Sunday, July 5, 2009

Κύριλλος Λούκαρις

Ο Εθνομάρτυρας Κύριλλος Λούκαρις και η άγνοια των δημοσιογράφων

Πραγματικά ανίδεοι και άσχετοι είναι οι δημοσιογράφοι, ο οποίοι επιχειρούν να ασχοληθούν με ζητήματα Ιστορικά, που έχουν σχέση και με την Ορθοδοξία και επειδή δυστυχώς ανίδεοι και άσχετοι είναι και οι περισσότεροι αναγνώστες τους γι’ αυτό και έχουν την δυνατότητα να γράφουν ότι τους κατέβει στο μυαλό. Έτσι ανάμεσα στα άλλα γράφτηκε σε γνωστή «προοδευτική» εφημερίδα ότι ο εθνομάρτυρας Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλος Λούκαρις (1572-1638) υπέστη διωγμούς από την Εκκλησία γιατί ήταν νεωτεριστής, κάτι δηλαδή σαν τους «εκσυγχρονιστές» της εποχής μας. Ουδεμία σχέσης! Ο μεγάλο Κύριλλος Λούκαρις ήταν στην κυριολεξία ένας Εθναπόστολος, που είχε διαπιστώσει τον πραγματικό ρόλο που έπαιζε η καθολική εκκλησία και είχε γράψει μάλιστα για τον Πάπα πως ήταν ο πρόδρομος του αντίχριστου. Όταν ανέλαβε Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη βρήκε το Πατριαρχείο διαβρωμένο από λατινόφρονες κληρικούς, που έπαιρναν εντολές από τους Ιησουίτες. Για τον λόγο αυτό και προκειμένου να πολεμήσει τον Παπισμό προέβη σε δύο ενέργειες:

Α) Συνέπτυξε συμμαχία με τους Λουθηρανούς και για το λόγο αυτό κάποιοι ήταν ότι ήταν αιρετικός και διαμαρτυρόμενος. Β) Η πρώτη του ενέργεια όταν ανέλαβε Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη ήταν να στείλει τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων στην Ρωσσία για να εξασφαλίσει την βοήθεια της Ορθόδοξης Αυτοκρατορίας κατά των Τούρκων. Στις 27 Ιουνίου του 1638 Λατίνοι και εβραίοι εξαγόρασαν με 4.000 τάλληρα τον Μέγα Βεζύρη Βαϊράμ Πασά και με διαταγή του συνελήφθη και εξετελέσθη ο Κύριλλος Λούκαρις με την κατηγορία ότι προπαρασκεύαζε εθνική επανάσταση των Ελλήνων με την βοήθεια των Ορθοδόξων Κοζάκων.

Είναι πραγματικά φαιδρό να διαβάζεις σε μία «προοδευτική» εφημερίδα ότι ο Κύριλλος Λούκαρις ήταν αναμορφωτής. Όχι ότι δεν ήταν, αλλά γιατί με τα μέτρα τα δικά τους ήταν σκοταδιστής. Γιατί το γράφουμε αυτό; Μα γιατί το πρώτο βιβλίο που εξεδόθη ποτέ στον ελληνικό χώρο ήταν πράγματι του Πατριάρχου Λουκάρεως και τυπώθηκε στο πρώτο εν Ελλάδι (στην Κωνσταντινούπολη) τυπογραφείο και ήταν το εξής: «ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ – ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ».


Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Ιουλίου 5, 2009

Απαγόρευση της 6ης Οικουμενικής Συνόδου (680 μ.Χ.)

Του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα στην Αθήνα του 2009

Απαγόρευση της 6ης Οικουμενικής Συνόδου (680 μ.Χ.): «τας εν ταις νουμηνίαις υπό τινων προ των οικείων εργαστηρίων ή οίκων αναπτομένας πυράς, ας και υπεράλλεσθαί τινες κατά τι έθος αρχαίον επιχειρούσιν, από του παρόντος καταργηθήναι προστάσσομεν. Oστις ουν τοιούτό τι πράξει αφοριζέσθω».

24 Ιουνίου του έτους 2009 και ο νυκτερινός περίπατος σε ένα προάστιο των Αθηνών έκρυβε μία ευχάριστη έκπληξη! Μόλις είχε νυκτώσει και ήταν 24 Ιουνίου, ήταν του Άι Γιάννη του Κλήδονα και σε ένα πεζοδρόμιο κάποιοι Έλληνες είχαν ανάψει μια φωτιά και κάποια μικρά παιδιά πηδούσαν επάνω από την φωτιά, κρατώντας το πανάρχαιο έθιμο που δεν μπόρεσε κανένας να ξεριζώσει μετά από χιλιάδες χρόνια!

Πριν μια γενιά, όχι χρόνια πολλά, σε όλες τις γειτονιές των Αθηνών άναβαν φωτιές, φωτιές για τον Άι Γιάννη τον Κλήδονα, φωτιές που πηδούσαν πάνω από αυτές αγόρια και κορίτσια και όλοι έκαιγαν το στεφάνι της Πρωτομαγιάς, γιόρταζαν το μεγαλείο του Ήλιου! Ευλογούσαν τον ερχομό του καρπού. Σήμερα, στις κεντρικές γειτονιές των Αθηνών θα ακούσεις λέξεις άγνωστες από γλώσσες με βαριά προφορά και θα σε πλημμυρίσουν οσμές από μπαχαρικά της Ανατολής, από κάρυ και άλλα μυστήρια! Και η Ελλάδα εξόριστη από τις γειτονιές της… Η Ελλάδα εξόριστη σε ένα πεζοδρόμιο ενός προαστίου σαν σε τιμωρία. Όμως, «η αρχαία ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη» και αυτή η φωτιά η μικρή φωτιά που είδα απόψε άναψε μέσα στα στήθη μου μια μεγάλη ελπίδα!
Πηγές και άρθρα σχετικά με το θέμα

«Ο Αϊ Γιάννης ο Κλήδονας ή Ριγανάς ( Γιορτάζει στις 24 Ιουνίου ): Οι θερινοί μήνες είναι φτωχοί σε μεγάλες γιορτές. Με τον Ιούνιο όμως συμπίπτει η ακμή του καλοκαιριού, οι θερινές τροπές του ηλίου, που θεωρούνταν σημαντική και ορισμένες φορές επικίνδυνη καμπή του χρόνου. Όσα αρχαία έθιμα ανάγονται στις θερινές τροπές του ηλίου συνδέθηκαν με το Γενέθλιο Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου).Η συσχέτιση αυτή δεν έγινε χωρίς λόγο. Κατά τον ευαγγελιστή Λουκά ο Ιω¬άννης ο Πρόδρομος ήταν έξι μήνες μεγαλύτερος από τον Ιησού. Αφού λοιπόν η γέννηση του Χριστού ορίστηκε από την εκκλησία στις 25 Δεκεμβρίου, δηλαδή κατά τις χειμερινές τροπές του ηλίου, επόμενο ήταν το Γενέθλιο του Ιωάννου του Προδρόμου να συμπέσει με την 24 Ιουνίου, δηλαδή κατά τις θερινές τροπές του ηλίου. Γι’ αυτό και διατηρήθηκαν ορισμένες συνήθειες του αρχαίου κόσμου σχετικές με το θερινό ηλιοτρόπιο.»

«Το δρώμενο του Κλήδονα αποτελεί μια ιδιαίτερη εθιμική εκδήλωση, για την οποία αντλούμε πληροφορίες από τους αρχαίους έλληνες συγγραφείς (Όμηρο, Ησίοδο, Ηρόδοτο, Αισχύλο, Σοφοκλή), αλλά και από τους βυζαντινούς Μιχαήλ Ψελλό (11ος αι.), Θεόδ. Βαλσαμώνα, Ιω. Ζωναρά (12ος αι.) και Ιωσήφ Βρυέννιο (15ος αι.) . Η λέξη κλήδονας προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη κληδών, που σημαίνει τον μαντικό ψίθυρο, την προφητική ρήση, και γι’ αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει τον οιωνό, το προμήνυμα, τη φήμη, το μάντεμα. Οι αρχαίοι την ημέρα της εορτής των Νουμηνιών είχαν και τη συνήθεια του κληδονισμού, εκληδονίζοντο, μάντευαν δηλαδή το μέλλον με τον κλήδονα. Η ίδια τακτική συνεχίστηκε και κατά την έλευση του χριστιανισμού και την ένταξη των παγανιστικών εθίμων στο χριστιανικό εορτολόγιο . Το δρώμενο μάλιστα μαζί με άλλα έθιμα που ανάγονται στις θερινές τροπές του ηλίου συνδέθηκε με την εορτή των Γενεθλίων του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου, του μεγαλύτερου προφήτη που προμήνυσε την έλευση του Χριστού , παρόλο που η Εκκλησία επιχείρησε μάταια να το καταδικάσει και να το καταργήσει, παρομοιάζοντάς το με βακχική – παγανιστική τελετή . Η πολεμική που ασκήθηκε από την Εκκλησία για την εξάλειψη του εθίμου εκφράζεται ολοκάθαρα με τις λαϊκές ρήσεις «αυτά τα λεν’ στον κλήδονα», «τέτοια να τα λες στον κλήδονα», «τέτοια εγώ τ’ ακούω στον κλήδονα», με τις οποίες χαρακτηρίζονται άνθρωποι που πιστεύουν σε τέτοιες δεισιδαιμονίες και λένε πράγματα απίστευτα, έτσι ώστε το έθιμο να καταντήσει συνώνυμο της ελαφρότητας…»

«Πυρές στον κύκλο του χρόνου, Tης ΑIKΑTΕΡΙΝΗΣ ΠOΛYMEPOY-KΑMHΛΑKH, Διευθύντριας του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών

Η ΦΩTIΑ γοητεύει, θάλπει, μαγεύει, αλλά και φοβίζει και τρομοκρατεί. Με τη δυνατότητά της να ζεσταίνει, να φωτίζει, να προσφέρει τη θαλπωρή, αλλά και να καταστρέφει, να καταβροχθίζει ζωντανά και άψυχα, να λιώνει, να μεταμορφώνει και την πιο ανθεκτική ύλη, σφράγισε ανεξίτηλα τον ανθρώπινο ψυχισμό, πέρα από την καθοριστική συμβολή της στην εξέλιξη του υλικού πολιτισμού. Tη βαθύτατη επίδρασή προδίδουν οι πολυάριθμες, κυριολεκτικές και μεταφορικές, εκφράσεις στην καθημερινή ζωή που χαρακτηρίζουν καταστάσεις συναισθηματικές, κοινωνικές, οικονομικές, με βάση τις ιδιότητες της φωτιάς.

«Πηδώ τον χρόνο τον παλιό και πάω στον πιο καλό». Πηδώντας πάνω από τις φλόγες, όλοι κάνουν μια ευχή για καλή υγεία και απαλλαγή από το κακό. Iούνιος 1986, παραμονή του αϊ-Γιαννιού σε μια γειτονιά του Πειραιά (φωτ.: Γ. N. Αικατερινίδης).

Φωτιά εστιακή, εξαγνιστική, καθαρτική, σωτήρια και καταστροφική, ικετήρια και θυσιαστική: χρήσεις της φωτιάς συνδεδεμένες με το μυστήριο της ύπαρξης στη διάρκεια του φυσικού κύκλου του έτους, που τις συναντάμε σε όλους τους λαούς, σε όσο βάθος χρόνου φτάνει η γνώση μας, χρήσεις που, εν μέρει, τις συναντούμε ακόμη και σήμερα.

Στον ελληνικό χώρο φωτιές ανάβονταν τα Χριστούγεννα, ημέρες του χειμερινού ηλιοστασίου, αλλά και τις Απόκριες (φανοί, μπουμπούνες, κλαδαριές, φουνάρες κ.ά.), το Πάσχα, με το Κάψιμο του Ιούδα ή Οβριού, του aη Γιάννη του Κλήδονα, του Προφήτη Ηλία, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις (της αγίας Βαρβάρας, του αγίου Νικολάου, του αγίου Αντωνίου, του αγίου Αθανασίου, των αγίων Θεοδώρων, των αγίων 40 Μαρτύρων, του αγίου Γεωργίου, των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, των αγίων Αποστόλων, της αγίας Κυριακής κ.ά.). Oλες συνοδεύονταν από χορούς κυκλικούς γύρω από την πυρά, τραγούδια και άλματα μικρών και μεγάλων για την υγεία και «για να καούν οι ψύλλοι και τα δαιμόνια».1

Χειμωνιάτικες φωτιές

Ξεκινώντας από τις εορτές της αγίας Βαρβάρας και του αγίου Νικολάου, που βρίσκονται πολύ κοντά στις χειμερινές τροπές του ήλιου, οι φωτιές κατά την κρίσιμη περίοδο του Δωδεκαημέρου συνδέονται με το πέρασμα από τη μια χρονιά στην άλλη, αλλά κυρίως με την οριακή ελάττωση (22 Δεκεμβρίου) και την έναρξη της αύξησης της ημέρας μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο, που συμπίπτει με τις ημέρες των Xριστουγέννων. Έτσι, το άναμμα της φωτιάς νυχθημερόν στην εστία του σπιτιού με δύο μεγάλα κούτσουρα, το λεγόμενο «πάντρεμα της φωτιάς», κρατάει ζωντανή μέσα στο καταχείμωνο με τις μεγάλες νύχτες τη φλόγα της ζωής, του φωτός. Με τη στάχτη της φωτιάς του Δωδεκαημέρου απολυμαίνουν τα σπίτια και τα χωράφια από τα ζωύφια, τους εχθρούς του σπόρου.

Tην Πρωτοχρονιά, ρίχνοντας στη φωτιά σπόρους ή φύλλα ελιάς ή άλλου αειθαλούς δένδρου τη φωτιά του τζακιού, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να «μαντέψουν», από τον κρότο των σπόρων καθώς καίγονταν ή από τη συστροφή των φύλλων στην πυρά, για την υγεία των μελών της οικογένειας και την καλή εξέλιξη του σπιτιού τον καινούργιο χρόνο.

Στις 7 Ιανουαρίου, εορτή του Αη Γιάννη του Προδρόμου, στην Ανατολική Θράκη πυροβατούσαν, επιζητώντας την υγεία των ανθρώπων και την απομάκρυνση κάθε κακού.

Στον κύκλο των χειμερινών πυρών ανήκουν οι φωτιές της Αποκριάς, οι φανοί, ή κλαδαριές, ή μπουμπούνες κ.ά., που συνηθίζονται κυρίως στον χώρο της Δυτ. Μακεδονίας και αποσκοπούν στην εξασφάλιση της καλής υγείας και στην απομάκρυνση των επιβλαβών για τον άνθρωπο και τη σοδειά του εντόμων, ζωυφίων, ερπετών, τα οποία οι άνθρωποι προσπαθούν με ποικίλους, παράλληλους τρόπους να αποδυναμώσουν και να απομακρύνουν: κροτώντας μεταλλικά σκεύη, χτυπώντας κουδούνια κ.λπ.

Ανοιξιάτικες φωτιές

Kαι η άνοιξη έχει τις δύσκολες ώρες της για τον άνθρωπο που ζει δεμένος στενά με τη φύση: η εποχική μετάβαση ευνοεί νοσογόνους παράγοντες που απειλούν την υγεία, και βέβαια τον πολλαπλασιασμό επιβλαβών εντόμων και ερπετών. Oι άνθρωποι καταφεύγουν στις εξαγνιστικές και αποτρεπτικές ιδιότητες της φωτιάς. Έτσι, στη Pόδο, τη Μ. Πέμπτη, στα δώδεκα Ευαγγέλια, ανάβονται οι «καλαφουνοί», μεγάλες φωτιές με χοντρούς κορμούς πεύκων, πάνω από τις οποίες τα παιδιά πηδούν και καίνε σ’ αυτές τον «μάρτη» τους. Ανάλογες συνήθειες σε άλλες περιοχές αποσκοπούν στην καταπολέμηση των ψύλλων, των κοριών και άλλων επιβλαβών ή ενοχλητικών ζωυφίων. Tη μέρα αυτή, M. Πέμπτη ομάδες παιδιών γυρίζουν τα χωριό και μαζεύουν από όλα τα νοικοκυριά τα ξύλα για την πυρά στην οποία θα κάψουν τον «Ιούδα».

Oι φωτιές για το κάψιμο του Iούδα είναι ένα πλατιά διαδεδομένο έθιμο. Σε πολλά μέρη η καύση του Iούδα γίνεται τη νύχτα του M. Σαββάτου, πανηγυρικά, με κροτίδες και βεγγαλικά, αμέσως μετά την Ανάσταση, ενώ αλλού τον Iούδα καίνε τη νύχτα της M. Παρασκευής, την ώρα της περιφοράς του Eπιταφίου. Στη Λέσβο μάλιστα, παλιά, συνερίζονταν τα γειτονικά χωριά μεταξύ τους, ποιο θ’ ανάψει τη μεγαλύτερη φωτιά. «Για τις φωτιές εκλέβανε ξύλα από τις αυλές. Καίνε του Οβριού τα γένεια. Αυτές τις φωτιές δεν τις πηδούν. Ρίχνουν λιβάνι και μοσχοβολάει το χωριό.»

Σε πολλά μέρη τη νύχτα της Ανάστασης ένας επίτροπος της εκκλησίας παίρνει μια σκλίδα (καλάμι βρίζας) αγιασμένη από τον αγιασμό των Φώτων, ανεβαίνει στο καμπαναριό ψηλά και την ανάβει. Ο τόπος γύρω, ώσπου φτάνει η λάμψη, που θα δει το φως αυτό δε φοβάται από χαλάζι. Στα Άγραφα, τη Φθιώτιδα και αλλού ανάβουν φωτιές στα υψώματα των χωριών τη νύχτα της Ανάστασης και καίνε μια πυρά που τη λένε «φανό».

Πυροβασία – αναστενάρια

Καθαρτικός και αποτρεπτικός είναι κυρίως ο χαρακτήρας της πυροβασίας και των εθίμων που την συνοδεύουν, ο χορός, δηλαδή, και οι τελετουργικές κινήσεις. Έτσι, τόσο στα Αναστενάρια της περιοχής Σερρών και Λαγκαδά από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης, όσο και στις πυροβασίες του χειμώνα (7 Ιανουαρίου, εορτή του αγίου Ιωάννη) στόχος είναι η αποτροπή του κακού, είτε πρόκειται για αρρώστια είτε για κάθε επιβουλή γενικά.

