση μικρών βελτιώσεων, πού φθάνουν σέ επίπεδα πολυπλοκότητας καί κομψότητας...αυτός είναι ό λόγος γιά τόν οποίον ή εξέλιξη μπορεί μέ τόσο έξοχο τρόπο νά εξηγήση τήν ζωή , ενώ ούτε ή τύχη ούτε ό Θεϊκός σχεδιασμός μπορούν νά κάνουν κάτι τέτοιο». Σέ αυτήν τήν λεπτομέρεια έγκειται ή σπουδαία προσφορά τού Dawkins στήν περαιτέρω τελειοποίηση τής θεωρίας τής εξελίξεως, ή οποία απορρίπτει τήν τυχαία επιλογή τών γονιδίων στήν προσαρμογή τού ανθρώπου σέ ένα μεταβαλλόμενο καί εχθρικό ενίοτε περιβάλλον. Διαφυλάττεται έτσι ή αρχή τής αναγκαιότητας (Necessity) στήν φύση ώς απόρροια τών αδήριτων φυσικών νόμων.
Τί γνωρίζετε Χριστιανοέλληνες γιά τήν Αρχαία Ελλάδα ;
Αφού λέτε ότι είστε καί Έλληνες !

Όχι άν έπνιξε ό Ηρακλής τά φίδια, όχι άν ό Αρχιμίδης εχάραξε κύκλους στήν άμμο, όχι Τάν ή επί Τάς καί πάν μέτρον άριστον, όχι γιά τόν Αχιλλέα καί τόν Μπράντ Πίτ. Όχι τέτοια γνώση τουριστική πού έχουν στήν Μελβούρνη κάθε 25η μέ κόκκινα φέσια, ούτε σάν τήν 5η λεωφόρο καί τά ελληνοαμερικανικά σημαιάκια. Γνώση, όπως άν έχετε Νεοέλληνες ακουστά τόν Εμπεδοκλή, τόν Αναξίμανδρο, τόν Λαέρτιο, τόν Λεύκιππο, τόν Πυθαγόρα τόν Ρηγικό, τόν Πυθέα πού στόν καιρό μας σημαίνουν Αϊνσάϊν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μάξ Πλάνκ, Ροντέν καί Κολόμβος.

• Τί είναι ό σφαίρος στόν Εμπεδοκλή
• Τό κενό στόν Δημόκριτο
• Ή εκπύρωση στόν Ηράκλειτο
• Τό Μηδέν στόν Παρμενίδη
• Ή κατηγορία στόν Αριστοτέλη
• Ό Τόνος στούς Στωϊκούς
• Ή ψυχρά φλογί στόν Πίνδαρο
• Τό μεταβάλλον αναπαύεται στόν Ηράκλειτο
• Τό δακρυόεν γελάσασα στόν Όμηρο
• Τό χαλεπώς μετεχείρισαν στόν Θουκυδίδη
• Πόσοι φιλόλογοι καί αρχαιολόγοι έχουν διαβάσει στό πρωτότυπο τρείς διαλόγους τούς Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους τού Πίνδαρου, τήν οδή στήν αρετή τού Αριστοτέλη, έναν Ομηρικό ύμνο (Αυτό δέν είναι ραψωδία)
• Ποιός καθηγητής πανεπιστημίου ξέρει ότι οί 3 τραγικοί είναι καί φυσικοί επιστήμονες
• Ότι ή Πλάτων έκανε μαθήματα Γεωμετρίας
• Ότι ή Ακρόπολις είναι δωρικό καί όχι Ιωνικό καλλιτέχνημα
• Ότι ή θρησκεία στήν Αρχαία Ελλάδα ήτο αισθητική προσέγγιση τών φυσικών φαινομένων.
• Ότι ή τραγωδία στό θέατρο ήτο κήρυγμα από άμβωνος












Τί γνωρίζετε Χριστιανοέλληνες γιά τόν Ιουδαιοχριστιανισμό ;

Υπάρχει γριά στήν επικράτεια πού νά μήν ξέρει τούς εβραίους :

• Μωυσή καί έξοδο
• Αβραάμ
• Ησαϊα καί Ηλία
• Νώε
• Ιωάννη βαφτιστή
• Εύα καί Αδάμ
• Ιώβ καί Δανιήλ στόν λάκκο
• Σάρα καί εξωσωματική

Οί νεοέλληνες ξέρουν απέξω ολόκληρα χωρία καί περικοπές, τό πάσχα ειδικά όλοι ψαλτάδες στίς εκκλησίες λέγουν τόν χριστός ανέστη, καί ανάβουν μέ έναν BIC τό άγιο φώς.