«Ξύλα από τον φράκτην του αγιάσματος, συμποσούμενα εις 6-7 αμάξας, μετεφέροντο κατά την παραμονήν της εορτής (των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) εις την πλατείαν του χωρίου (Κωστί Αντ. Θράκης). Με αυτά θα ηνάπτετο η μεγάλη πυρά διά τον «νεστενάρικο χορό», ως και η φωτιά διά το μαγείρευμα των κρεάτων του ιερού ταύρου. Ούτος, επίσης την παραμονήν, μετεφέρετο εις την εκκλησίαν από την βοσκήν εν μεγάλη πομπή, με την μουσικήν και τας εικόνας των Παππούδων προπορευομένας, ήτο δε με χρωματιστάς ταινίας και άνθη εστεφανωμένος και εδένετο εις το προαύλιον της εκκλησίας… Η βάδισις επί της πυράς είναι σημείον τρανώτατον της ιερότητος του χορευτού. Η εικόνα, λέγουν, εγκαλεί τον καθαρόν άνθρωπον. Αυτόν πιάνει ο άγιος, ο οποίος λαλεί διά του στόματος του αναστενάρη… Οι χοροί εις την πλατείαν πέριξ της πυράς, οι αγυρμοί των αναστεναρίων με τα μουσικά όργανα ανά το χωρίον και αι ιεραί παννυχίδες συνεχίζονται επί οκτώ όλας ημέρας, κατά τας οποίας τα φαινόμενα της θεοληψίας επαναλαμβάνονται…».2

Ηλιοφωτιές του καλοκαιριού

Στις 24 Ιουνίου γιορτάζεται η Γέννηση του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου – τ’ Αη Γιαννιού του Λιοτροπιού, ή Φανιστή, ή Ριζικάρη, του Λαμπαδιάρη ή του Κληδόνου, του Ριγανά. H γιορτή αυτή, κοντά στις θερινές τροπές του ήλιου, έχει συνδεθεί με αντιλήψεις και εθιμικές ενέργειες που σηματοδοτούν σημαντικές αλλαγές στον κύκλο του χρόνου. Ο καθηγητής Δημ. Λουκάτος χαρακτηρίζει τη γιορτή του Αη Γιαννιού από τις «ειδωλολατρικότερες» του εορτολογίου μας, καθώς «μαζί με τον Αη Γιάννη λατρεύεται, με παλιά υποσυνείδητη εθιμολογία, ο Ήλιος των θερινών τροπών, ανάβονται διαβατήριες και καθαρτήριες πυρές, για τον κρίσιμο χρόνο, ασκούνται με τελετουργική δεξιοτεχνία η μαντεία και η μαντική, εκβιάζεται σχεδόν η καλή τύχη, επιδιώκεται η υγεία και το σωματικό κάλλος, με τη συγκομιδή θεραπευτικών και αρωματικών ανθόφυτων».3

Την παραμονή, λοιπόν, του Αη Γιάννη του Λιοτροπιού, σε όλη σχεδόν την Ελλάδα ανάβουν φωτιές γύρω από τις οποίες χορεύουν, τραγουδούν και υπερπηδούν, με σκοπό κυρίως την σωματική υγεία. Oι πυρές των ημερών αυτών ήταν ένα έθιμο διαδεδομένο σε όλους σχεδόν τους ευρωπαϊκούς και τους βαλκανικούς λαούς. Η σύμπτωση της γιορτής του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου με το θερινό ηλιοστάσιο («του Λιοτροπιού»), που βρίσκεται τοποθετημένη, στον κύκλο του έτους, στο διαμετρικά αντίθετο άκρο με τη γιορτή της Γέννησης του Χριστού (25 Δεκεμβρίου), στη θέση του χειμερινού ηλιοστασίου, οπότε η επί ένα εξάμηνο (από τις 24 Ιουνίου) συνεχώς μειούμενη σε διάρκεια ημέρα αρχίζει να αυξάνει, συνηγορεί για τον ηλιολατρικό χαρακτήρα της γιορτής του Λιοτροπιού. Απόδειξη για την παλαιότητα και τον ηλιολατρικό χαρακτήρα των πυρών αυτών κομίζει, πέρα των άλλων πηγών, και η Bίβλος, όπου αναφέρεται ότι ο βασιλεύς Μανασσής, ακολουθώντας εθνικά έθιμα και λατρεύοντας τον Βάαλ-Hλιο, «διήγε τους υιούς αυτού εν πυρί και ακληδονίζετο και οιωνίζετο».

Για την επιβίωση και διάδοση των σχετικών εθίμων και μετά την επικράτηση του Xριστιανισμού από πιστούς της νέας θρησκείας που απλά εξακολουθούσαν να τηρούν πανάρχαιες πατρογονικές συνήθειες, μιλά εύγλωττα η απαγόρευση της εν Τρούλλω έκτης Οικουμενικής Συνόδου (680 μ.Χ.): «τας εν ταις νουμηνίαις υπό τινων προ των οικείων εργαστηρίων ή οίκων αναπτομένας πυράς, ας και υπεράλλεσθαί τινες κατά τι έθος αρχαίον επιχειρούσιν, από του παρόντος καταργηθήναι προστάσσομεν. Oστις ουν τοιούτό τι πράξει αφοριζέσθω».

Παρά τις απαγορεύσεις, οι φωτιές του αη Γιάννη του Ήλιου (του Λιοτροπιού, του Φανιστή της πυρολατρείας (φανός = φωτιά μεγάλη με φλόγα), εξακολούθησαν να τελούνται ανελλιπώς διαμέσου των αιώνων, σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες, μέχρι και σήμερα, με χαρακτήρα καθαρτήριο, αποτρεπτικό των ασθενειών και αλεξιτήριο των διαφόρων κακών, αλλά και επικοινωνιακό, ερωτικό (Pιζικάρης) και μαντικό (Kλήδονας).

Του Προφήτη Hλία

Στις κορυφές των βουνών που πρώτες αντικρύζουν το φως τους ήλιου είναι, όπως είναι γνωστό, κτισμένα εκκλησάκια αφιερωμένα στον Προφήτη Ηλιού, τον άγιο Ηλία, τον Αγιολιά. Oι κορυφές αυτές φέρουν και την ονομασία Αγιολιάς, Αϊλιάς, Προφήτης Ηλίας. Τα εκκλησάκια αυτά γιορτάζουν στις 20 Ιουλίου και σε πολλές περιοχές ανάβεται, κατά το έθιμο, αποβραδύς ή ανήμερα της γιορτής, μεγάλη φωτιά στην οποία ρίχνουν άφθονο λιβάνι, προσφορά στον άγιο Ηλία• αλλού η προσφορά είχε τη μορφή θυσίας ενός ζώου -το οποίο σε ορισμένα μέρη «προσερχόταν οικειοθελώς» προς τιμήν του αγίου- με το κρέας του οποίου γινόταν συμπόσιο των πιστών που συμμετείχαν στην τέλεση του εθίμου.

Στις 20 Iουλίου παροξύνεται η λατρεία της φωτιάς, που ξεκινά με τα Αναστενάρια και κορυφώνεται με τις εξαγνιστικές πυρές του Αϊ-Γιάννη του Λιοτροπιού. O ήλιος πυρπολεί φύση και ανθρώπους από τον αστερισμό του Kυνός — τα «κυνικά καύματα». Tη μέρα αυτή όρισε η εκκλησία να εορτάζεται ο πιο φλογερός από τους βιβλικούς προφήτες, ο Hλίας. H ανάληψη του προφήτη Hλία. Eικόνα του αγιογράφου Θεόδωρου Πουλάκη, β΄μισό 17ου αι. Bυζαντινό και Xριστιανικό Mουσείο, Αθήνα.

Ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης αναφέρει ότι στην ακρότατη κορυφή του Ταΰγετου, τον Αγιολιά, όπως τη λένε οι Μανιάτες, την παραμονή της 20ής Ιουλίου προσκυνητές αναρριχώμενοι με κόπο μέχρι την κορυφή, ανάβουν μεγάλη φωτιά και σ’ αυτή ρίχνουν άφθονο λιβάνι. Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών, ιδιαίτερα των χωριών της Καρδαμύλης, «άμα ίδωσι την πυράν εκείνην, εμβάλλουσι πυρ εις σωρείας χόρτου και αχύρων και πανηγυρίζουσι την ημέραν χορεύοντες περί τας πυράς ταύτας ή υπερπηδώντες αυτάς».

Η συνήθεια του ανάμματος πυρών συνεχίστηκε μέχρι τις μέρες μας, όπως μαρτυρούν πρόσφατες χρονικά περιγραφές από την Πελοπόννησο αλλά και άλλες περιοχές. Για παράδειγμα, στη Βάθεια της Μάνης συναγωνίζονταν «ποιος θα πηδήσει το μεγαλύτερο λαμπρό (=πυρά). Στην Καρυστία της Εύβοιας άναβαν φωτιά την παραμονή του προφήτη Hλία και τραγουδούσαν «Υγεία, ‘εία κι οβρωστία (=ευρωστία)».

Στη Χαλκιδική οι φωτιές λέγονται «παρακαμνοί» κι ανάβονταν του Αη Γιαννιού και από την παραμονή του Αη Λια μέχρι τον Σεπτέμβριο, κι όσο το επέτρεπε ο καλός καιρός. ανάβονταν κυρίως στις γειτονιές και γύρω από αυτές «νυχτέρευαν» οι γυναίκες, που έκλωθαν, έγνεθαν, έπλεκαν, τραγουδούσαν και χόρευαν.

Η λατρεία του Προφήτη Ηλία στις κορυφές των βουνών, η οποία έχει τις λαϊκές αιτιολογικές της ερμηνείες στις σχετικές παραδόσεις, συνεχίζει προφανώς αρχέγονες λατρευτικές συνήθειες προς τον θεό Ήλιο ή τον Δία Υέτιο ή Κεραύνιο ή Λύκαιο (στην Αρκαδία, στο Λύκαιον όρος, ο Zευς λατρευόταν ως όμβριος και ηλιακός ταυτόχρονα), αρχέγονες λατρευτικές συνήθειες που απαντώνται όχι μόνο στους Eλληνες (Zευς Ακραίος, Αγχέσμιος, Κιθαιρώνιος, Ιδαίος, Δικταίος, Ιθωμάτας, Οιταίος, Ολύμπιος κ.ά.) αλλά και στους σλαβικούς λαούς και πολλούς άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Ακόμη και η απεικόνιση της αναλήψεως του Προφήτη Ηλία ως αρματηλάτη, ακριβώς όπως ο Ήλιος ή ο Μίθρας πάνω στο άρμα του ήλιου, δείχνει τη σχέση.

«Ο κάψαλος»

Στην εκπνοή του καλοκαιριού συναντούμε το ανάλογό έθιμο που είναι γνωστό με την ονομασία «Ο κάψαλος στην Κίμωλο»: την παραμονή της γιορτής του Tιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) συνηθίζεται το άναμμα μιας φωτιάς στην οποία καίνε τα λουλούδια της Πρωτομαγιάς. Eθιμο γονιμικό και καθαρτήριο, ο «κάψαλος» συνοδεύεται από άλματα πάνω από τη φωτιά με τη συνοδεία σατιρικών τραγουδιών. «Στον κάψαλο θα κάψωμε την πάπα (=ανθοδέσμη) της Πρωτομαγιάς. Τα ξερά λουλούδια θα τα κάμωμε σταυρό και θα τα ρίξωμε απάνω στη φωτιά και θα περάσωμε (=πηδήξουμε) τρεις φορές τον κάψαλο (=φλόγα)». Πηδώντας πάνω από τη φωτιά τραγουδούσαν:

Ανοιξαν τα ρείκια

κι εσαλώσαν τα κορίτσια

ανοιξαν κι οι ελιές

κι εσαλώσαν κι οι γριές

Oποιος στον κάψαλο καεί

και κάμει καντηλίδα (=κάψιμο)

απ’ την αγάπη θα καεί,

δεν έχει πλιό (=πια) ελπίδα.

Το έθιμο παλιότερα το τελούσαν οι μεγάλοι, εδώ και πολλά χρόνια το συνεχίζουν τα παιδιά, που μαζεύουν σησαμιές και άλλα κλαδιά και άναβαν τη φωτιά.

Πηγή των λατρευτικών πυρών, αρχαίων και νέων, ελληνικών αλλά και ευρύτερα ευρωπαϊκών, είναι η αρχέγονη πίστη στην ευεργετική δύναμη της φωτιάς. Όπως παρατηρεί ο Κων. Ρωμαίος: «Ένα νήμα στερεό και μισοκρυμμένο ενώνει όλα τα πυρολατρικά έθιμα από σήμερα έως σε μια εποχή ανυπολόγιστα μακρυνή και πιο πέρα από την ιστορική αρχαιότητα… Tο βαθύτερο νόημα κάθε πυρολατρικής τελετής είναι ότι από τη μεγάλη και φροντισμένη ιερή πυρά, είτε μόνο που την ετοιμάζομε, είτε την περιτρέχομε, είτε χορεύομε γύρω, είτε πηδάμε μέσα προφυλακτικά ή με γυμνά τα πόδια, ενθουσιασμένοι και άφοβοι, θα πάρουμε δύναμη και υγεία, και ο τόπος μας την ευτυχία του».5

Όταν τα παιδιά που ανάβουν τις φωτιές και φωνάζουν μπροστά στις

φλόγες μέσα στη ζεστή νύχτα (μήπως έγινε ποτές φωτιά που να

μην την άναψε κάποιο παιδί, ώ Ηρόστρατε)

Και ρίχνουν αλάτι μέσα στις φλόγες για να πλαταγίζουν

τη νύχτα εκείνη του αη Γιάννη

όταν έσβησαν οι φωτιές

και μελέτησες τη στάχτη κάτω από τ’ αστέρια.

Γ. Σεφέρης, Ποιήματα

Σημειώσεις

1. Το έθιμο της φωτιάς, εξαγνιστικής και καθαρτικής, στον κύκλο του χρόνου, έχει καταγραφεί σε σχετικό Ατλαντα (χάρτη) από το Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας. Βλ. Στεφ. Δ. Ημέλλου, «Ο Άτλας της Ελληνικής Λαογραφίας και οι χειμερινές περιοδικές πυρές στον Βορειοελλαδικό χώρο», Λαογραφικά, τ. Γ΄. Ποικίλα, Αθήνα 1994, σ. 7-19• και Στεφ. Δ. Ημέλλου, «Οι πυρές του προφήτη Ηλία στην Πελοπόννησο», Λαογραφικά, τ. Γ΄, Αθήνα 1994, σ. 25.

2. (Περιγραφή: Αν. Χουρμουζιάδη, «Eκθεσις», εν Κωνσταντινουπόλει 1873, σ. 4-29). Περισσότερα βλ. Γ.Α. Μέγα, «Ελληνικαί εορταί και έθιμα της λαϊκής λατρείας», Αθήναι 1963, σ. 197-203.

3. Δημ. Λουκάτου, «Τα καλοκαιρινά». Φιλιππότης, σ. 43

4. Ν.Γ. Πολίτου, «Ο Ήλιος κατά τους δημώδεις μύθους», Λαογραφικά Σύμμεικτα, τ. Β΄, εν Αθήναις 1975β, σ. 175.

5. Κωνσταντίνου Ρωμαίου, Λαϊκές λατρείες της Θράκης, Αρχ. Θρακικού Θησαυρού, 11 (1944-45), σ. 77-78.»


Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Ιουνίου 24, 2009

21 Ιουνίου – Θερινό Ηλιοστάσιο

Η Φυσική αναγέννηση και κορύφωση του Ηλίου ως ένα αρχέτυπο για την πνευματική ανύψωση

Το καλοκαίρι ξεκινά επίσημα την 21η Ιουνίου με το θερινό ηλιοστάσιο, την μεγαλύτερη σε διάρκεια μέρα στο βόρειο ημισφαίριο και την μικρότερη στο νότιο. Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελούσε πολύ σημαντικό γεγονός μέχρι σχετικά πρόσφατα. Όλες δε οι αρχαίες κοινωνίες έκαναν πολυήμερες γιορτές γύρω από αυτή την ημερομηνία. Θερινό Ηλιοστάσιο, 21η Ιουνίου. Ημερομηνία όπου ο Ήλιος υψώνεται ακριβώς στον μέσο του ορίζοντα και βρίσκεται στο άξονα της ισημερίας χαρίζοντας έτσι τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Αυτό σηματοδοτεί όμως το χάσιμο της δύναμης του Ηλίου και έτσι σχετίζεται άμεσα με τη ζωή και την ανάπτυξη και το επόμενο στάδιο το οποίο είναι ο θάνατος. Ο ερχομός όμως του Χειμερινού Ηλιοστασίου σηματοδοτεί την αναγέννηση και τον αιώνιο κύκλο της Ζωής και του Θανάτου. Έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε πολύ απλά τη φυσική αρμονία και ισορροπία.

Για τον λόγο αυτό, το Θερινό Ηλιοστάσιο είναι από τις ιερότερες εορτές της Ευρωπαϊκής παγανιστικής λατρείας. Έτσι είτε αναφερόμαστε σε Έλληνες, Κέλτες, Γερμανούς ή Σλάβους, είναι εξίσου σημαντική εορτή. Γιορτάζεται λοιπόν η Ζωή και αποδίδονται τιμές στον Ήλιο και τη Φύση γενικότερα. Σε κάθε Ευρωπαϊκή παγανιστική λατρεία το σύμβολο που χρησιμοποιείται ευρέως είναι ο Ηλιακός Τροχός (ο γνωστός στους περισσότερους ως Κέλτικος Σταυρός) και πιο συγκεκριμένα οι Γερμανογενείς λαοί χρησιμοποιούσαν και τις ρούνες Sigel και Tir, συμβολίζοντας έτσι τον Ήλιο και τον Ουρανό αντίστοιχα. Επίσης φωτιές ανάβονται σε υψώματα, και ένας φλεγόμενος Ηλιακός Τροχός αφήνεται από μια πλαγιά να κυλίσει προς τα κάτω συμβολίζοντας έτσι τη τροχιά του Ήλιου.

Στην ελληνική παγανιστική παράδοση, το Θερινό Ηλιοστάσιο είναι μέρος των εορτών της Άνοιξης και του Καλοκαιριού. Ο γνωστότερος μύθος σχετικά με αυτό το θέμα είναι η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη κάνοντας έτσι τη Δήμητρα, τη μητέρα της Περσεφόνης, να μαραζώνει από στεναχώρια και μαζί της και η Φύση (μιας και αντιπροσωπεύει αυτήν). Έτσι με εντολή του Δία η Περσεφόνη θα βρίσκονταν μισό χρόνο στον Κάτω Κόσμο με τον σύζυγο της και άλλο μισό στον Επάνω Κόσμο (Χειμώνας – Καλοκαίρι). Έτσι λοιπόν σε αυτή το χρονική περίοδο δίδονται τιμές σε θεούς όπως ο Διόνυσος (συμβολίζοντας την αναγέννηση της Φύσης), η Δήμητρα και η Περσεφόνη (συμβολίζοντας επίσης την αναγέννηση της Φύσης) και ο Απόλλωνας (ως θεός του Φωτός).
«Η Αρχαία ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη»

Δημοσιεύθηκε από xryshaygh στο Ιουνίου 21, 2009

Friday, June 19, 2009

Βιβλιογραφία

Ή ΓΛΩΣΣΑ ΓΡΑΦΗΣ ΕΊΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Η ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Η ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ



Η Ορθογραφία καί Κλίση τών Ρημάτων, τών Ουσιαστικών, τών Επιθέτων κ.τ.λ.
Σύμφωνα μέ τήν Γραμματική καί τό Λεξικό Αρχαίας Ελληνικής (Κυρίως)


1. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ Κ.ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ
2. ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ
3. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ «ΦΥΤΡΑΚΗΣ»
4. ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ ΛΑΕΡΤΙΟΥ ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ
5. ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΤΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ Κ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
6. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ «ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΖΟΥ»
7. ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΡΗΓΑ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗ
8. 2000 μ.χ. Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΤΡΙΓΚΑΣ
9. ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
10. ΟΜΗΡΟΣ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΔΗΣ ΑΝΝΑ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
11. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ Α.Τ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
12. ΛΕΞΙΚΟΝ ΣΟΥΪΔΑ ή ΣΟΥΔΑ
13. ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΠΟΠΟΙΪΑ 1821 ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΡΧΗΓΕΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
14. ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ «ΦΥΤΡΑΚΗΣ»
15. ΔΑΥΛΟΣ Μηνιαίο περιοδικό πρωτοποριακής έρευνας. Τεύχη :167-266
16. ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Μηνιαίο περιοδικό Θεωρίας καί Εθνικού Διαλόγου. Τεύχοι : 3-5
17. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Μηνιαίο περιδικό Ιστορίας. Τεύχη : 2002- 2004
18. ΙΧΩΡ Μηνιαία έκδοση γιά τήν Οικουμενική Ελληνικότητα. Τεύχη : 32-41
19. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ Περιοδικό γιά τό Έθνος τήν Φυλή τήν Ιστορία καί τόν Πολιτισμό. Τεύχη : 104-114
20. Περιοδικό ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ Τεύχη : 8-16
21. Εφημεριδα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Αρ.Φύλλ. 13-51
22. ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΠΙΣΤΟΙ Ν.Γ.ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ
23. ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΙΤΛΕΡ ΛΕΟΝ ΝΤΕΓΚΡΕΛ
24. Ό ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΩΝ.ΠΛΕΥΡΗΣ
25. ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΚΟΙΝΟ ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
26. ΒΥΖΑΝΤΙΝΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ ΖΑΜΠΕΛΟΣ 1857
27. ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΒΑΣΙΛΙΕΦ
28. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΕΣΜΠΕΡΓΚ
29. ΠΕΡΙ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΙΩΣΗΦ ΓΕΝΕΣΙΟΣ
30. ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ
31. Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ OSWALD SPENGLER
32. Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ ΒΙΛΧΕΛΜ ΣΤΕΓΚΛΙΧ
33. ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ Claudio Rutilio Αθήναι 1997
34. PAGAN CHRISTS Robertson John M. Λονδίνο 1903
35. ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ Otto Walter F, Αθήναι 1991
36. ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ, ΤΩΝ ΕΘΙΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΟΞΑΣΙΩΝ Λεκατσάς Παναγής , Αθήναι 1951
37. PAGAN ORIGINS OF THE CHRIST MYTH Jackson G.John Texas 1991
38. ΛΟΓΙΚΗ Κωνσταντίνος Πλεύρης
39. ΗΡΩΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ Ιωάννης Σικούτρης
40. ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ Λάμπρου Παπαντωνίου (Νομικός,Πολιτικός επιστήμων)
41. GENERAL CHEMISTRY Russell B. John, 1992
42. ENVIROMENTAL CHEMISTRY Baird Colin NYC 1995
43. ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ Morrison and Boyd 1988
44. Ιερεύς ΚΟΡΕΣΙΟΣ, Βιογραφία
45. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΑΔΙΚΩΝ, Θ.Κορρές
46. ΎΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, Πάπας Γρηγόριος
47. ΙΣΤΟΡΙΑ. Zlatarski
48. ΙΣΤΟΡΙΑ , Λέων Διάκονος
49. BYZANCE ET LES ARABES , M.Canard
50. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ,εκδ.ΚΑΛΒΟΣ ΑΘΗΝΑ 1979, Τακης Α. Σταματοπουλος
51. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, έκδοση του 1928
52. Pierre Grimal, Λεξικο της Ελληνικης και Ρωμαϊκης Μυθολογιας, εκδ. University Studio Press.
53. Karl Kerenyi, Η μυθολογια των Ελληνων, εκδ. Βιβλιοπωλειο της "Εστιας"
54. Μανεθων, Αιγυπτιακα, εκδ. Κεδρος.
*προσοχη, τα κειμενα αυτα δεν σωζονται στην αυτουσια μορφη τους, εχουν κατακρεουργηθει απο τον "πατηρ Ευσεβιο" σε μια προσπαθεια του να αποδειξει ορθες της ημερομηνιες της παλαιας διαθηκης αντιπαραβαλλοντας τα με την Αιγυπτιακη ιστορια). Ο Μανεθων ηταν ιερεας και ιστορικος του 3ου αι. π.χ. και καταγοταν απο τη Σεβεννυτο της Αιγυπτου. Ο Ευσεβιος ηταν εκκλησιαστικος συγγραφεας κι επισκοπος Καισαρειας (Παλαιστινη), 260-340 μ.χ.
55. Θανασης Μαργαριτης, Μυστες και Μαγοι στην αρχαια Ελλαδα, εκδ. Νεα Θεσις.
56. Claudio Rutilio, Τα Αιτια της Χριστιανικης Επικρατησεως, εκδ. Ανοιχτη Πολη.
57. Otto Kern, Ορφικη Θεολογια.
58. Επισης καποιες απο τις πληροφοριες περιεχονται σε διαφορα σημεια της Παλαιας Διαθηκης, της Καινης Διαθηκης, των Ευαγγελιων και των κειμενων που συνεγραψαν οι μεταγενεστεροι "Πατερες" των χριστιανων.
59. «Αλεξάνδρου Ανάβασις». Ιστορικό έργο του Φλάβιου Αρριανού (95-180), αφήγηση των εκστρατειών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γραμμένο σε επτά βιβλία.Το έργο σώθηκε σχεδόν ολόκληρο, με ένα μόνο κενό στο δωδέκατο κεφάλαιο του έβδομου βιβλίου, και θεωρείται πολύτιμη ιστορική μαρτυρία.Ο συγγραφέας χρησιμοποίησε ως πηγές του τον Πτολεμαίο τον Λάγου και τον Αριστόβουλο, στρατηγούς που μετείχαν στην εκστρατεία των Μακεδόνων στα βάθη της Ασίας.Το έργο αποτελεί απλή αφήγηση, χωρίς καμιά κριτική και αναφορά σε αίτια γεγονότων ή κίνητρα ανθρώπινων πράξεων ή σε χαρακτηρισμούς προσώπων και σε πολιτικές ή ηθικές κρίσεις


60. Αντωνόπουλος Κ.Ν. «Ιστορία του εμπορικού Ναυτικού».
61. Γρηγοριάδης Σόλων Ν. «Τα φοβερά ντοκουμέντα. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13.
62. Φωκά Δημ.,Γερ. «Ο στόλος του Αιγαίου»
63. «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», εγκυκλοπαίδεια τόμος ΙΔ Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.
64. Καράμπελας Νίκος Δ. «Η απελευθέρωση της Πρέβεζας»
65. «Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι», εγκυκλοπαίδεια τόμος Β
66. Καργάκος, «Ή Ελληνικότητα τής Μακεδονίας»
67. Αριστοτέλης, «Μεταφυσικά»
68. Rich Dawkins, «τό χρονικό τού χρόνου», «Μαύρες τρύπες», «τό εγωιστικό γονίδιο», «ό τυφλός Ωρολογοποιός».
69. Πλάτων, «Τιμαίος»
70. Αισχύλος, Προμηθέας Δεσμώτης
71. Ιώσηπος, Ιστορία τού Εβραϊκού Έθνους
72. Γ.ΣΙΕΤΤΟΥ, Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια
73. Durin, Ή δίκη τού Χριστού
74. Θεός !!! Καινή Διαθήκη καί Παλαιά Διαθήκη
75. ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ & ΟΔΥΣΣΕΙΑ
76. «Αιθιοπικά», τα. Αρχαίο ερωτικό μυθιστόρημα, σε 10 βιβλία. Συγγραφέας του είναι ο Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός (3ος ή 4ος αι.). Το έργο διαβάστηκε ευρύτατα επί αιώνες, επηρέασε την παγκόσμια λογοτεχνία και ο δημιουργός του χαρακτηρίστηκε ως ο «Όμηρος της πεζογραφίας».
77. ΓΚΕΜΜΑ Δ.ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ
78. "ΧΑΜΕΝΟ" ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ ΚΟΡΑΗ
79. ......




*Πλήθος βιβλιογραφίας περιλαμβάνεται καί εντός τού κειμένου

ΓΚΕΜΜΑ

Τό πρόβλημα Θ ε ό ς είναι χρέωση καί αξίωση τής κριτικής φιλοσοφίας καί τής θετικής επιστήμης. Εκείνων δηλαδή των μεθόδων έρευνας πού προσφέρουν τόν υψηλότερο βαθμό φερεγγυότητος σχετικά μέ τό ακίβδηλο τής αληθείας.
Ή ερώτησις τής Μαργαρίτας : Πιστεύεις στόν Θεό ; Ή ερώτησις τής Μαργαρίτας είναι ή απόκριση τού Φάουστ πού γεννά τό βαθύπλουτο τού προβλήματος.

Ποιός τολμά νά ειπεί δέν πιστεύω στόν Θεό ;
Ποιός τολμά νά ειπεί πιστεύω στόν Θεό ;
Έτσι αποκρίθηκε ό Φάουστ στήν ερώτηση τής Μαργαρίτας.

Ή απόκριση σύμφωνα μέ τήν λογική επιστήμη, καταργώντας σύμφωνα μέ τήν αρχή τής αντιφάσεως τό πρώτο καί δεύτερο, δέχεται τό τρίτο. Όπως έδειξε καί στήν φυσική ή αρχή τής απροσδιοριστίας. Ό Φάουστ θά απαντήσει : τρίτον χωρεί. Κάπου δηλαδή ανάμεσα στήν Τρίτη καί τέταρτη πρέπει νά παρέπεσε ή αλήθεια, όπως είπε καί ό Ελύτης.
Άν αποκριθούμε ναί ! πιστεύω στόν Θεό, γίνομαι αυτοστιγμή μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα καί στενόμυαλα κάτι πού δέν τό ξέρω, σάν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Καί ή επιστήμη θά μέ πετάξει έξω από τά όριά της.
Άν αποκριθούμε όχι ! δέν πιστεύω στόν Θεό, γίνομαι πάλι μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα καί στενόμυαλα κάτι πού πάλι δέν τό ξέρω σάν αληθινό. Ή επιστήμη πάλι θά μέ πετάξει έξω από τά όριά της.

Τί απομένει νά αποκριθούμε ;

Αύτο είναι τό πρόβλημα πού γεννά τήν ανεξάντλητη γονιμότητα τού προβλήματος.

Γκαίτε : Μάς μένει ότι δίδεται σέ εκείνο τό σημείο , τό απείρως ελάχιστο ανάμεσα στό Όχι καί τό Ναί, νά τό ευρύνουμε – νά τό πλατύνουμε – νά τό βαθύνουμε καί νά τό εκτείνουμε.

Φάουστ : όποιος πιστεύει στόν Θεό έχει μέσα του έναν νεκρό Θεό.
όποιος δέν πιστεύει στόν άνθρωπο έχει μέσα του έναν νεκρό
άνθρωπο.

Όποιος πιστεύει αλλά δέν πιστεύει στόν Θεό
έχει μέσα ζωντανό τόν νόμο τής φύσεως

Οί θεοί τών θρησκειών όπως διάβολος γιά τούς Ινδούς, Μωυσής καί Γιαχβέ γιά τούς εβραίους, Μωάμεθ γιά τούς Ισλαμιστές, Βούδας καί Κομφούκιος γιά τούς ανατολίτες, Μαρδούκ, Κυβέλη, Μίθρας, Βαάλ, Αστάρτη γιά τούς Μεσοποτάμιους, αργότερα Λούθηρος, Βραχμάνοι, Ραββίνοι, Μουφτήδες, Μουλάδες, Πατριάρχες, Παπάδες, Πέτροι καί Πάυλοι, όλοι γυρολόγοι καί λατερνάδες.
Ή αναζήτηση τού Θεού απευθύνεται στόν δίκαιο άνθρωπο, στόν φρόνιμο, δηλαδή στόν λογικό καί πάσχοντα.

Ό Θεός γιά τά μέτρα τού ανθρώπου είναι καί δέν είναι
Υπάρχει καί δέν υπάρχει πού λέει ό Φάουστ
Έχει καί δέν έχει όνομα πού είπε καί ό Ηράκλειτος
«Τώ αγνώστω» πού έλεγαν καί στήν Αθήνα

Ντοστογιέβσκι :
Εάν πιστεύεις, δέν πιστεύεις ότι πιστεύεις
Εάν δέν πιστεύεις , δέν πιστεύεις ότι δέν πιστεύεις


Καί ό Μεγάλος Ευριπίδης θά πεί :

Τί είναι Θεός καί τί μή Θεός , καί τί ανάμεσά των ;
Ποιός άνθρωπος τό έψαξε καί βρήκε μακρυνότερο τέλος ;

Ό θεός τού Ευριπίδη είναι τό πιστεύω τού Φάουστ (Γκαίτε) καί τού Σταυρόγκιν (Ντοστογιέβσκι). Ό μή θεός τού Ευριπίδη είναι τό δέν πιστεύω τού Φάουστ καί τού Σταυρόγκιν. Τέλος τό ανάμεσα στόν Θεό καί στόν μή Θεό τού Ευριπίδη είναι τό ανάμεσα στό Νάι καί Όχι τού Γκάιτε καί τού Ντοστογιέβσκι.
Είναι ό άνθρωπος τής γής πού, καθώς βρίσκεται ανάμεσα σέ ζωή καί θάνατο, αγωνίζεται νά κατανοήση τό νόημα τής υπάρξεώς του μέσα στό σύμπαν.
Μετά τά Φυσικά καί τής πρώτης θεολογίας τού Αριστοτέλη, ή μέ τό φώς τής νοήσεως καί τής γνώσης, όχι όμως μέ τήν ανοησία καί τό σκότος τών θρησκειών :
Ή σύλληψη αυτή μάς οδηγεί νά αντικρύσουμε τό ίδιο τό σώμα τού Θεού. Όλα τά γνωρίζουμε τώρα πιά γιά τόν Θεό, εκτός από ένα. Εκτόε από τόν νού του. Σημείο πού οί κοσμολόγοι τό λένε μοναδικότητα άγνοιας τού ανθρώπου, ή singularity τής σχετικιστικής φυσικής ή ανωμαλία.
Μέ τόν Χάμπλ ό άνθρωπος έφτασε στά όρια τού χώρου καί στήν αρχή τού χρόνου. Τήν απόσταση ανάμεσα σέ ουρανό καί γή καί καταχθόνια τήν εμέτρησε ώς τήν άκρη.
Δέν μετράμε πλέον τίς μέρες μέ τίς Ολυμπιάδες, τούς ρωμαϊκούς μήνες, τήν εγίρα τού Μωάμεθ καί τά πρό καί μετά τών χριστιανών.






• Σήμερα γνωρίζουμε τό ύψος τού Θεού σέ έτη φωτός.
• Σήμερα γνωρίζουμε τήν ηλικία του σέ έτη ζωής
• Πώς εγεννήθη (σωματίδιο τού Θεού - Higgs)
• Τί τρώει (Υδρογόνο, ήλιο, βηρύλιο)
• Πώς λειτουγεί τό πεπτικό του σύστημα μέ τί πυρηνικές συντήξειις στό εσωτερικό τών αστέρων.
• Πώς ασπρίζουν τά μαλλιά του μέ τούς ερυθρούς γίγαντες καί τούς λευκούς νάνους, καί πώς καραφλιάζει. Οί μελανές οπές δέν έχουν τρίχες ισχυρίζεται ό Χώκιν.
• Γνωρίζουμε ακόμα τό μέρος όπου αποπατεί μέ τούς αστέρες νετρονίων καί τίς μελανές οπές, καί τί λογής είναι τά περιττώματά του. 1κυβικό εκατοστό κόπρανα τού Θεού, ζυγίζουν 1 δις τόνους βάρους


Ιερείς καί θεολόγοι, είναι ή τάξη πού πρέπει νά λείψει από τίς κοινωνίες τών ανθρώπων. Όπως ακριβώς οφείλουν νά λείψουν οί ξεματιάστρες καί οί μάγοι, οί κομπογιανίτες καί οί τεκετζήδες.
Οί φέροντες τόν Θεό εβραίοι, δέν έκαναν ανακαλύψεις, αλλά μάς έφεραν τήν Αποκάλυψη. Οί Εβραίοι καί Ιουδαιοχριστιανοί δέν εδημιούργησαν επιστήμη, όπως οί Έλληνες. Απέναντι στήν προσωκρατική φυσική καί ευκλείδεια γεωμετρία, οί εβραίοι τό μόνο πού κατάφεραν νά στήσουν, ήταν νά στήσουν τόν νοητό ναό τού Ιεζεκιήλ. Απέναντι στήν φιλοσοφία τών Ελλήνων, τήν διαλεκτική των μέθοδο δηλαδή, οί εβραίοι έστησαν τό δεσποτικό λόγο τών πατριαρχών, τών κριτών, τών βασιλέων, τών προφητών. Απέναντι στό γεωμετρημένο ήθος τού ελληνικού δράματος, έστησαν τήν καρμανιόλα τού μωσαϊκού δεκάλογου. Απέναντι στήν ελληνική δημοκρατία τόσο τού Ιωνικού όσο καί δωρικού τύπου, οί εβραίοι έστησαν τό αρχέτυπο τού Γιαχβέ.
«Εγώ είμαι ό κύριος ό θεός σου, καί οί άλλοι θεοί έξω από μένα δέν υπάρχουν» είναι ό πρώτος νόμος τών εβραίων καί χριστιανών. Τό κενό πού έχουν στήν κοσμοθεωρία των, οί εβραίοι, οί χριστιανοί καί γενικά οί θρησκείες, λόγω τής απουσίας τής λογικής, τό εκάλυψαν μέ τήν αυθαίρετη επινόηση τού θεού. Οί πιστεύοντες στόν θεό καλλιεργούν τήν γή τής πίστεως, οί Έλληνες εκαλλιέργησαν τήν γή τής γνώσεως. Ό θεός είναι δήμιος, ενώ ό Έλλην δικαστής. Ό θεός είναι αδίστακτος, ό Έλλην είναι ευγενικός.
Γιαυτό ενίκησαν οί εβραίοι τούς Έλληνες. Οί εβραίοι εχρησιμοποίησαν σάν όπλο τόν χριστιανισμό, ένα νόθο καί μυσαρό παρασάρκωμα τού σώματός των, από τούς ίδιους απόβλητο καί αφάνισαν τήν ωραία Ελλάδα. Ότι δέν εκατάφερε ή ανδρεία, τό κατάφερε ό δόλος. Έτσι μέ δόλο καί απάτη ενικήθη ό Διγενής από τόν Χάρο.
Έτσι μάς κατάντησαν οί Βυζαντινοί Πατριάρχες τότε καί οί βαζιβουζούκοι παπάδες σήμερα. Οί Νεοέλληνες σήμερα δέν έχουν νά δείξουν τίποτα, ενώ οί εβραίοι Φρόυντ, Μάρξ καί Αϊνστάϊν έχουν επιβληθή σέ όλον τόν πλανήτη. Πετάξαμε τόν Ρήγα, τόν Κοραή, τόν Δραγούμη, τόν Καστοριάδη, τόν Καραθεοδωρή, τόν Γιαννόπουλο καί μετά τί; ; Έμ δέν τραβάει μπροστά ό άνθρωπος μέ τό θυμιατό καί μέ τά κυριελέησον

Ή πείρα τού έρωτα καί ή πείρα τού θανάτου

Ό Έρωτας καί ό θάνατος είναι δύο στιγμές απόλυτα μοναδικές γιά τόν καθένα μας. Ποτέ δέν γίνεται νά ζήσουν δύο άνθρωποι τήν ερωτική τους βίωση μέ όμοιο τρόπο. Αλλά μέ όμοιο τρόπο ποτέ δέν γίνεται νά ζήσουν καί τήν βίωση τού θανάτου. Ό Μάκμπεθ έζησε εντελώς διαφορετικά πράγματα στόν θάνατό του από τόν τραγικό Οθέλλο, κατά Σαίκσπηρ. Καί ή Ναστάσια Φιλίπποβνα έζησε διαφορετικά τόν έρωτα από τήν Ιοκάστη κατά Ντοστογιέβσκι καί Σοφοκλή.
• Κάθε φορά πού ερωτέυεται κάποιος γεννιέται τό σύμπαν
• Κάθε φορά πού πεθαίνει ένας άνθρωπος πεθαίνει τό σύμπαν
Ό έρωτας καί ό θάνατος δέν είναι απλές καταθέσεις τής ενόργανης ζωής. Ό έρωτας καί ό θάνατος είναι οί δύο νόμοι ανάμεσα στούς οποίους ξεδιπλώνεται ή διαλεκτική τού σύμπαντος. Τά 92 στοιχεία τής ύλης έγιναν γιά νά υπηρετήσουν τόν έρωτα καί τόν θάνατο. Οί 4 θεμελιώδεις δυνάμεις τής φύσεως, ηλεκτρομαγνητική ασθενής ισχυρή βαρυτικής, λειτουργούν γιά νά υπηρετήσουν τόν έρωτα καί τόν θάνατο.