Κριστός ανέστη
Εκ νεκρών
Θανάτων Θάνατον μπατήσας
Κ’ έντοις – έντοις μνήμασι
Ζωήν παμμακάριστε

Παπαδιαμάντης

Καί μετά άλαλα τά χείλη οί Κερατάδες
Καί δόστου νά τό γυρίζουν άλλοτε στόν Αμανέ καί άλλοτε νά φωνάζουν σάν τόν Χότζα

Νεοέλληνες ποιούς τόπους ξέρετε καλύτερα :

• Γαλιλαία καί Γεσθημανή ή Βάσσες καί Αργινούσες
• Όρος Σινά καί Καπερναούμ ή Δελφούς καί Πλαταιές

Ρωτάς τούς Νεοέλληνες γιά Ελλάδα καί σού απαντούν, όπως λέγει ό
Μακρυγιάννης όταν είδε τόν Σκούτρη καί τούς άλλους ναυάρχους
νά οδηγούν στά όρη τούς στρατιώτες τού Νικηταρά
μέ ναυτικά παραγγέλματα, καί οί στρατιώτες απάνταγαν :

- Τί όρτσα καί πότζα καί γαμώ τό πουλί του μάς λέγει ό Κερατάς







Γιά τούς Χριστιανούς κέντρο τής υπάρξεως τού ανθρώπου είναι ή μεταθάνατον ζωή. Σαυτήν τήν ζωή βασιλεύει ή δικαιοσύνη. Εντεύθεν καί εξ’αυτής πρέπει νά αντλή τό νόημά της ή επίγειος ζωή, όχι τ’ανάπαλιν.
Ή επίγειος ζωή είναι μία θητεία, μία δοκιμασία γιά νά καταστή άξιος τής αιωνίας ζωής. Αυτή ή αντίληψης επιβάλλει δράση πρός έργα αρετής, ώστε ό Θεός νά κάνη δεκτόν τόν πιστόν είς τόν παράδεισον. Άν φαίνεται ότι λαμβάνει αρνητική στάσιν απέναντι τού κόσμου, είναι διότι αναζητεί έξω από τόν φυσικό κόσμο τά κριτήρια, τά μέτρα καί τά σταθμά μέ τά οποία θά αξιολογήση τήν έν τώ κόσμω τούτω ύπαρξιν καί ενέργειαν = εσχατολογική άποψις = αρνητική άποψις.
Κυρίως είς τόν Βουδισμόν υπάρχουν πράξεις, επιθυμίαι, ηδοναί, νόμοι, ήθη ... πού έχουν απόλυτη μηδενιση τού «Εγώ» (Nirvana). Απελευθέρωσις από τήν προσωπικήν υπόστασιν. Καταδικάζει τήν επιθυμίαν, τήν ηδονή, διότι κάθε ενέργεια ηθική ή όχι μάς δένει πρός τήν ζωή, ή οποίαν είναι ροή αδιάκοπος.
Τό σβήσιμον τού εγώ μέσα στόν ωκεανό τής ανυπαρξίας, όπου σταματά ό πόνος καί ή θλίψις.
Στήν Ευδαιμονική αντίληψη τής ζωής ό άνθρωπος υποτάσσει τήν κοινωνία. Στόν ομαδικό ευδαιμονισμόν τό ιδεώδες είναι μεγαλύτερη ευτυχία είς όσο τό δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων. Βεβαίως τό δόγμα αυτό οδηγεί είς άρσιν τής ατομικής ευδαιμονίας, υπέρ τού συνόλου, αλλά ή ευδαιμονία δέν ημπορεί νά αποβάλλη τόν προσωπικόν χαρακτήρα. Παρόμοιαι αντιφάσεις δέν λείπουν από κανέναν τύπον ζωής. Ή υλική ευδαιμονία είναι τό κριτήριον. Κατά βάθος ομιλούμε γιά ευμάρεια καί όχι ευδαιμονία.
Στήν ανθρωπιστική αντίληψη τής ζωής, έχουμε προσωπική τελειωποίηση. Τό ιδανικόν αυτό δέν τό αντλεί έξωθεν, αλλά μέσα από τήν φύσιν του στήν επίγειο ζωή. Μέσα είς τό φθαρτόν καί εφήμερον ανακαλύπτει ό άνθρωπος τό αθάνατον, τό αιώνιον καί απόλυτο. Δέν αναχωρεί από τήν αμαρτωλότητα όπως στήν θρησκευτικήν αντίληψιν, αλλά από τόν άνθρωπο. Από τήν πρόοδο, ανάπτυξιν, γνώσιν, ανεύρεσιν αληθείας, κυριαρχία επί τών δυνάμεων τής φύσεως καί επί τών ορμών καί παθών τής ψυχής. Όσο προάγει τά διανοητικά προτερήματά του, τόσο πλησιάζει ό άνθρωπος στό ιδεώδες.
Ή σκέψις κάνει τόν άνθρωπο ανώτερο, σοφώτερο, ευφυέστερο, κριτικότερο. Ό άνθρωπος είναι τό μόνον ζώο πού γνωρίζει τήν αιδώ καί τήν δίκην. Είναι ηθικόν ζώον (Πρωταγόρας). Μέσα του έχει τόν ηθικόν νόμο. Επισκοτίζεται πολλάκις, αλλά επιστρέφει ασύντριπτος,πανέμορφος ώς φωνή συνειδήσεως καί καθήκοντος. Ό άνθρωπος είναι ελεύθερος ώς ηθική προσωπικότης. Ό άνθρωπος είναι σύνθεσις ψυχής καί σώματος. Πρέπει νά έχει ισορροπία, όχι μόνο αρετή αλλά καί υγεία. Αρμονία τής ψυχής δηλαδή πρός τό σώμα.