Άδης καί Διόνυσος έν’ καί ωυτό (Ηράκλειτος)
Μόλις ειν’ έτσι δυνατός ό έρωτας καί ό χάρος (Σολωμός)
Τί έρωτας , τί θάνατος , δέν έχεις νά διαλέξεις (Δημοτικός δεκαπεντασύλλανος)
Ό Έρωτας Φιλότητα καί ό Θάνατος Νείκος (Εμπεδοκλής)

Τήν φύση ποσώς τήν ενδιαφέρει , άν υπάρχουμε εμείς σάν μονάδες. Άν υπάρχεις εσύ καί εγώ ή άν υπάρχει ή λεμονιά στόν κάμπο καί άν στά όρη λειώνει τό χιόνι γιά νά ποτίζονται οί τρυφεροί κλώνοι. Τήν φύση τήν ενδιαφέρει ή διαιώνιση τών ειδών γιά όσο χρόνο γίνεται. Όταν εξαφανιστεί ένα είδος, τότε ή φύσις θά τό ενταφιάσει καί ταυτοχρόνως θά μεριμνήσει νά τό αντικαταστήσει μέ ένα νέο είδος. Τό 99% τών εμβίων όντων πού υπήρχαν πρίν 600 εκατομμύρια χρόνια, σήμερα έχουν εξαφανισθεί. Στήν φύση τίποτα δέν μένει ανωλέθριο. Ή φύση οικοδομεί καί φροντίζει τήν αλυσίδα τής ανόργανης ύλης. Ή φύση πετυχαίνει τήν διαιώνιση τών ειδών μέ τήν γενετήσια ηδονή. Μέ τόν ίμερον τών Ελλήνων καί τήν voluptas καί libido τών Λατίνων.
Ιερατίο, συναγωγή, κατήχηση (δέν λέω εκκλησία, γιατί ή εκκλησία είναι ωραία ελληνική λέξη καί δηλώνει τόν αγνό καί ρωμαλεό δήμο). Ή παράκρουση, ό φανατισμός, ό παραλογισμός είναι εκεί. Οί θρησκείες εμπήκαν στόν δρόμο καί έφεραν μαζί των όλα τά λερωμένα καί άπλυτα τής ιστορίας.
Ήρθαν στή χώρα τού πολιτισμού από τό πουθενά καί αφορίζουν Ρήγα, Κοραή, Ροϊδη, Λασκαράτο, Καϊρη καί άλλους.

Έλληνες ελευθερούτε θεών τε πατρώων έδη (Αισχύλος)








Σ Ω Κ Ρ Α Τ Η Σ

Δύο είναι οί αιτίες γιά τίς οποίες ό Σωκράτης ανέβηκε καί μαρμάρωσε στό περίοπτο βάθρο του, μάς λέει ό Αριστοτέλης.
Ή μία είναι ότι εδίδαξε τό ορίζεσθαι καθόλου, καί ή άλλη ότι επινόησε τούς επακτικούς λόγους.
Μέ τό πρώτο ό Σωκράτης πέτυχαι νά ορίσει τίς έννοιες. Δυσάρεστο έργο καί δύσκολο. Τί είναι ελευθερία, δικαιοσύνη, αρετή, φιλότιμο. Ό Σωκράτης εδίδαξε πώς ό ορισμός είναι ένας. Γιά νά ορίσεις μία έννοια, μάς είπε, θά τήν περιγράψεις μέ τόσες καί τέτοιες λέξεις, ώστε νά μήν μπορείς νά αλλάξεις ούτε μία. Αυτό είναι ανακάλυψη όπως εκείνες τού Αριστοτέλη καί Νεύτωνα, όπως τού Ιάσονα καί Κολόμβου, όπως τού Ηράκλειτου καί Δαρβίνου, όπως τού Αρίσταρχου καί Κοπέρνικου.
Τό δεύτερο πού επέτυχε είναι οί επακτικοί λόγοι. Εισηγήθηκε δηλαδή τήν επαγωγική μέθοδο. Τήν επιστήμη τού ανθρώπου τήν έφεραν οί Έλληνες, καί γιά τούτο ξεχωρίζει ό Ελληνικός από όλους τούς πολιτισμούς.
Καθώς είμαστε ημιμαθείς καί προχειρολόγοι καί πνευματικά νεόπλουτοι, ισχυριζόμαστε καμιά φορά ότι επιστήμη έκαμαν καί άλλοι αρχαίοι λαοί. Οί Αιγύπτιοι, οί Αζτέκοι, οί Ασσσύριοι, οί Κινέζοι, οί Χαλδαίοι κ.α.
Λάθος. Επιστήμη έκαμαν μόνο οί Έλληνες. Οί άλλοι έκαναν εμπειρικές διαπιστώσεις, όπως αστρολογία λόγου χάρη, αντί γιά αστρονομία. Κομπογαννιτισμός αντί Ιατρικής καί παπαδαριό αντί φιλοσοφίας, καί αγροφυλακή αντί γεωμετρίας. Μαγεία καί κατηχητικό αντί γιά αρετή καί ηθική. Κρυφτό καί αμπάριζα αντί αθλητισμό.
Ιδού γιατί ό Σωκράτης, γιός Σωφρινίσκου καί Φαιναρέτης ήτο ή μαμμή τής ιστορίας τής επιστήμης. Ό πρωτόπλαστος τής επιστήμης καί ό αρχιπυροβάτης τής αληθείας. Ό σημαιοφόρος στήν μεραρχία τών εφευρετών τού ανθρωπίνου γένους. Ή διαλεκτική μέθοδος τού Σωκράτη είναι καθαρά μαθηματικά. Πού γίνονται ακόμα πιό δύσκολα γιατί δέν προχωρούν μέ αριθμούς καί σύμβολα, αλλά μέ έννοιες.

Ό Σωκράτης είναι ό θρίαμβος τής αστικής ηθικής

Ή Ελληνική αρετή καί ή ηθική ελευθερία τών Ελληνών είναι τό υπέροχο τού Ελληνικού πολιτισμού. Αντιθέτως πόσο αφύσικη καί μοχθηρή είναι ή ηθική τών εβραιοχριστιανών. Εκείνο τό ού μοιχεύσεις τού μωσαϊκού νόμου πόσες φορές άραγε έχει παραβιαστεί από τούς ίδιους ψεύτες καί απατεώνες χριστολάτρες.
Ή αρετή τών ελλήνων κρύβει βούληση, δύναμη, φυσικότητα, υγεία, πόνο, εμορφία. Πράγμα πού τήν έκανε αβάσταχτη σέ όλους τούς κατοπινούς ευρωπαίους, νεοέλληνες, χριστιανούς, αμερικανούς καί άλλους.
Σύμφωνα μέ τό πνεύμα τού Σωκράτη, τό νά’ σαι άνθρωπος δηλώνει ότι δέν κρεουργείς τό φυσικό τής ανθρώπινης υπάρξεως μέ διαταγές- γιαταγάνια- τού τύπου ού μοιχεύσεις τών εβραίων. Τό ού μοιχεύσεις απεργάζεται καταπίεση, απωθήσεις, νευρώσεις, διαστροφές. Δέν μπορεί νά υπάρχει απόλυτο στήν ανθρώπινη συμπεριφορά. Όποιος μπορεί μπορεί, όποιος δέν μπορεί δέν είναι λάθος, έτσι είναι ή φύσις.
Ή ελληνική αρετή είναι νά χαίρεσαι τήν ζωή πού είναι σύντομη καί ανεπίστροφη. Αλλά μέσα στόν ρυθμό καί τήν τάξη. Φυσική καί ελεύθερη, αλλά μέ γνώση καί πειθαρχία. Εκείνο πού θά σέ κρίνη δέν είναι ή ηθική σου πτώση , αλλά ή βούληση γιά δύναμη πού θά βρίσκει στόν δρόμο νά σέ αναβάζει ξανά στήν καθαρή σου αρχικότητα.

Ό Σωκράτης ήτο τραγικό πρόσωπο

γιατί ήξερε ότι ή φύσις καταδικάζει τό λουλούδι νά μαραίνεται

γιατί έβλεπε ότι ήτο σοφός μέ ωραία ψυχή, αλλά άσχημος καί γέρος

γιατί μέσα στήν φύση δίπλα στήν ευωδία τού βασιλικού, είναι ή ανυπόφορη ή δυσωδία τού πτώματος πού αποδομούν τά σκουλήκια.

Γιατί ήξερε πώς μόνος του καταδίκασε τόν εαυτό του νά πιεί τό φαρμάκι, γιά νά γλυτώσει από τήν άχρηστη ζωή καί τό άθλιο γήρας

γιατί δέν εξαπατήθηκαν οί αθηναίοι νά τόν δικάσουν άδικα, αλλά αυτός εξαπάτησε τούς αθηναίους νά τόν δικάσουν δίκαια

ό αρχιτέκτων τής καταδίκης τούς Σωκράτη δέν ήτο ή δικαστική πλάνη ενός λαού πού δέν ήξερε, αλλά ή τραγική σοφία ενός σοφού πού ήξερε

ό φρόνιμος ένας μεταχειρίστηκε σάν εργαλείο τούς άφρονες πολλούς


ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ
ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΦΕΥΓΕΙ Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΧΡΩΣΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΧΑΡΗ
ΣΤΟΝ ΙΑΤΡΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΝΩ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΖΩΑ, ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ,
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΦΤΑΝΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ,
ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΔΡΕΙΑ.

« Ώ ΚΡΙΤΩΝ , ΤΏ ΑΣΚΛΗΠΙΏ ΟΦΕΊΛΟΜΕΝ ΑΛΕΚΤΡΥΌΝΑ,
ΑΛΛ΄ΑΠΟΔΌΤΕ ΚΑΙ ΜΉ ΑΜΕΛΉΣΗΤΕ »

ΣΩΚΡΑΤΗΣ






Αλήθεια

Σήμερα ό άνθρωπος είναι ένα ζώο πού τρέχει νά προλάβει τούς στόχους του, καί κάθε φορά πού πετυχαίνει έναν, αμέσως έχει εμφανιστεί στό ορίζοντα νέος. Ή ζωή μας είναι μία παραπομπή σέ συνεχώς εμφανιζομένους στόχους κατά τό ακόλουθο σχήμα :

1) Επίπεδο. Νά τελειώσω τό λύκειο , νά περάσω στίς πανελλήνιες, νά πάρω πτυχίο, νά βρώ δουλειά, νά παντρευτώ, νά κάνω 1,2 παιδιά, νά χτίσω σπίτι, νά πάρω αυτοκίνητο καί νά πάω ένα καλοκαίρι διακοπές.
2) Επίπεδο. Νά χτίσω εξοχικό, νά πάρω καλύτερο αυτοκίνητο, από Honda σέ BMW καί νά πάω διακοπές στήν Μύκονο, επίσης νά γραφτώ στούς μασόνους ή σιωνιστές γιά νά γίνω μία μέρα β-Ο-λευτής.
3) Επίπεδο. Νά αποκτήσω κοινωνική επιφάνεια, νά βγώ κάποια μέρα στήν τελεβιζιόν νά μέ θαυμάΞουν καί νά πηγαίνω σέ κέντρα διασκεδάσεως μέ μοντέλα – μοντέλους, δημοσιογράφους καί άλλους τέτοιους.
4) Επίπεδο. Νά έχω οδηγό στήν λιμουζίνα μου, νά έχω φουσκωτούς γιά μπράβους, νά γίνω πολιτικός ή επιχειρηματίας καί νά μέ κάνουν τεμενάδες όλοι.



Έρχεται λοιπόν μία ωραία πρωϊα στίς δυσμές τού βίου μας, καί τίποτα από αυτά δέν έχουμε πετύχει. Τότε γκρεμιζόμαστε απότομα μέσα σέ άπατο χάνδακα. Έχουμε πεθάνει χωρίς νά τό καταλάβουμε, όπως ακριβώς ζήσαμε χωρίς νά υπάρξουμε.
Ή αδιάκοπη μέριμνα νά πραγματώσουμε τούς στόχους πού θέτουμε, σκεπάζει όλη τήν ζωή μας, έτσι ώστε όλα τά βαθύτερά τής νά βυθίζονται στό σκότος. Μπάινουμε σέ ένα είδος οντολογικής ομίχλης, πού κρύβει τό τοπίο τής υπάρξεώς μας. Ζούμε μέσα στήν λήθη, δηλαδή δέν ζούμε στήν αλήθεια.
Αλήθεια είναι εκείνο πού βλέπεις καί ζείς, όταν αναδυθείς από τήν λήθη. Τό α είναι στερητικό καί αλήθεια είναι τό έξω από τήν λήθη. Ζώντας στήν οντολογική λήθη ζούμε σάν πεθαμένοι.






Ή μελέτη τής ιστορίας κακόμαθε τήν σκέψη μας νά σταματά σέ πρόσωπα πού μετριούνται. Λέμε Θερμοπύλες ίσον ό Μεγάλος Λεωνίδας, λέμε Κάννες ίσον ό ανόητος Τερέντιος Ουάρρων, Στάλινγραντ ίσον ό τραγικός Φόν Πάουλους καί ό Γκαίρινγκ πού τόν πήρε στόν λαιμό του, Σαγγάριος καί ό Μεγάλος Παπούλας, αλλά ό ανόητος Χαντζηανέστης. Αμερική 1865 ίσον ό τραγικός Ρόμπερτ Λί καί παλιότερα Λατινική Αμερική ίσον οί ανόητοι Κορτέζ καί Πιζάρο.
Γιά προσπάθησε όμως νά δείς έναν έναν τούς 300 πού έπεσαν στίς Θερμοπύλες, τούς 50.000 λεγεωνάριους πού έπεσαν στίς Κάννες, τούς 90.000 πού έπεσαν στό Στάλιγκραντ, τούς 20.000 πού έπεσαν στόν Σαγγάριο, τούς χιλιάδες πού έπεσαν στήν Καρολίνα, Γεωργία καί τούς εκατομμύρια ινδιάνους πού έπεσαν στό Μεξικό καί Περού. Καί ό καθένας τους πρέπει νά βαραίνει όπως ό Λεωνίδας, ό Γκαίρινγκ, ό Ουάρρων κτλ.
Προσπάθησε νά αντικρύσεις όλους τούς ανθρώπους πού έχουν πεθάνει τά τελευταία 12000 χρόνια πολιτισμού μέχρι σήμερα. Όπως ουσιαστικά είμαστε ανύπαρκτοι γιά τούς κατοίκους τής Κίνας καί τής Γουατεμάλας, είμαστε καί πεθαμένοι στήν οντολογική μας λήθη. Έκτός τίς 5, 10 εκατοντάδες ανθρώπους πού γνωρίζει ό καθένας μας γιά τούς άλλους, καί ό καθένας από τούς άλλους γιά εμάς, τί θά γίνει όταν λείψουν καί αυτοί.


Λίγο ακόμα καί θά τά ξεχάσεις όλα
Λίγο ακόμα καί θά σέ ξεχάσουν όλα

Ή λέξη Man στά Γερμανικά είναι αόριστη αντωνυμία καί σημαίνει κάποιος. Ό Χάϊντεγγερ χωρίζει τούς ανθρώπους στούς Πλείστους, αυτούς πού τούς έχει απορροφήσει ή μέριμνα καί στούς Ελάχιστους πού ό καημός καί τό μεράκι γιά τόν άνθρωπο καί τήν μοίρα τούς απορροφά σέ τέτοιο βαθμό, ώστε ζούν έξω από τήν μέριμνα καί τήν οντολογική λήθη. Ζούν στήν αλήθεια τής υπάρξεώς τους. Αυτοί βοούν μόνοι των στήν ερημιά, στά άγρια μεσάνυχτα :

Τί είναι ;
Τί πρέπει ;
Είναι ή φυσική σχιζοφρένεια τής μεγαλοφυίας


Αυτοί μένουν έξω από τήν ευδοκίμηση καί τήν πρόοδο, όπως τήν εννοεί ό πολύς ό κόσμος. Άλλοι τρελαίνονται άλλοι αυτοκτονούν, όπως ό Βαν Γκόγκ.


Επαμεροι, τί δέ τις ; τί δ’ ού τις ; σκιάς όναρ άνθρωπος
Είμαστε τής στιγμής, τί είναι , τί δέν είναι κάποιος ; ό άνθρωπος είναι ίσκιος ονείρου
Πίνδαρος






Ν Ε Ο Ε Λ Λ Η Ν Ε Σ

Εχάσαμε στεριές μεγάλες καί θάλασσες πλατιές, πού γιά 120 αιώνες ήσαν ατόφυα Ελλάδα. Σήμερα τίς κοιτάμε μακρυά, όπως ό Κολοκοτρώνης από τήν Ζάκυνθο εκοίταγε τόν Μοριά καί έκλαιγε.
Καί τί νά ειπείς, πού έρχεται τό πρωί καί τό δείλι καί πίνουμε τόν καφέ μας στήν παραλιακή.
Ω Έλληνες πώς πέσαμε στό λαγούμι τού φόβου ;

Πώς εμείς οί σύγχρονοι Έλληνες έχουμε τόσα κοινά μέ τούς προγόνους μας, όσα ό χασαποσφαγέας μέ τίς μοδίστρες.

Ή δάφνη κατεμαράνθη εψιθύριζε ό Σολωμός κλαίγοντας

Ποιά Ελλάδα μακάριε άνθρωπε, μόνο οί ίσκιοι καί σύννεφα έχουν μείνει από Ελλάδα. Κανένας δέν τήν ξέρει, κανένας δέν τήν μελετά, κανένας δέν τήν συλλογάται

Κλάψε με , μάνα κλάψε με ,
Καί πεθαμένο γράψε με

Οί ξένοι ασχολούνται μέ τήν Ελλάδα, όπως εμείς στήν Ελλάδα παραγγέλνουμε καφέ στό καφενείο καί στά μπιλιάρδα. Αυτήν τήν εικόνα έχουν οί ξένοι γιά τήν ελλάδα. Ό Σουλτάνος σήμερα είναι ό έλληνας πολιτικός, αυτό τό γομάρι πού δέν ξέρει τί του γίνεται πέρα από τήν τσέπη.
Σέ ποσότητα άν ό πλανήτης ήτο 1000 άνθρωποι, οί Έλληνες είμαστε 2 άτομα ανάμεσα στούς χίλιους πού τρεκλοπατάμε μέσα στό πλήθος, ζαλισμένοι φουκαράδες.
Σέ ποιότητα είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα, μέ μιά ιστορία πού δέν τήν ξέρουμε, αλλά είμαστε σίγουροι ότι ήτο λαμπρή καί περιμένουμε οί ξένοι νά πέφτουν ξεροί μπροστά στό μεγαλείο της.
Οί θεωρίες τών διαφόρων Φαλμεράυερ έχουν περάσει στούς Φράγκους καί αντιμετωπίζουν τούς Έλληνες όπως τούς φελλάχες τής Αιγύπτου.
Σχέση μέ τούς Αρχαίους Έλληνες έχουμε εμείς λέγουν οί Γάλλοι, Άγγλοι καί Γερμανοί. Εμείς λέγουν τούς ανακαλύψαμε, τούς ανασκάψαμε, τούς αναστυλώσαμε καί τούς εξηγήσαμε. Αλήθεια δέν είναι κύριοι Μπαμπινιώτιδες καί άλλοι άσχετοι δημόσιοι υπάλληλοι φιλόλογοι καί αρχαιολόγοι πού πάτε στήν ακρόπολιν σάν τουρίστες καί κάνετε διατριβές στά έργα τού Σλήμαν καί Έβανς.
Γιά τούς Ευρωπαίους είμαστε μία δράκα ανθρώπων απρόσωπη ανάμεσα στούς Βαλκάνιους, τουρκαλαβανοί καί αράπηδες. Μέ ρούσικο τυπικό στήν γραφή, μέ τούς κουμπέδες καί τούς τρούλους πάνω από τά σπίτια μας, καί φιγούρες αγίων στούς τοίχους.

Οί Βουλεπτέ εκατέστρεψαν τό έθνος γράφει ό Παπαδιαμάντης



Θέλεις τήν εικόνα τούς Νεοέλληνα ; Λάβε τό ράσο τού γύπα καί τού κόρακα. Λάβε τίς ασπιδωτές κοιλιές τών ιερέων καί τά καλογερικά γένεια πού κρύβουν τό πρόσωπο, καθώς άκοσμοι είναι. Καί τίς κουκουλωμένες καλόγριες, τήν άλλη έκδοση τού φερετζέ τής τούρκισσας καί έχεις τόν νεοέλληνα φωτογραφία στόν τοίχο.

Φέρε τίς μορφές τών Ελλήνων στόν νού σου :

• Λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων στούς Δελφούς καί Ολυμπία
• Ωραίοι χιτώνες καί λευκά ιμάτια πάνω σέ σώματα ανδρών
• Κοντυλογραμμένες λεπτές ζώνες καί λινά πάνω στό ζαρκαδένιο κορμί σάν τήν κόρη τού Ευθυδίκου.
• Ωραίοι γεωμετρικοί ναοί αναπαυμένοι στό φώς
• Άνθρωποι καί Θεοί, καί αγάλαματα ένα

Όλα ετούτα νά τά συγκρίνεις καί στήσε δίπλα έναν φράγκο νά τά κοιτάει καί νά τά αποτιμά. Μέ τό δίκιο του θά σού πεί :



Άλλο πράγμα ή μέρα καί τό φώς
καί άλλο ή νύχτα καί οί βρυκόλακες

Καί

Άκου αναίδεια θά σού πούν !

Νά μάς ζητούν καί από πάνω τά μάρμαρα τού Parthenon

Ποιοί μωρέ ;

Οί χριστιανοχομεϊνήδες







• Γιατί είμαστε σβημένοι από τόν κατάλογο τών εθνών ;
• Γιατί ή Μακεδονία γίνεται Σκόπια ;
• Γιατί ή Κύπρος γίνεται Τουρκιά ;
• Γιατί τό Αιγαίο γίνεται Οθωμανικό ;
• Γιατί οί Τούρκοι λέγουν πώς είμαστε απλά μία πρώην επαρχία των ;
• Γιατί ό Μπερίσα έχει νά λέει πώς οί έλληνες κάνουν διπλωματία πού έρχεται από τόν Μεσαίωνα καί τούς παπάδες ;
• Γιατί ό Αλέξανδρος βαφτίζεται Ισκεντέρ καί ό Όμηρος Ομέρ ;
• Γιατί ό Σεφέρης καί ό Καβάφης καταγράφονται στίς ανθολογίες ώς μισο Έλληνες καί μισο Τούρκοι ;
• Γιατί τά εθνικά μας δίκαια οί ξένοι αλλά καί νεοέλληνες προοδευτικοί τά βλέπουν ώς ανοήτες μίζερες προκλήσεις ;
• Γιατί στά μάτια τών ξένων είμαστε πάλι οί γραικολιγούρηδες, esurientes graeculi τού Γιουβενάλη καί Κικέρωνα ;

Οί ξένοι σέ εμάς βλέπουν τίς μούμιες πού βρέθηκαν τυχαία στήν χώρα τούς Αριστοτέλη καί Αλεξάνδου.

1=1

καί

Νεοέλλην = Ιουδαιοχριστιανός

Είμαστε Τουρκόγυφτοι καί ζητάμε νά μάς βλέπουν ώς Πρίγκιπες

Νομίζουμε ότι είμαστε λιοντάρια, αλλά οί ξένοι μάς βλέπουν ώς ποντίκια

Σήμερα έχουμε από τούς αρχαίους μόνο τό τομάρι πού κρέμεται στό τσιγκέλι τού σφαγέα. Θέλει πόνο καί κόπο νά είσαι Έλλην.

Άς διατρέξουμε τήν Ελλάδα από τήν θράκη έως τήν κρήτη καί από τήν Κύπρο έως τήν Κέρκυρα καί άς ρωτήσουμε αυτούς πού έχουν ταυτότητα καί γράφει Έλλην.
Γυναίκα ή άνδρα, γέρο ή νέο, επιστήμονα ή αγράμματο, φτωχό ή πλούσιο, αριστοκράτη ή λαϊκό, πουτάνα ή καλόγρια, χωριάτη ή αστό, clubάκια ή παπαδάκι.
Άς ρωτήσουμε όλους αυτούς 3 πράγματα από Ελλάδα καί 3 από Ιουδαιοχριστιανισμό:

Τί γνωρίζεται γιά τήν Αρχαία Ελλάδα ;

Όχι άν έπνιξε ό Ηρακλής τά φίδια, όχι άν ό Αρχιμίδης εχάραξε κύκλους στήν άμμο, όχι Τάν ή επί Τάς καί πάν μέτρον άριστον, όχι γιά τόν Αχιλλέα καί τόν Μπράντ Πίτ. Όχι τέτοια γνώση τουριστική πού έχουν στήν Μελβούρνη κάθε 25η μέ κόκκινα φέσια, ούτε σάν τήν 5η λεωφόρο καί τά ελληνοαμερικανικά σημαιάκια. Γνώση όπως άν έχετε Νεοέλληνες ακουστά τόν Εμπεδοκλή, τόν Αναξίμανδρο, τόν Λαέρτιο, τόν Λεύκιππο, τόν Πυθαγόρα τόν Ρηγικό, τόν Πυθέα πού στόν καιρό μας σημαίνουν Αϊνσάϊν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μάξ Πλάνκ, Ροντέν καί Κολόμβος.
• Τί είναι ό σφαίρος στόν Εμπεδοκλή
• Τό κενό στόν Δημόκριτο
• Ή εκπύρωση στόν Ηράκλειτο
• Τό Μηδέν στόν Παρμενίδη
• Ή κατηγορία στόν Αριστοτέλη
• Ό Τόνος στούς Στωϊκούς
• Ή ψυχρά φλογί στόν Πίνδαρο
• Τό μεταβάλλον αναπαύεται στόν Ηράκλειτο
• Τό δακρυόεν γελάσασα στόν Όμηρο
• Τό χαλεπώς μετεχείρισαν στόν Θουκυδίδη
• Πόσοι φιλόλογοι καί αρχαιολόγοι έχουν διαβάσει στό πρωτότυπο τρείς διαλόγους τούς Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους τού Πίνδαρου, τήν οδή στήν αρετή τού Αριστοτέλη, έναν Ομηρικό ύμνο (Αυτό δέν είναι ραψωδία)
• Ποιός καθηγητής πανεπιστημίου ξέρει ότι οί 3 τραγικοί είναι φυσικοί επιστήμονες
• Ότι ή Πλάτων έκανε μαθήματα Γεωμετρίας
• Ότι ή Ακρόπολις είναι δωρικό καί όχι Ιωνικό καλλιτέχνημα
• Ότι ή θρησκεία στήν Αρχαία Ελλάδα ήτο αισθητική προσέγγιση τών φυσικών φαινομένων.
• Ότι ή τραγωδία στό θέατρο ήτο κήρυγμα από άμβωνος

Θά μού πείτε βέβαια οί ευρωπαίοι τά ξέρουν όλα αυτά ; Όχι αλλά αυτοί δέν γράφουν στήν ταυτοτητά των ότι είναι έλληνες όπως εμείς. Καυχιούνται ότι είναι βέλγοι, γάλλοι καί γερμανοί.
Ή Ελλάς είναι ένας πολιτισμός ασύγκριτος, μία κοσμοθεωρία πλήρης, ένας τρόπος ζωής ολοκληρωμένος καί τέλειος.
Πείτε μας ευρωπαίοι τού ΝΑΤΟ καί ΟΗΕ πώς λέτε στίς γλώσσες

• Τήν Μουσική
• Τό Θέατρο
• Τόν Οργανισμό
• Τήν Φιλοσοσφία
• Τά Μαθηματικά
• Τήν Φυσική
• Τήν Δημοκρατία
• Τήν Γεωμετρία
• Τήν Πολιτική
• Τήν Αστρονομία καί Αστροφυσική

Δυστυχώς ό λαός πού ζεί στήν Ελλάδα σήμερα δέν ξέρει τί είναι ή Ελλάς. Δέν είμαστε Έλληνες μολονότι λεγόμεθα έλληνες. Ότι έχει μείνει Ελληνικό καί τρέχει στίς φλέβες μας θά χαθεί όπως χάθηκε ή γνώσις, τό πνεύμα, ή ψυχή καί ό τρόπος ζωής.



Τί γνωρίζεται γιά τόν Ιουδαιοχριστιανισμό ;

Υπάρχει γριά στήν επικράτεια πού νά μήν ξέρει τούς εβραίους :
• Μωυσή καί έξοδο
• Αβραάμ
• Ησαϊα καί Ηλία
• Νώε
• Ιωάννη βαφτιστή
• Εύα καί Αδάμ
• Ιώβ καί Δανιήλ στόν λάκκο
• Σάρα καί εξωσωματική

Οί νεοέλληνες ξέρουν απέξω ολόκληρα χωρία καί περικοπές, τό πάσχα ειδικά όλοι ψαλτάδες στίς εκκλησίες λέγουν τόν χριστός ανέστη, καί ανάβουν μέ έναν BIC τό άγιο φώς.

Κριστός ανέστη
Εκ νεκρών
Θανάτων Θάνατον μπατήσας
Κ’ έντοις – έντοις μνήμασι
Ζωήν παμμακάριστε

Παπαδιαμάντης

Καί μετά άλαλα τά χείλη , Οί Κερατάδες
Καί δόστου νά τό γυρίζουν άλλοτε στόν Αμανέ καί άλλοτε νά φωνάζουν σάν τόν Χότζα

Νεοέλληνες ποιούς τόπους ξέρετε καλύτερα :

• Γαλιλαία καί Γεσθημανή ή Βάσσες καί Αργινούσες
• Όρος Σινά καί Καπερναούμ ή Δελφούς καί Πλαταιές

Ρωτάς τούς Νεοέλληνες γιά Ελλάδα καί σού απαντούν όπως λέγει ό
Μακρυγιάννης όταν είδε τόν Σκούτρη καί τούς άλλους ναυάρχους
Νά οδηγούν στά όρη τούς στρατιώτες τού Νικηταρά
Μέ ναυτικά παραγγέλματα καί οί στρατιώτες απάνταγαν :

- Τί όρτσα καί πότζα καί γαμώ τό καυλί του μάς λέγει ό Κερατάς







Ό κάθε νεοέλλην είναι πτυχιούχος καί ειδήμονας στά περί νηστείας καί προσευχής. Ξέρει νά ταϊσει άχυρα τό σκυλί του καί κόκκαλα τό γαϊδούρι του.
Ό Νεοέλληνας έχει γνώση καί σοφία πού νά ιδούν τά μάτια σου καί νά μήν πιστεύει ό νούς σου.
Μία πηνελόπη έψαχνε γιά αγιογραφία τής αγίας πηνελόπης νά στολίσει τόν τοίχο της, αλλά πού νά δείτε καί κάτι Αχιλλέες πού θέλουν νά έχουν σπίτι τήν εικονα λέει τού αγίου Αχιλλείου.
Γιατί δέν σάς αρέσει ή Πηνελόπη τού Ομήρου καί ό Μέγας Αχιλλεύς πού λέει καί ό Ελύτης μέ τόν Καζαντζάκη.
Στήν Κόρινθο ό παπάς έχει όνειρο νά μαζέψει λεφτά από ομογενήδες λέει καί νά σηκώση εδώ στόν Ισθμό μπαίνοντας στόν Μοριά νά τό βλέπει όλος ό κόσμος ένα άγαλμα τού αποστόλου Παύλου.
Ρέ παπά τόν Κολοσσό τής Ρόδου δέν τόν ξέρεις, τό άγαλμα τού Διός καί τής Αθηνάς από τόν Φειδία δέν τά ξέρεις. Γιατί αυτή ή αγάπη γιά τούς εβραίους. Δέν άκουσες ποτέ τό δημοτικό μας τραγούδι γιά τούς εβραίους :
Καί κείνη σκύλα ή άνομα, Οβρέσσας θυγατέρα
Ό Μέγας καί βαθύς εβραϊκός πολιτισμός, μέσα από τήν χριστιανική του μετάλλαξη, έχει περάσει ώς τό μυελό τών οστών καί στήν διπλή σπείρα τού DNA όλων τών Ελλήνων.
Στήν επιφάνεια καί στόν τύπο και στό όνομα είμαστε Έλληνες, αλλά στό βάθος καί στήν ουσία είμαστε εβραίοι.
Μήν σάς παραπλανά πού λέγουν οί παπάδες, άλλο χριστιανοί καί άλλο εβραίοι, άλλο ορθόδοξοι καί άλλο καθολικοί, κακοί παπάδες υπάρχουν αλλά ο χριστός ήταν καλός κτλ. Άλλο λέμφωμα καί άλλο λευχαιμία καί άλλο νεοπλασία τού λάρυγγα. Μά καρκίνοι είναι όλοι τους καί τρώνε τούς ανθρώπους.
Οί Έλληνες είναι ή μάζα m
Τό Βυζάντιον είναι ό χώρος spatium s ό χώρος
Tempus είναι ό χρόνος t πού συντελέστηκε ό εξεβραϊσμός τών Ελλήνων από τόν Θεοδόσιο έως σήμερα.

Κωνστανίνος, Θεοδώσιος, Αθανάσιος, Βασίλειος
Όλοι των γκρεμιστάδες, αλάριχοι, βάνδαλοι, τής Ελληνικής Ιδέας

Γιατί τά σπάσαμε τά αγάλματά των
Γιατί τούς διώξαμε από τούς ναούς των

Καβάφης είναι αυτός δέν είναι σαράφης ούτε βούδας καί κούδας
Καί τό ποίημα λέγεται Ιωνικόν όχι χερουβικόν

Από τόν Θεοδόσιο έως τήν Ευδοξία καί τό 843 εξοντώθηκε ό Ελληνισμός
Η γιορτή τής Ορθοδοξίας κάθε άνοιξη έβαλε τήν ταφόπετρα τής Ελληνικής Ιδέας

Έλληνες στό δέρμα καί τό χρώμα, αλλά εβραίοι στά κόκκαλα, στήν καρδιά στά άντερα καί στήν χολή. Ιδού ή αιτία τής εθνικής σχιζοφρένειας.


ΌΤΑΝ ΕΠΕΣΕ Η ΠΟΛΙΣ, Ο ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΜΕ 8000 ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 300.000 ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΣΕ ΑΛΚΙΜΗ ΗΛΙΚΙΑ ΤΡΩΝΕ ΚΑΙ ΤΡΕΦΟΥΝΕ ΠΡΩΚΤΟ.
ΕΝΩ Ό ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΨΕΛΝΕ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΓΟΝΑΤΙΖΕ ΣΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ ΚΑΙ ΕΩΣ ΤΟ 1821 ΤΟΝ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΗΚΩΣΕΙ ΠΟΤΕ ΚΕΦΑΛΙ Ο ΡΑΓΙΑΣ.
Ό Πατριάρχης Γενάδιος δέν εκαψε τά βιβλία τού Πλήθωνα καί τού Πλάτωνα συμπατριώτες χριστιανοί ;
Οί παπάδες δέν μάς κοροίδευαν λέγοντας πάλι μέ χρόνους μέ καιρούς... καί όταν ήρθε ό καιρός τού Καραϊσκάκι καί Κολοκοτρώνη πού ήταν οί παπάδες ; Έτρεχαν στόν Όθωνα νά υπογράψει μέ διατάγματα τά Τουρκικά Φιρμάνια, γιά νά έχουν τήν μισή Ελληνική γή γιά άλλα 400 χρόνια. Αυτοί πού στέλνουν τούς βλάκες στήν Τήνο νά γίνουν καλά, ενώ εκείνοι μέ τά λεφτά μάς πάνε σέ Αμερικές καί Ευρώπες στούς καλύτερους γιατρούς.