Ιερείς καί θεολόγοι, είναι ή τάξη πού πρέπει νά λείψει από τίς κοινωνίες τών ανθρώπων. Όπως ακριβώς οφείλουν νά λείψουν οί ξεματιάστρες καί οί μάγοι, οί κομπογιανίτες καί οί τεκετζήδες.
Οί φέροντες τόν Θεό εβραίοι, δέν έκαναν ανακαλύψεις, αλλά μάς έφεραν τήν Αποκάλυψη. Οί Εβραίοι καί Ιουδαιοχριστιανοί δέν εδημιούργησαν επιστήμη, όπως οί Έλληνες. Απέναντι στήν προσωκρατική φυσική καί ευκλείδεια γεωμετρία, οί εβραίοι τό μόνο πού κατάφεραν νά στήσουν, ήταν νά στήσουν τόν νοητό ναό τού Ιεζεκιήλ. Απέναντι στήν φιλοσοφία τών Ελλήνων, τήν διαλεκτική των μέθοδο δηλαδή, οί εβραίοι έστησαν τό δεσποτικό λόγο τών πατριαρχών, τών κριτών, τών βασιλέων, τών προφητών. Απέναντι στό γεωμετρημένο ήθος τού ελληνικού δράματος, έστησαν τήν καρμανιόλα τού μωσαϊκού δεκάλογου. Απέναντι στήν ελληνική δημοκρατία τόσο τού Ιωνικού όσο καί δωρικού τύπου, οί εβραίοι έστησαν τό αρχέτυπο τού Γιαχβέ.
«Εγώ είμαι ό κύριος ό θεός σου, καί οί άλλοι θεοί έξω από μένα δέν υπάρχουν» είναι ό πρώτος νόμος τών εβραίων καί χριστιανών. Τό κενό πού έχουν στήν κοσμοθεωρία των, οί εβραίοι, οί χριστιανοί καί γενικά οί θρησκείες, λόγω τής απουσίας τής λογικής, τό εκάλυψαν μέ τήν αυθαίρετη επινόηση τού θεού. Οί πιστεύοντες στόν θεό καλλιεργούν τήν γή τής πίστεως, οί Έλληνες εκαλλιέργησαν τήν γή τής γνώσεως. Ό θεός είναι δήμιος, ενώ ό Έλλην δικαστής. Ό θεός είναι αδίστακτος, ό Έλλην είναι ευγενικός.
Γιαυτό ενίκησαν οί εβραίοι τούς Έλληνες. Οί εβραίοι εχρησιμοποίησαν σάν όπλο τόν χριστιανισμό, ένα νόθο καί μυσαρό παρασάρκωμα τού σώματός των, από τούς ίδιους απόβλητο καί αφάνισαν τήν ωραία Ελλάδα. Ότι δέν εκατάφερε ή ανδρεία, τό κατάφερε ό δόλος. Έτσι μέ δόλο καί απάτη ενικήθη ό Διγενής από τόν Χάρο.
Έτσι μάς κατάντησαν οί Βυζαντινοί Πατριάρχες τότε καί οί βαζιβουζούκοι παπάδες σήμερα. Οί Νεοέλληνες σήμερα δέν έχουν νά δείξουν τίποτα, ενώ οί εβραίοι Φρόυντ, Μάρξ καί Αϊνστάϊν έχουν επιβληθή σέ όλον τόν πλανήτη. Πετάξαμε τόν Ρήγα, τόν Κοραή, τόν Δραγούμη, τόν Καστοριάδη, τόν Καραθεοδωρή, τόν Γιαννόπουλο καί μετά τί; ; Έμ δέν τραβάει μπροστά ό άνθρωπος μέ τό θυμιατό καί μέ τά κυριελέησον












Τόν Ιουδαοχριστιανισμό θά τόν ξετινάξουν τρείς διανοούμενοι τών πρώτων Χριστιανικών αιώνων :

Ό Κέλσος, ό Πορφύριος καί ό Ιουλιανός ό Αυτοκράτωρ.