Σουλτάνος : Θά χεις παπά από εμένα
Δίσκους, κεριά, λιβάνια, γρόσια αφορολόγητα
Θά χεις διάκους καί καλόγερους τίγκα
Κί αμάν αμάν
Πατριάρχης : Παπά κράτα τόν Ραγιά Καρδιά μου
τί ξελάφρωμα, τί πρήξιμο, κοιλιά μου
Δεσπότη Ιωαννίνων τρώς 2 οκάδες γιαούρτι σακούλας καί μισή οκά σαρδέλλα παστωμένη στήν καθησιά

Ανώνυμος τής Ελληνικής Νομαρχίας

Φιλικοί καί Ρήγας καί Υψηλάντες, Μαρκομπότσαρης καί Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος καί Παπαφλέσσας, Νικηταράς καί Μακρυγιάννης, Διάκος καί Κανάρης, Καραϊσκάκης καί Καποδίστρια, Σουλιώτες καί Μανιάτες. Αυτοί ήτο Έλληνες, Αυτοί ήτο ή κρυστάλλινη πηγή τού Έλληνα.
Από τήν άλλη ό Πατριάρχης, οί πρίντζιπες, οί καλαμαράδες, οί σπουδαγμένοι, οί φαναριώτες, Μαυροκορδάτος, Νέγρης, ό άθλιος Κωλέττης, οί ηγεμόνες τής Βλαχομπγδανίας πού έλεγε ό Ρήγας, οί Καρατζάδες, οί Σούτσοι, οί Ραγκαβήδες καί οί μουρούζηδες, πού σέ όσες μάχες ηγήθηκαν έσπειραν στούς Έλληνες τό θρήνο καί τήν συμφορά.
Ό Μάρκος Μπότσαρης τούς εκάλεσε καί έσκισε τό δίπλο μά του καί είπε : τά διπλώματα τά παίρνουν τά παλικάρτια μόνα τους καί τράβηξε στό κεφαλόβρυσο όπου εσκότωσε 800 Τούρκους καί έχασε 13 Έλληνες μόνο. Εκείνον τόν έφεραν από τό Καρπενήσι στό Μεσολόγγι στόν ώμο, όπως παλαιά οί Αχαιοί τόν Πάτροκλο.

Τόν κλαίει ό γέρο Νοταράς
Γονατιστός τόν έκλαιγε

Ούτε 2 χρόνος δέν πολεμήσαμε τούς Τούρκους, αλλά πάνω από 5 χρόνους σφαζόμασταν μεταξύ μας. Αυτό ήτο τό έργο τών Φαναριωτών καί Δεσποτάδων τής ελληνοεβραϊκής ανομίας.


Σέ μία σύναξη γυρίζει ό Γέρος τού Μοριάμ κατά τού Δεσπότη τής Άρτας :
- Μή μού βροντάς παπά τό πασουμάκι στό τραπέζι γιατί βροντώ τό σπαθί καί σού κόβω τό κεφάλι
- Πήρε φόρα τό ράσο τού δεσπότη καί ακόμα τρέχει από τόν μοριά στήν άρτα μέ τά πόδια καί τά πασουμάκια
Θά μού πείς πώς όμως σκότωσε ό Σουλτάνος τόν Πατριάρχη ; Ή συμφωνία ήτο νά κρατά τόν ραγιά μέ θηλειά. Όταν ό Κολοκοτρώνης έκοψε τήν θηλειά καί τήν πέρασε στόν Παλαιών Πατρών Γερμανό, τά πράγματα αγρίεψαν.

Ποιός είναι ό Γρηγόριος ό Έ ό Πατριάρχης :
 Αφόρισε Υψηλάντη καί Φιλικούς
 Τό 1819 μέ φιρμάνι απαγόρευσε στούς παπάδες νά βαφτίζουν τά παιδιά μέ Ελληνικά ονόματα.
 Έσκασε πού δέν πρόλαβε νά αφορίσει καί επίσημα τόν Μεγάλο Ρήγα έν Ζωή.
 Καί όμως τό άγαλμα τού Γρηγορίου είναι δίπλα μέ τού Ρήγα στό εθνικό Πανεπιστήμιο. Ό Λεωνίδας καί ό Εφιάλτης αγκαλιά, αυτή είναι ή Ελληνική σχιζοφρένεια αγαλματοποιημένη
Σήκω Γέρο τού Μοριά νά τούς Δείς τούς Νεοέλληνες
Καί νά τούς Σιχαθείς
Αργότερα φατρίες καί κομματισμός. Εθνική αφασία κόμματα Αγγλικά, Γαλλικά, Ρωσικά, Νού Δού, Πα(ηλεκτρο)Σόκ, ΚΚΕ κτλ. Πολιτική Ρουσφετιού, δουλοφροσύνης στούς ξένους, απαξία καί ιδιοτέλεια.
Κάπου όμως υπάρχουν κρυμμένοι Έλληνες καί περιμένουν.
 Τό έδειξε ό Καποδίστριας
 Αργότερα τό 1912-13 ό Σαπουτζάκης καί ό Κουντουριώτης
 Τό 1921-22 ό Παπούλας καί ό Δημόπουλος
 Το 1940-41 ό Δαβάκης, ό Μπακόπουλος καί ό Μεταξάς
Έλληνας θά ειπεί νά τελείς στούς νεκρούς τίς χοές τής Ηλέκτρας, όχι κεριά σέ νεκρόλακκους καί 50ευρα στόν τουρκοπαπά.
Έλληνας θά ειπεί γνώθι σ’αυτόν, όχι εξομολόγηση σέ αγράμματους ψυχοσώστες
Έλληνας θά ειπεί νά σταθείς στήν στήλη τού Κεραμικού καί νά διαβάσεις στάθι καί οίκτιρον, δηλάδή στάσου καί δάκρυσε γιατί οί ήρωες αυτοί δέν ζούν πιά. Καί όχι νά σκαλίζεις σέ σταυρούς κορακίστικα λόγια : προσδοκώ ανάσταση νεκρών καί σαχλαμάρες.
Έλληνας θά ειπεί νά χαίρεσαι μέ τούς γείτονες καί φίλους τόν ήλιο, τήν γή καί τήν θάλασσα.
Καί σάν πεθάνεις νά μαζεύονται οί φίλοι σου καί νά πίνουν κρασί καί νά τραγουδούν στήν μνήμη σου.
Οί Νεοέλληνες είμαστε εαυτούληδες, εγωκεντρικοί, ματαιόδοξοι, φοροφυγάδες, ανάγωγοι καί αλαζόνες.Εκείνα τά βαρβαρικά : «εμένα θά μου πείς καημένε , ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρέ...». Αυτοί είναι οί νεοέλληνες, πού νά δούν τί σχέση έχουν τά κόκκαλα τών οσίων μέ τίς τσέπες τών δεσποτάδων. Οί γαϊδουροκεφαλές τών αγίων πού προσκυνούνται εδώ καί εκεί, έκαναν έναν μαύρο παπά στήν Αθήνα έν μία νυκτί νά κάνει γιουρούσι από τό άγιο όρος έως τήν Αθήνα καί νά βγάλει 80.000.000 δρχ.
Κρουτάγοι καί Τσάροι τής Βουργαρίας πού λέγει καί ό Παλαμάς
Θ Α Ν Α Τ Ο Σ

Βάση σέ κάθε μορφή ζωής είναι ό Θάνατος. Ή ζωή είναι συνάρτηση τού θανάτου. Γιά νά ζήσει τό τσακάλι πρέπει νά φάει τόν λαγό. Άρα ό θάνατος τού λαγού δίδει ζωή στό τσακάλι ή ό θάνατος τού τσακαλιού θά δώσει ζωή στόν λαγό.
Ό θάνατος είναι τό θεμέλιο καί ή αιτία τής ζωής. Χωρίς θάνατο δέν υπάρχει ζωή. Ή ζωή τού λαγού είναι μέσα από τόν θάνατο τού τσακαλιού καί ή ζωή τού τσακαλιού είναι μέσα από τόν θάνατο τού λαγού.
Ή φύσις καταργεί τόν νόμον τής κλασσικής λογικής, τόν νόμο τού τρίτου ή μέσου αποκλείσεως.
Ή θεωρία τής απροσδιοριστίας τού Χάιζενμπεργκ υπερκέρασε τήν κλασσική Λογική τού Αριστοτέλη.
Μά είναι δυνατόν ή φύσις νά είναι τρελή φώναζε ό Χάϊζενμπεργκ ;
Τό πείραμα τού Βέρνερ Χάιζενμπέργκ, νά προσδιορίσει ταυτόχρονα καί ακριβώς τήν θέσιν καί τήν ορμή τού ηλεκτρονίου ενός ατόμου ήτο πολύ δύσκολο. Όταν τό ποσό τής ενέργειας πού έπεφτε πάνω στό ηλεκτρόνιο ήταν υψηλής συχνότητας , ακτινοβολία γ ραδιενεργού σώματος άς πούμε, τότε ή θέσις καί κίνηση τού ηλεκτρονίου μπορούσε νά προσδιοριστεί ταυτοχρόνως καί ακριβώ, αλλά καί δέν μπορούσε. Γιατί ή ενέργεια ήταν τόσο ισχυρή, ώστε νά γίνεται καθαρά ορατό τό ηλεκτρόνιο. Όμως ή ενέργεια ήταν τόσο ισχυρή, ώστε διαταράζεται ή κατάσταση τού ηλεκτρονίου. Κρατούσε τήν θέσιν αλλά έχανε τήν ορμή. Μέ μέτρια συχνότητα μόλις πού κρατούσε τήν θέσιν του καί τήν ορμή του.
Αυτό τό μόλις είναι ή αρχή τής Απροσδιοριστίας πού ανακάλυψε ό Χάϊζενμπέργκ μέσα στήν δομή τών χημικών στοιχείων. Μέσα στήν δομή δηλαδή τών λίθων πού είναι χτισμένο τό σύμπαν.

Μόλις είν’ έτσι δυνατός , ό έρωτας καί ό χάρος
Σολωμός

Όλοι οί σπουδαίοι άνθρωποι τής γής, όσοι προσέγγισαν τήν αλήθεια γιά τήν φύση καί τήν ζωή ήσαν σχιζοφρενικοί. Ένας απλός καί κοινός λόγος ότι μεγαλοφυία σημαίνει παραφροσύνη. Όλα τά έργα γεννιούνται καί μεγαλώνουν απάνω στήν στιγμή τής αστραπής Δρ επί Δq. Καί όλοι οί μεγάλοι άνθρωποι ζούν καί περπατούν απάνω στήν κόψη τής αστραπής Δρ επί Δq.
Τούς αναγνωρίζεται από τήν κόψη τού σπαθιού τήν τρομερή
 Ή απροσδιοριστία ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει – Ηράκλειτος
 Τό μεταβάλλον αναπαύεται, δηλαδή όλα αλλάζουν εκτός από τόν νόμο τής αλλαγής – Ηράκλειτος
Τό αθάνατοι θνητοί καί θνητοί αθάνατοι τού Ηρακλείτου, τό άνω κάτω μία οδός τού Ηρακλείτου, τό πρέπει νά είναι τό μή είναι τού Παρμενίδη, τό φαί στόν ουρανίσκο τού πεινασμένου πού παλεύει στήν νόστιμη παραμονή στό στόμα καί τήν ελκτική αδημονία τής καταπόσεως είναι τά ρ καί q τού Δ.
Τό δακρυόεν γελάσασα τής Ανδρομάχης, ή χαρμολύπη τού Ερμή, τού Ομήρου τόν γέρο Πρίαμο πού θρηνεί τόν νεκρό γιό του καί τόν Λαμπρό Αχιλλέα θρηνεί τόν ζωντανό γέροντα πατέρα του, είναι τά Δ, τού ρ καί q.

Ό Κολοκοτρώνης νικητής στό Δερβενάκι καί καταδικασμένος στό Αναπλί, καί ό Παπαφλέσσας Υπουργός καί πεσόντας στό Μανιάκι είναι τά Δ τού ρ καί q.
Είναι μεγάλος ό κόσμος καί τό σώμα μας νά τόν χωρέσει τόσο μικρό. Λέγει ό Εμπεδοκλής. Είναι πλατιά ή σκέψη μας, όμως δέν φτάνει τόν άπειρο ουρανό. Τό μέτρο τής υπάρξεώς μας είναι μία πυγολαμπίδα στήν λάμψη τού Ηλίου.
Εμπεδοκλής πάει νά πεί ό άνδρας πού κατέχει έμπεδο, σταθερή υπόληψη δηλαδή. Άνδρες σάν τό Εμπεδοκλή είχε ό Οράτιος όταν έγραψε ύστερα από 4 αιώνες τήν Ωδή πρός τήν Αθανασία :

... ούτε οί άγριες μπόρες ούτε ό βίαιος βοριάς θά μπορέσουν νά τό σκορπίσουν.
Ούτε οί αναρίθμητες διαδοχές τών ετών καί ή φυγή τών αιώνων.
Δέν θά πεθάνω ολόκληρος, ένα μεγάλο κομμάτι μου θά ξεφύγει τόν Άδη...

Αυτοί πού ξέφυγαν τού Άδη :

Πρώτος στήν τάξη ό Ηρακλής ευεργέτης τών ανθρώπων
Δεύτερος στέκεται ό Μέγας Αχιλλεύς παράδειγμα θάρρους καί ανδρείας.
Τρίτος έρχεται ό Θεμιστοκλής καί ό Λεωνίδας πού θέμις καί νόμοι ορίζουν νά δοξάζονται στήν Ελληνική Ιστορία, γιατί ήτο οί σωτήρες τών Ελλήνων.
Ό Περικλής πού ό ίδιος περιβάλλει μέ κύκλο τήν εποχή πού έζησε, ώς ό χρυσούς αιών τού Περικλή.
Ό Ευκλής ό πρώτος μαραθωνοδρόμος
Ό Μέγας Αλέξανδρος ό αήττητος
Ό Σοφοκλής ό μέγιστος τών τραγικών, μέ τόν Οιδίποδα τύραννο πού είναι τής ζωής καί τόν Οιδίποδα επί κολωνώ πού είναι τού θανάτου.

Σύμφωνα μέ τόν σχεδιασμό τού Σοφοκλή ή αόρατη πράξη τού θανάτου καί τό αόρατο ταξίδι θανάτου τού Οιδίποδα είναι ή στιγμή τής αναλήψεώς του στήν ίδια τήν ζωή. Ή ανάληψη τούς Οιδίποδα δέν γίνεται ούτε στόν ουρανό τής βλακωδούς φαντασίας τών χριστιανών, ούτε στόν Άδη τού ωμού εξευτελισμού. Ό θάνατος τού Οιδίποδα είναι ή ώρα τής ανάληψης τού ανθρώπου πού έσωσε νά γίνει άνθρωπος μέσα στόν χρόνο καί τό φώς. Είναι κατάθεση μνήμης τού βασανισμένου, πού έζησε έδειξε έπαθε έμαθε καί πέρασε. Ή ανάληψη τού Οιδίποδα είναι τό απολυτήριο μάθημα γιά τήν αλήθεια καί τό νόημα τής ζωής.
Όλα όμως γίνονται εδώ, σέ αυτήν καί τήν μόνη ζωή. Καμία μεταφυσική καί κανένα επέκεινα καί εκείθεν καί υπερβατικό καί υπερουράνιο.

Όχι ανοησίες
Όχι δειλία
Όχι πανουργία καί αθλιότητα
Τήν φρικτή στιγμή τού θανάτου μας



Μάθε νά ζείς λέγει ό Σοφοκλής γήινα , μέτρια καί εξαγνισμένα. Ό άνθρωπος στήν βάση του σημαίνει λάθος καί στήν κορυφή του εξαγνισμός. Οί καθαρμοί ήταν ένας από τούς δύο τίτλους τών βιβλίων πού έγραψε ό Εμπεδοκλής. Ό θάνατος στόν Κολωνό είναι ανείδωτος καί αφανής, είναι ή δικαιωμένη μνήμη στόν τόπο καί χρόνο τής αιώνιας δοκιμασίας τού κάθε ανθρώπου πού έρχεται στήν ζωή.
Ό νεκρός πού μένει άθαφτος στό φώς είναι τό ανάποδο τού ζωντανού πού τόν έχουν θαμμένο στό φέρετρο.
Θάπτε με όττι τάχιστα , πύλας Αίδαο περήσο
Όμηρος

Ό Πάτροκλος καί ό Πολυνείκης δέν ζητούν νά ταφιαστούν. Θά ήταν χωρίς νόημα καί γελοίο. Ζητούν νά πεθάνουν τό γρηγορότερο, γιά νά πάψει μέσα στά φρικτά τό πιό φρικτό μαρτύριο πού μπορεί νά ζήσει ό άνθρωπος. Νά γλυτώσουν δηλαδή από τό σωματικό καί κυρίως ψυχικό πόνο μπροστά στόν επερχόμενο θάνατο.
Ό Όμηρος καί ό Σοφοκλής είναι δύσκολο νά γίνουν κατανοητοί από τούς νεοέλληνες φιλόλογους. Ό Πάτροκλος καί ό Πολυνείκης δέν μιλούσαν πεθαμένοι σάν φαντάσματα, αλλά σάν ζωντανοί ετοιμοθάνατοι. Τέτοιους ετοιμοθάνατους μέ τό μάτι πελώριο καί αλλόφρονα σαστισμένο, πού νά τρέμουν παραμονή τής αγίας στάχτης, πρέπει νά δούμε τόν Πάτροκλο καί Πολυνείκη. Τούς ετοιμοθάνατους καί όχι τούς άταφους νεκρούς.
Όσο ό άνθρωπος βαθύτερα πιστεύει σέ Βούδες, Χριστούς, Μωάμεθ, Ράμα, Κρίσνα, Γιαχβέ, τόσο πλησιάζει τό ζώο καί τόσο περισσότερο τό μυαλό του ομοιάζει μέ τό μυαλό ζώο.
Οί Έλληνες αυτοθέλητα λέγει ό Ακραγαντίνος δίδουν τέλος στήν ζωή καί όχι ό θάνατος. Θά πεθάνω θάνατε όχι όταν θελήσεις εσύ αλλά όταν θελήσω εγώ. Σέ τούτη τήν έσχατη ολική πράξη δέν θά γίνει τό δικό σου, αλλά τό δικό μου.

Ό Διγενής ψυχομαχεί,
Κ’ ή γή τόνε τρομάσσει.
Βροντά κί αστράφτει ό Ουρανός

Τό Ηφαίστιο αστροβολάει καί σειέται. Λειώνουν τά σπλάχνα καί τά στοιχεία μέσα στά τρανώματα τού κρατήρα.
Τό άλμα τού εμπεδοκλή στήν μήτρα τού χάους άγγιξε τήν πιό ανθρώπινη πράξη πού έπραξε ό άνθρωπος.
Επάνω στήν στήλη τού μαρμάρου διαβάζεις τό επίγραμμα τού τύμβου :

Ελλάς καί Ήλιο
Ό πρώτος νά βλέπω

Πές μου χριστιανέ, θά τόν ρωτήσεις, πιστεύεις στήν μεταθάνατο ζωή ;
Άν Ναί τότε τό πιό φρόνιμο πού έχεις νά κάμεις είναι νά τού δώσεις ένα τάλληρο νά τού πείς καλημέρα καί νά φύγεις. Γιατί ή απάντηση πού σού έδωσε δείχνει ότι πίθηκο ρώτησες καί όχι άνθρωπο.
Όταν σού μάθουν κάτι επίμονα από τήν νηπιακή ηλικία τότε δέν ξεριζώνεται μέ τίποτα. Γιά νά τό καταορθώσεις πρέπει νά γδάρεις τό ίδιο τό μυαλό σου. Αυτό δέν τό μπόρεσε ό Νεύτων καί ό Πασκάλ.
Ό ΦΟΒΟΣ καί ό ΠΟΝΟΣ είναι ή αιτία πού ό άνθρωπος έπλασε τόν άλλο κόσμο καί τόν Άδη. Καί πάντα μέσα στήν σφαίρα τής ποιήσεως. Στήν σφαίρα τής θρησκείας όμως, ή επινόηση αυτή εκπορεύτηκε από τό χυδαίο στοιχείο τής ανθρωπίνης φεύσεως. Τέτοιος είναι ή ημιμάθεια, ό εγωισμός καί ή αναδρία. Όλα τούτα περιεντυμένα μέ μία πανούργα υποκρισία, πού έδωκε τό στίγμα καί τό χρίσμα τής ψευτιάς μέσα στό παγκόσμιο κεθεστώς καί στίς ανθρώπινες κοινωνίες.
Όμως ό Θάνατος είναι γιά τόν καθένα από εμάς τό ατομικό όριο τού απολύτου. Από τήν στιγμή πού πεθαίνουμε περιερχόμεθα αμέσως στήν ίδια κατάσταση πρίν γεννηθούμε.

Έχτισα τήν Ταρσό καί τήν Αγχίαλο σέ μία μέρα
Τώρα δέν ζώ πιά
Σαρδανάπαλος

Νά ζήσεις ζωντανός σέ όλη τήν ζωή σου τήν γνώση καί τήν λύπη τού θανάτου σου εδώ σέ αυτόν τόν κόσμο.
Νά έχεις τήν γνώση ότι υπάρχεις καί δέν υπάρχεις, ότι ενώ ζείς αυτό πού είσαι σήμερα, καί ταυτοχρόνως ζείς αυτό πού δέν είσαι, δηλαδή τό νεκρός αύριο.
Σέ αντίθετη περίπτωση αφαιρείς από τό προσωρινό τού ζωντανού τό μόνιμο τού πεθαμένου. Ποιός είσαι όμως στήν βάση σου, εάν διαλέξεις τό ελάχιστο από τό πλείστο. Γιατί πρέπει όμως νά έχεις αυταπάτες ;
Ό Οδυσσέας μέ τό νά κατέβει στόν Άδη, λογάριασε όλα τά στοιχεία τής ανθρωπίνης φύσεως : Εκείνα πού ήσαν, εκείνα πού είναι καί εκείνα πού θά είναι. Ό Οδυσσέας είναι ή πνευματική κατάσταση πού έκλεισε μέ οικονομία τέλεια καί πλήρη, ολόκληρο τόν στοχασμό καί τήν Κοσμοθεωρία τών Ελλήνων. Άν θές νά δείς τί είναι ή αρχαία Ελλάδα, νά μελετήσεις τόν Οδυσσέα. Ό Βιργίλιος μέ τόν Αινεία έκαμε ένα Ρωμαϊκό αντίγραφο από τήν Ελληνική ποίηση. Ανάλογο μέ τά αντίγραφα τών αγαλμάτων πού έπλασαν οί Ρωμαίοι πλάστες από τά πρωτότυπα τής Ελληνικής γλυπτικής.
Ή σοφία τού Ζήν, είναι νά ζείς μέσα στήν αυθεντική εγκαρτέρηση τής γνώσης ότι δέν υπάρχει λύτρωση ούτε γιά σένα ούτε γιά τούς δικούς σου, από πουθενά καί από κανέναν. Λύτρωση δέν υπάρχει καί τό μόνο πού μένει είναι νά ζήσει ό άνθρωπος ελεύθερος. Από εδώ πηγάζει αλλά καί ερμηνεύεται ή βαθύτατα αντιθρησκευτική καί ή βαθύτητατα πεσσιμιστική φύση τού Φρόυντ. Μέ άλλες λέξεις, ή βαθύτατη σύνδεση τού στοχασμού του μέ τήν αλήθεια τού κόσμου.

Ή ένταση καί τό σμίξιμο τού έρωτα, είναι τό μόνο πού μπορεί νά μετρηθεί καί βρεθεί ισότιμο πρός τήν ένταση καί τήν σκληρότητα τού θανάτου.

Αλλά γιά ποιόν Θεό μιλάτε εσείς οί χριστιανοί καί άλλοι ένθεοι ;

o Σήμερα τά απορρίματα τής Αμέρικας φθάνουν νά θρέψουν ολόκληρη τήν Αφρική
o Ένας αμερικάνος ξοδεύει ενέργεια γιά 400 Ινδούς
o Ένας αμερικανός σπαταλάει αγαθά, πού τήν εποχή τού Σόλωνα θά έπρεπε νά δουλέυουν 500 άνθρωποι, ανατολή μέ δύση, γιά νά τά παράγουν


Π Ε Θ Α Ν Ε Ο Θ Ε Ο Σ

Τόν κόσμο τόν έσωσε αυτό τό αμείλικτο άρθρο στόν καταστατικό χάρτη τού ΟΗΕ, πού ορίζει ότι όλοι οί άνθρωποι τού πλανήτη, έχουν ίσα δικαιώματα.
Γιά νά εκδοθεί κάθε μέρα ή εφημερίς τών Τάϊμς τής Νέας Υόρκης κόβεται ένα μικρό δάσος. Καί ποιοί τήν διαβάζουν ; Οί αναλφάβητοι αμερικάνοι πού κατάντησαν στήν αμερική τίς κλασσικές επιστήμες νά διδάσκονται καί νά λένε στόν κόσμο, πώς ή κύρια επίδοση τού Αισχύλου, τού Θουκυδίδη καί τών άλλων Ελλήνων, ήταν ή καλλιέργεια τού πνεύματος τών κιναίδων καί αρσενοκοιτών.
Στά γραφεία κηδειών τής Αμέρικας έφθασαν οί δημοκράτες αυτοί, νά πληρώνουν τρελά λεφτά, γιά νά ενοικιάσουν έν κρυφώ καί παραβύστω, ωραία κορίτσια στό φέρετρο προκειμένου νά ικανοποιήσουν τίς νεκροφιλικές των διαστροφές. Περίλυποι οί νεκροθάφτες εξηγούν στούς πενθούντες ότι ή άτυχη νέα φυλάγεται ακόμα στό ψυγείο σέ λίστα αναμονής ενταφιασμού.
Οί Νταβάδες αμερικάνοι απεφάσισαν μέ μία ντιρεκτίβα ότι όλα τά έθνη τού κόσμου θά βαραίνουν τό ίδιο στήν ζυγαριά τών αξιών καί τής ποιότητας, ανεξάρτητα από τήν ιστορική κληρονομιά καί τήν πνευματική παράδοση.
Δηλαδή
o Ελλάδα τού Αχιλλέα, Αλεξάνδρου, Σωκράτη, Αριστοτέλη 1 – 1 μέ τήν Ουγκάντα
o Ή Γαλλία τού Ρουσσώ καί Ροβεσπιέρου 1 – 1 μέ τούς Τουρκομογγόλους
o Ή Ρωσία τού θωρηκτού Ποτέμνκιν 1 – 1 μέ τούς φαλαινοθήρες τής Αλάσκας
o Ή Ιαπωνία τών αυτοκρατόρων καί Σαμουράϊ 1 – 1 μέ τούς Αμερικάνους τού Ναγκασάκι
Ποιός Αρμαγεδώνας προόδου ισοπέδωσε στήν τοπογραφία τής ιστορίας όρη καί λόφους, Νείλους ρύακες, νεκρά θάλασσα καί έρημη χώρα.
Ό πολιτισμός τής Αμέρικα διαπλάθει μαζικούς αριθμούς ανθρώπων μέ δείκτη ύπαρξης τόσο βλαμμένο καί τόσο βλαπτικό γιά τό παρόν καί τό μέλλον τών ανθρώπων, πού αναγκάζεσαι νά παραδεχθείς ότι τέτοιοι άνθρωποι υπολείπονται συντριπτικά σέ σύγκριση μέ τά αθώα ζώα.
Φτάσαμε σήμερα άνθρωποι νά αγαπούν περισσότερο τά οικόσιτα ζώα παρά τούς συνανθρώπους των.
Στήν Αμέρικα σήμερα καταγράφεται επιδημία λέπρας καί αρρώστεια ψυχολογικής αθλιότητας τών μαζών, όπως τήν ονόμασε ό Φρόυντ.
Τέτοια βαριά πανούκλα κανείς δέν μπορεί νά προβλέψει, πώς θά τελειώσει. Ό μισός πληθυσμός τής γής σήμερα ζεί μέ 1 δολλάριο τήν ημέρα, ενώ οί αμερικάνοι καί κάποιοι ευρωπαίοι ζούν πετώντας εκατοντάδες ή χιλιάδες δολλάρια τήν ημέρα.
Πρώτοι, τήν εποχή τού Πλουτάρχου, ό Απολλώνιος Τυανέας καί τήν εποχή τού Νίτσε, ό Καβάφης, κήρυξαν τό θάνατο τού θεού μέσα στήν ιστορία.
Τήν Αρχαιότητα, τήν Λαμπρή Ελλάδα καί παντοδύναμη Ρωμη, ξεθεμέλιωσαν 4 άνθρωποι : ό Ιησούς, ό Παύλος, ό Πέτρος καί ή Μαρία. Άοπλοι μέν αλλά ανίδεοι γιά τό πού τράβαγαν τήν ιστορία. Τί θά καταποντίσει τήν τραγική Αμέρικα καί τίς πλούσιες επαρχίες τής καί συνεργούς στά εγκλήματάς της άγνωστο γιά τώρα. Αλλά ή βροχή καί ό κεραυνός όταν χτυπούν, χτυπούν αδιακρίτως δικαίους καί αδίκους, στάνες καί βοσκούς. Τό σίγουρο είναι ότι μαζί μέ τήν Αμερική θά καταβουλιάξει καί ό πολτισμός τού πλανήτη.

Έτσι είδαν καί κάποτε οί άνθρωποι τόν Πάνα νά πεθαίνει. Ό Πάν γιά τούς Έλληνες συμβόλιζε τήν τιπή τού πόθου μέσα στήν φύση. Εσήμαινε εκείνη τήν ταραχή τού βυθού μέσα στά όντα, τήν φθείρουσα καί τήν ηδονική, πού συνείχε τά φορτία τών νεφών, τά δένδρα, τά χτήνη, τούς ανθρώπους. Ό Πάν ήταν θεότητα πολύσημη, όπως ό Απόλλων μέ τό απολλώνειο, ό Διόνυσος μέ τό διονυσιακό καί ό Ζεύς μέ τό ολυμπιακό στοιχείο τους. Ό θάνατος τού Πανός, μαζί μέ τόν αφανισμό τού κλασσικού κόσμου, εβούλοταν νά σημαίνει καί τόν θάνατο τού ανθρώπου πού τόν έπλασε ή φυσική αγωγή. Πεθαίνοντας ή αρχαιότητα πέθανε κάι ό φυσικός άνθρωπος.
Στήν ηλικία τής ιστορίας καί τού πολιτισμού ό θάνατος τού Πανός σημαίνει τό τέλος τής εφηβείας καί τής ανδρείας τού ανθρώπου. Όσα μεγαλεία καί νά ζήσει κάποιος μετά τά σαράντα του, τά καλά χρόνια πέρασαν. Ότι απομένει τό τραβάμε ολοταχώς γιά τήν αθλιότητα τών γερατειών.
Σήμερα ή ελίτ τών κοινωνιών, επιστήμονες , πολιτικοί, καλλιτέχνες, δέν έχουν ήθος. Τά παιδιά μας γεννιούνται λευκά καί οί ενήλικοι τά βουτούν σέ κολυμπήθρα γιομάτη κατράμι καί πίσσα. Στήν εκάλη καί γλυφάδα σήμερα δίνουν καί παίρνουν οί θεοδόλιχοι, οί στρολογίνες, οί όνισσες καί οί όνοι, οί μούλοι καί τά μουλάρια.
Οί αρχαίες παλαίστρες καί τά στάδια, σήμερα έχουν γίνει μάντρες γιά κριάρια καί στάνες γιά πρόβατα.
Οί άνθρωποι ζούν μονόπαντα τήν ζωή. Τά όντα τά γεννάει τό άπειρο καί χρωστούν νά ξαναγυρίσουν στήν φθορά κατά τόν νόμο τής ανάγκης τού Αναξίμανδρου. Πίσω από κάθε χαρά μάς περιμένει ισόποση λύπη.Ή σύγχρονη ζωή καί ή θρησκευτική ζωή, είναι ένα μέλλον αυταπάτης κατά Φρόυντ.
Αρχαιολόγοι βλέπουν νά περπατούν στούς χορτώνες καί στά μάρμαρα ποντικοί καί βλάττες. Μά πώς διάολε ! εδώ κάποτε γέλασαν καί έκλαψαν άνθρωποι.
Πρίν χρόνια στόν αερολιμένα τής καλαμάτας, οί δημοσιογράφοι ερώτησαν τόν Χήνυ (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1995) ποιοί από τήν παγκόσμια λογοτεχνία στάθηκαν δάσκαλοι καί οδηγοί στήν πνευματική του περιπέτεια, ό Χήνυ αποκρίθηκε :
- ό Αισχύλος , ό Σοφοκλής καί ό Καβάφης

τό έν οίδα ότι ουδέν οίδα
Δέν είναι κοβέντα τού Σωκράτη ταπεινοφροσύνης καί γλυκερής σιγουριάς , γιά νά χτυπήσουμε τήν τάχα υπεροψία τής γνώσης καί τής μέθης. Αυτή ή αθώα άμυνα χρησιμοποιείται από τούς χριστιανούς ώς όπλο πονηρής επιθέσεως.

Ή φράση τούς Σωκράτη είναι Γεωμετρική

Ό Σωκράτης σέ κάθε διάλογο προσπαθούσε νά ορίσει μία μόνο έννοια, ποτέ δύο ή τρείς :
Στόν Λύσι τήν Φιλία
Στόν Χαρμίδη τήν σωφροσύνη
Στόν Ευθύφρονα τήν ευσέβεια
Στήν Πολιτεία τήν δικαιοσύνη
Στόν Τιμαίο τήν φύση

Ό Σωκράτης μέ τόν ορισμό τών εννοιών, τό δυσκολότερο έργο τού ανθρωπίνου μυαλού, εισάγει τήν επιστήμη στήν ιστορία τού ανθρωπίνου γένους.
Πλατωνικός έρωτας

Ό ορισμός κάθε έννοιας είναι ατέρμονα δύσκολος καί οί συζητητές πρέπει νά έχουν αγάπη περισσή καί ειλικρίνεια μεταξύ των, καλή πίστη ό ένας γιά τόν άλλο καί εντιμότητα. Αλλιώς κινδύνευαν νά σφαχτούν επάνω στήν συζήτηση.

Πλατωνικοί διάλογοι - Σωκράτης

Έλεγε λοιπόν ό Σωκράτης
- Λύσι ξέρεις τί είναι φιλία ;
- Καί βέβαια ξέρω, εσύ δέν ξέρεις ;
- Όχι.
- Μέ κοροϊδεύεις τώρα
- Ευθύφρονα,ξέρεις τί είναι ή ευσέβεια ;
- Καί βέβαια ξέρω. Εσύ δέν ξέρεις ;
- Όχι
- Μά καλά μέ κοροϊδεύεις τώρα ;
- Θρασύμαχε, ξέρεις τί είναι ή δικαιοσύνη;
- Καί βέβαια ξέρω. Δικαιοσύνη είναι τό συμφέρον τού ισχυροτέρου. Γιατί εσύ δέν ξέρεις ;
- Όχι

Κατόπιν ό Σωκράτης τούς έκανε ερωτήσεις, ώστε νά χάσουν τόν συλλογισμό τους καί τήν ροή, καί τούς υποχρέωνε σιγά σιγά νά ανακαλέσουν τόν αρχικό ορισμό τους καί στό τέλος στενεμένοι από τίς ερωτήσεις καί κάτω από τήν αμείλικτη δύναμη τής επαγωγικής μεθόδου , καθαρά μαθηματικά, τούς έφερνε στήν θέσιν νά παραδεχτούν πώς ότι ήξεραν τελικά δέν τό ξέρουν.
Όλοι νομίζουν ότι γνωρίζουν, αλλά ό Σωκράτης ήτο αυτός πού εγνώριζε αληθινά ότι δέν εγνώριζε.
Τά ζώα μόνο δέν γνωρίζουν, ότι τελικά δέν γνωρίζουν τίποτα.
Ό Σωκράτης δέν ειρωνεύεται ότι δέν γνωρίζει τίποτα, πραγματικά γνωρίζει ότι δέν γνωρίζει, αλλά οί φιλόλογοι σήμερα καί οί καθηγητές είναι τόσο τούβλα πού διδάσκουν ότι αυτή ή φράσις τού Σωκράτη είναι «σωκρατική ειρωνεία».
Ό Ιησούς στήν ερώτηση τού Πιλάτου τί είναι αλήθεια, σιωπά δείχνοντας άγνοια ανάλογη τού Σωκράτη. Τό ού γάρ οίδασι δέν είναι πρός εκείνους πού τόν σταυρώνουν, αλλά σέ όλους τούς πιστούς κάθε θρησκείας, πού έχουν τήν παράκρουση καί τήν βλακεία νά πιστεύουν σέ έναν άνθρωπο καί νά τόν ονομάζουν θεό.
Τό τρωτό τής Ιησουϊκής ειρωνείας, είναι πώς ό Ιησούς πού τήν διανοήθηκε ή τήν εκτέλεσε, άφησε τούς άλλους νά τόν υψώσουν σέ θεό. Ό Ιησούς ζεί έναν εγωισμό πού έφθασε στήν απόλυτη Ύβρι. Καί εδώ είναι πού ή τραγωδία τού Ιησού υπολείπεται καί υστερεί συντριπτικά σέ σύγκριση μέ τήν αττική τραγωδία. Είναι απολύτως αφύσικη καί απόλυτα απάνθρωπη. Ή αττική τραγωδία όμως είναι απολύτως φυσική καί ανθρώπινη.
Γιαυτό ό κάθε ηλίθιος είναι ηλίθιος, επειδή δέν τό ξέρει, ό ηλίθιος πού τό ξέρει στόν Ντοστογιέβσκι λέγει : Μά τί ηλίθιος είμαι, αφού ξέρω πώς είμαι ηλίθιος.