Τά έργα των βέβαια κάηκαν καί ξανακάηκαν. Ό Marcel Simon κατόρθωσε νά συγκεντρώση κάποια στοιχεία καί νά τά παραθέση.
Ό Πορφύριος λοιπόν αναφέροντας τόν τρόπο ζωής τών Χριστιανών, καταλήγει νά τούς θεωρεί ηλίθιους, αφού ή ακαλλιέργιά των, τούς κάνει εύκολα θύματα.
Ό Κέλσος κοροϊδεύει τούς Εβραίους λέγοντας πώς αυτό τό μικρό, σκοτεινό έθνος, ισχυρίζεται πώς είναι ό αρχαιότερος λαός τού κόσμου καί μάλιστα τό βιβλίο των, ήταν ή πηγή τών αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Κατηγορεί τούς Εβραίους πώς τό έθιμο τής περιτομής τό αντέγραψαν από τούς Αιγυπτίους καί τέλος απορεί μέ τήν εκτός πραγματικότητος περιορισμένη χρονολογία δημιουργίας τού ανθρώπου.
Ό Ιουλιανός μέ τήν σειρά του χαρακτηρίζει γελοίες, ανήθικες καί βλάσφημες τίς αφηγήσεις τής Γενέσεως. Αυτό πού τονίζει ιδιαίτερα ό Ιουλιανός είναι ή προσφορά τών Εβραίων στόν πολιτισμό, ή οποία είναι Μηδέν.
Ό Πορφύριος καταγγέλει τίς αντιφάσεις τών Ευαγγελίων, ιδιαίτερα τίς αφηγήσεις τών παθών. Ό Πορφύριος καταλήγει λέγοντας : «Οί Ευαγγελιστές είναι κατασκευαστές ιστορίας».
Ό Πορφύριος μαζί μέ τόν Κέλσο βρίσκουν ότι ό Ιησούς ήταν ένας κατά τ’άλλα θαυμάσιος άνθρωπος, τόν οποίον όμως παραμόρφωσαν. Ειρωνευόμενος ό Κέλσος λέγει

«είχε ανάγκη ό Θεός νά έρθη καί νά κατατοπιστεί γιά τίς ανθρώπινες υποθέσεις ;
Καί έπρεπε νά στείλει έναν άνθρωπο γιαυτo;
Κατόπιν τούτου, ή παντογνωσία του καί ή δύναμή του αμφισβητούνται..».

Στό θέμα τής αθανασίας τής ψυχής ή «ειδωλολατρική» φιλοσοφία όχι μόνο δέχεται αυτό, αλλά είναι καί ή μόνη πού τό αποδεικνύει καί δέν τό δογματίζει απλά. Αλλά στήν ανάσταση τόν νεκρών δέν μπορεί παρά νά γελάση. Ή αλλαγή τών νόμων τής φύσεως δέν είναι σοβαρή κατάσταση. Ή ύλη είναι ύλη καί ή φυσική δέν αλλάζει ούτε καί μέ θέληση τού θεού. Τί θά γίνει αναρωτιέται ό Πορφύριος άν έναν πνιγνένο τόν φάνε τά ψάρια,τά ψάρια κατόπιν τά φάνε οί ψαράδες καί εκείνους νεκρούς κάποια ζώα καί τά ζώα κατόπιν τά όρνια. Ύστερα από τέτοιον αλλεπάλληλο αλληλοσπαραγμό πώς θά μπορέσει να ξανασυρμολογηθεί τό σώμα τού νεκρού. Τό έθιμο μάλιστα τής ευχαριστίας προκαλεί αηδία στόν Πορφύριο, καθώς δέν είναι ότι τό πιό πολιτισμένο νά τρώς τό σώμα τού υιού τού ανθρώπου καί νά πίνεις τό αίμα του, ακόμη καί αλληγορικώς.
Ή σύγκρουση Θρησκείας καί επιστήμης δέν μπορεί νά γίνει ποτέ σοβαρά γιατί οί υπάλληλοι τής εκκλησίας Α.Ε. δέν κάνουν τήν χάρη στούς επιστήμονες νά τούς εξετάσουν. Άν ποτέ ή Επιστήμη εξετάσει ενδελεχώς χωρίς απαγορεύσεις τά θρησκευτικά θέματα, ό βίος τής θρησκείας θά είναι ελάχιστος.
Μέρος τής επιστήμης είναι κάτι τό επαναλήψιμο. Άν δέν συμβαίνει αυτό, τότε δέν λαμβάνεται κάτι ώς σοβαρό δεδομένο. Γιά πολλά χρόνια άλλωστε ό μύθος τής μαγείας κρυβόταν πίσω από τήν δηλητηριοχρησία.

No comments:

Post a Comment