Άν σηκώσεις τά μάτια ψηλά θα δείς τόν αληθινό θεό, όχι αυτόν πού άλλοι έφτιαξαν γιά εμάς. Ό θεός των είναι ένα φαρμάκι τής ιδεαλιστικής παγίδας. Είναι ένα βδέλυγμα τού ιερατίου. Είναι δόλος, απάτη, πλάνη, σκόπιμη παραποίηση τής φυσικής αλήθειας.

Ψηλά θά δείς τόν Ηρακλή μέ τό ρόπαλό του, τόν αστραφτερό Ωρίωνα μέ τό σπαθί του, τόν ακεστήρα Ασκληπιό, τόν αλάθευτο τοξότη, τόν Ηνίοχο, τόν Κάστορα καί τόν Πολυδεύκη. Ό Μέγας Κύων είναι εκεί καί οί Κύνες θηρευτές, ή Λύρα μέ τά τραγούδια της (ό Βέγγα), ό Πήγασος καθώς καί ό Περσέας μέ τήν Ανδρομέδα.

Τέτοια στέκεται ή χρυσή οδηγία τού Ελληνικού Ουρανού. Καθώς τήν τελούμε καί τήν εκτελούμε, κατέχουμε ότι δέν ζήσαμε τσάμπα.

Δέν ανταλάξαμε τόν πολύτιμο πλούτο τής εφήμερης ζωής μέ τήν στέρφα πλάνη τής Αθανασίας τών ηλιθίων Πιστών.

Ταξιδεύουμε στήν γή όπως οί Δίδυμοι στόν Ουρανό.

Μ έ τ ή ν μ έ ρ α μ α ς θ ν η τ ή

Ή Α ψ ε υ δ ή ς γ ν ώ σ η

γ ι ά τ ή ν μ ο ί ρ α μ α ς ε ί ν α ι Α θ ά ν α τ η .




Καθώς κοιτάς τό Μηδέν στά Μάτια

Νά μήν Αποκαρτερήσεις

Από Οργή γιά τούς Αιώνες πού Δέν θά Υπάρχεις


Δ.Λιαντίνης

Η ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΑΥΤΑΠΑΤΗ

Ασεβής δέν είναι ό αποδεικνύων ανυπόστατους τούς περί Θεών δοξασίας τών πολλών, αλλά ό προσάπτων είς τούς Θεούς τάς δοξασίας τών πολλών.

Ένα σύνολο γνώσεων που αφορούν τον αντικειμενικό κόσμο,καλείται Επιστήμη. Το σύνολο αυτό, συστηματοποιημένο και ταξινομημένο, προκύπτει γενικά από τη σύζευξη δύο συνιστωσών: Η μια είναι η παρατήρηση φαινομένων που συμβαίνουν ανεξάρτητα από τη δράση του παρατηρητή καθώς και τεχνητή πρόκληση φαινομένων, π.χ. στο εργαστήριο. Η άλλη είναι η ερμηνεία των φαινομένων αυτών με βάση ένα σύστημα συλλογισμών που στηρίζεται σε ορισμένες από πριν παραδοχές επιβεβαιωμένες πειραματικά ή μη (επιστημονική θεωρία). Αξίζει να σημειωθεί ότι μια επιστημονική θεωρία κρίνεται ικανοποιητική, αν επαληθεύεται από μια σειρά φαινομένων και είναι σε θέση να τα ερμηνεύσει. Με αυτή την έννοια, δεν επιδιώκεται η επινόηση μιας θεωρίας που να έχει παγκόσμια εφαρμογή και να ισχύει αιώνια (απόλυτη αλήθεια), αλλά η αναζήτηση θεωριών που επαληθεύονται σε πεπερασμένο χώρο και χρόνο (σχετική αλήθεια). Π.χ. η νευτώνεια μηχανική, όσο κι αν έχει ανατραπεί από τη θεωρία της σχετικότητας, θεωρείται ικανοποιητική, εφόσον ερμηνεύει φαινόμενα του καθημερινού μας περιβάλλοντος.
Η επιστημονική αλήθεια όμως δεν παύει να είναι αλήθεια αντικειμενική, δηλαδή ανεξάρτητη από τις υποκειμενικές διαθέσεις του παρατηρητή ή του ερευνητή και την κατάσταση στην οποία αυτός βρίσκεται. Από τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα ότι στην επιστημονική μέθοδο δεν έχουν θέση τελολογικές ερμηνείες γεγονότων, εκτός αν αυτά αφορούν τη δραστηριότητα συνειδητών όντων, όπως είναι ο άνθρωπος και μερικά ανώτερα ζώα. Η επιστημονική μεθοδολογία δεν αναζητεί εκ των προτέρων σκοπούς προκειμένου να εξηγήσει κάτι, αλλά αναζητεί τα αίτια που το δημιουργούν. Σημαντικότατο χαρακτηριστικό της επιστημονικής σκέψης είναι εξάλλου η τάση να ανάγονται οι ποιοτικές διαφορές μεταξύ μεγεθών, φαινομένων, γεγονότων, σε ποσοτικές. Αυτό έχει ως σκοπό την εξεύρεση των νόμων που ρυθμίζουν το αντικείμενο ενός επιστημονικού τομέα κάτω από τη φαινομενική ποικιλία ιδιόμορφων χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων. Τα μαθηματικά, όταν εφαρμόζονται σε μια επιστήμη, εκφράζουν αυτή την αναγωγή του ποιοτικού στο ποσοτικό στον υπερθετικό βαθμό. Συγκεκριμένα, όταν σε μια μαθηματική εξίσωση στη φυσική εκφράζουμε ένα φυσικό μέγεθος σε συνάρτηση με άλλα, κάνουμε ακριβώς αυτό, π.χ. δύναμη = μάζα x επιτάχυνση. Το φυσικό μέγεθος «δύναμη» είναι ποιοτικά διαφορετικό από τα δύο άλλα του δεύτερου μέλους της εξίσωσης. Ωστόσο, ανάγεται στα φυσικά μεγέθη «μάζα» και «επιτάχυνση». Ορίζουμε δηλαδή μια μονάδα δύναμης ως το γινόμενο μιας μονάδας μάζας και μιας μονάδας επιτάχυνσης. Είναι βέβαια αντιληπτό ότι σε καμιά επιστήμη δεν έχουν πλήρη και καθολική εφαρμογή τα μαθηματικά και, σε πολλές μάλιστα, ιδίως σε όσες ασχολούνται με τις ανθρώπινες σχέσεις, έχουν ελάχιστη ή καθόλου εφαρμογή (π.χ. κοινωνιολογία, ψυχολογία). Η τάση όμως αυτή υπάρχει σε όλες τις επιστήμες, και, από μια άποψη, τόσο περισσότερο αναπτυγμένη θεωρείται μια επιστήμη όσο περισσότερο χρησιμοποιεί τα μαθηματικά. Παλιότερα θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί ότι η διαίρεση των επιστημών σε θετικές και θεωρητικές έχει άμεση σχέση με το βαθμό χρησιμοποίησης των μαθηματικών, εφόσον οι θετικές, που ερευνούν το φυσικό κόσμο που δεν έχει σχέση με τη συνειδητή δράση του ανθρώπου, είναι σε μεγαλύτερο βαθμό «μαθηματικοποιημένες» από τις λεγόμενες θεωρητικές, που ασχολούνται με τομείς όπου παρεμβαίνει ο παράγοντας «άνθρωπος». Σήμερα όμως κάτι τέτοιο δε θα ήταν αποδεκτό γιατί, αν και στις ονομαζόμενες «ανθρωπιστικές» επιστήμες που ασχολούνται με τις ανθρώπινες σχέσεις αυτές καθαυτές, όπως η κοινωνιολογία, τα μαθηματικά έχουν ελάχιστη θέση, έχουν αντίθετα αυξήσει σημαντικά το ποσοστό συμμετοχής τους σε επιστήμες όπως η οικονομία. Εξάλλου, η μαθηματική επιστήμη αυτή καθεαυτή δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως επιστήμη μελέτης του αντικειμενικού κόσμου, όσο τεράστια και αν είναι η εφαρμογή της στις θετικές επιστήμες. Θα μπορούσε καλύτερα να θεωρηθεί ως επιστήμη της νόησης, στην ίδια κατηγορία με τη λογική.
Μια άλλη διάκριση αφορά την καθαρή επιστήμη (pure science) και την εφαρμοσμένη, εκείνη δηλαδή που έχει άμεση εφαρμογή στην πράξη, προκειμένου να εξυπηρετήσει κατά κανόνα την παραγωγική δραστηριότητα, όπως π.χ. η μηχανολογία. Αν και η διάκριση αυτή είναι χρήσιμη πρακτικά, από άποψη θεωρητική δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί, αφού οι εφαρμοσμένες επιστήμες χρησιμοποιούν τα πορίσματα των θεωρητικών και σε τελευταία ανάλυση αποτελούνται από ορισμένους τομείς μιας ή περισσότερων «καθαρών» επιστημών.
Αν και η αρχή ορισμένων επιστημών ανάγεται στην ελληνική αρχαιότητα, δεν είναι εύκολη η σύγκριση μιας σύγχρονης επιστήμης ή ενός σύγχρονου επιστήμονα με τα αρχαιοελληνικά αντίστοιχά τους. Χαρακτηριστικό της σύγχρονης επιστήμης είναι η ειδίκευση κατά τομείς, ακόμα και στους επιμέρους κλάδους της κάθε επιστήμης. Στην αρχαιότητα όμως κάτι παρόμοιο δε συνέβαινε. Ο επιστήμονας ήταν ο φιλόσοφος που συγκέντρωνε όλες τις γνώσεις, οτιδήποτε αφορούσε οποιαδήποτε κατάκτηση του ανθρώπινου μυαλού και είχε γνώση για το καθετί. Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος είχε λοιπόν μια καθολική εικόνα του κόσμου. Αυτό βέβαια ήταν σχετικά εύκολο, γιατί οι ανθρώπινες γνώσεις ήταν τότε ελάχιστες σε σχέση με τις σύγχρονες. Με την πρόοδο όμως των επιστημών, ιδίως μετά το 15ο αι., οι γνώσεις αυξήθηκαν σε βαθμό που να γίνεται αδύνατη η κατοχή τους από ένα μόνο πρόσωπο. Έτσι άρχισε η εξειδίκευση. Η επιστήμη χωρίστηκε από τη φιλοσοφία, που εξακολούθησε να ασχολείται με τον κόσμο ως σύνολο γενικά, με το καθολικό, με το παγκόσμιο. Οι επιστήμες αντίθετα συνέχισαν να εξειδικεύονται κατά τομείς, μέχρις ότου δημιουργήθηκαν ειδικότητες μέσα στο χώρο της καθεμιάς επιστήμης. Στη σύγχρονη εποχή ωστόσο θα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε την ύπαρξη της αντίθετης τάσης: τα όρια μεταξύ συγγενικών κλάδων γίνονται περισσότερο ασαφή, έτσι ώστε ένας επιστήμονας είναι υποχρεωμένος να έχει ορισμένες γνώσεις για τους γειτονικούς κλάδους του τομέα του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι φυσικές επιστήμες, όπου κυρίως με την εμφάνιση της ατομικής και πυρηνικής φυσικής και χημείας τα όρια των δύο επιστημών γίνονται όλο και περισσότερο ακαθόριστα. Ανάλογα παραδείγματα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και για άλλες επιστήμες, όπως η εφαρμογή στην ιατρική αρχών και μεθόδων που ανήκουν στο χώρο της φυσικής, η πλατιά χρήση των μαθηματικών στην κοινωνιολογία κ.ά. Έτσι, όσο αφορά την καθολική εικόνα της εξέλιξης της επιστήμης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι στη σύγχρονη φάση της η επιστήμη δεν έχει ως μόνο χαρακτηριστικό της την εξειδίκευση, αλλά και κάτι από την παγκοσμιότητα της πρώτης αρχαιοελληνικής περιόδου της.






Οντολογία. Κλάδος της φιλοσοφίας και κυρίως της μεταφυσικής φιλοσοφίας, που ασχολείται με τη μελέτη του όντος ως ύπαρξης. Εισήχθη ως όρος στα μέσα του 17ου αι. από τον Κρίστιαν Βολφ, αλλά ως κλάδος της φιλοσοφίας υπάρχει ήδη από την αρχαία Ελλάδα.
Το ον ως ύπαρξη ορίζεται ως αυτό που «είναι» και έχει μια γενική φύση που παρουσιάζεται η ίδια σ' όλα τα ξεχωριστά όντα. Το ον ως ύπαρξη σημαίνει επίσης «πραγματικότητα» και συνεπώς η οντολογία μπορεί να εξεταστεί και ως η μελέτη της πραγματικότητας. Η έννοια του όντος θεωρείται γενικά ως «καθεαυτό», αφού δεν μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο μιας περιορισμένης σχέσης ή υπό το πρίσμα μιας ιδιαίτερης άποψης. Από την άλλη πλευρά όμως, από τη στιγμή που η οντολογία ασχολείται με την ανθρώπινη εμπειρία, είναι μια θεωρία πολύ λιγότερο απόλυτη, καθαρή και αυτάρκης σε σχέση με τη μεταφυσική.
Τα βασικά ερωτήματα της οντολογίας είναι αυτά που αφορούν την ύπαρξη. Δηλαδή τι είναι η ύπαρξη και τι σημαίνει υπάρχω, τι είναι φυσικό αντικείμενο και πόσοι τύποι φυσικών αντικειμένων υπάρχουν, τι σημαίνει ιδιότητα του όντος και σχέσεις της ύπαρξης με τα υπόλοιπα όντα, πότε σταματά η ύπαρξη και τι είναι το «γίγνεσθαι», τι είναι ο θάνατος και πότε ένα ον πεθαίνει, δηλαδή τα ερωτήματα που θέτει η οντολογία αφορούν το σύνολο της ύπαρξης και το φαινόμενο της ζωής.
Βασικό πρόβλημα που απασχόλησε την οντολογία είναι ο ορισμός του φυσικού αντικειμένου. Σε γενικές γραμμές δόθηκαν δύο απαντήσεις: η πρώτη λέει ότι το φυσικό αντικείμενο ορίζεται ως η ουσία του αντικειμένου αυτού, ανεξάρτητα από τις ιδιότητες που το διέπουν και η δεύτερη ισχυρίζεται ότι είναι το σύνολο των ιδιοτήτων που το χαρακτηρίζουν. Έτσι, για πολλούς φιλοσόφους που ασχολήθηκαν με την οντολογία, το πρόβλημα του όντος μετατράπηκε στην αναζήτηση της ουσίας του.
Η οντολογία, όπως και η φιλοσοφία γενικότερα, γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Στον Αριστοτέλη η θεώρηση του όντος συνδέεται με τη θεώρηση του ύψιστου όντος, του θεού. Ο Αριστοτέλης μίλησε για το «όντως ον», δηλαδή για την ύπαρξη με έμφαση στο γεγονός ότι «υπάρχει» και συνέχισε αναλύοντας τις κατηγορίες της ύπαρξης, τα είδη δηλαδή του όντος και τους τρόπους με τους οποίους φαίνονται. Στον Αριστοτέλη, η θεώρηση του οντολογικού προβλήματος συμπίπτει μεθοδολογικά με την εξέταση του θεολογικού ζητήματος, χαρακτηρίζοντας την «πρώτη φιλοσοφία» του (αυτή που ασχολείται δηλαδή με τις γενικές αρχές και τις πρώτες αιτίες), που αργότερα ονομάστηκε μεταφυσική.Οι διάδοχοι του Αριστοτέλη στην αρχαιότητα αλλά και στη σύγχρονη εποχή, αναζήτησαν απαντήσεις σε όλα τα οντολογικά προβλήματα. Ο Καρτέσιος συνέδεσε την ύπαρξη με τη σκέψη, με το πασίγνωστο «σκέπτομαι, άρα υπάρχω». Η οντολογία σχετίστηκε με την ύπαρξη του Θεού και κάποιες οντολογικές αναλύσεις χρησιμοποιήθηκαν για να αποδείξουν την ύπαρξή του. Πάντως ο όρος «οντολογία» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 17ου αι. από τον Κρίστιαν Βολφ. Ο Καντ απέρριψε την οντολογία θεωρώντας ότι υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης γνώσης και υπό την επιρροή του η γερμανική ιδεαλιστική σχολή την έθεσε στο περιθώριο. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ξανά στη φιλοσοφία από τον ιδρυτή της φαινομενολογίας Έντ. Χούσερλ, που διέκρινε την οντολογία σε υλική (που μελετά μια συγκεκριμένη περιοχή του όντος και το πρόβλημα της υλικής σύστασης των όντων σε αυτήν την περιοχή) και σε μορφική (που περιλαμβάνει ταυτόχρονα όλες τις δυνατές οντολογίες). Ο Χούσερλ ουσιαστικά επανέρχεται στο πρόβλημα της κατηγορίας του όντος με την υλική οντολογία και στο πρόβλημα της ουσίας του όντος με τη μορφική οντολογία του. Με την οντολογία ασχολήθηκαν στον 20ό αι. ο Χάιντεγκερ με το έργο του «Είναι και χρόνος» και ο Σαρτρ με το έργο του «Το Είναι και το Μηδέν: δοκίμιο φαινομενολογικής οντολογίας»). Ειδικά ο Σαρτρ με τον όρο φαινομενολογική οντολογία εννοεί τη φιλοσοφία εκείνη που θέλει να αποδείξει ότι το Είναι, δηλαδή το Ον, είναι αυτό που υπάρχει στην εξωτερική πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει. Αντίθετα, ο Χάιντεγκερ συνέδεσε το Είναι με το Χρόνο και γι’ αυτό επιθυμούσε να ονομάσει την οντολογία του Οντοχρονία. Πράγματι, γι’ αυτόν, ο Χρόνος είναι ο ορίζοντας μέσα στον οποίο αποσαφηνίζεται το Είναι της ύπαρξης.
Αιωνιότητα. Η παντοτινή ύπαρξη μέσα στους αιώνες χωρίς αρχή και τέλος, η αθανασία.Στη Φιλοσοφία η αιωνιότητα βρίσκεται έξω από το χρόνο, δεν έχει αρχή μέσα στο χρόνο, ενώ το τέλος της είναι άχρονο. Το πρόβλημα της αιωνιότητας απασχόλησε τους αρχαίους φιλοσόφους που προσπάθησαν να την ορίσουν. Σύμφωνα με τους Ελεάτες αιώνιο είναι το ον, το οποίο –όπως λέγει ο Ξενοφάνης– ταυτίζεται προς το θεό, ενώ φθαρτό είναι όλα όσα γίνονται. Ο Ηράκλειτος θεωρεί αιώνιο το νόμο της γένεσης, ο Δημόκριτος αποδίδει την ιδιότητα του αιώνιου στα άτομα, ενώ ο Πλάτωνας αιώνιες ορίζει τις ιδέες. Για τον Αριστοτέλη αιώνιο είναι το σύμπαν, που ούτε γεννήθηκε ούτε πρόκειται να φθαρεί, αλλά είναι ένα και παντοτινό, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος και περιέχει μέσα του αυτόν τον ίδιο τον άπειρο χρόνο. Για τους Στωικούς το αιώνιο είναι η ουσία του κόσμου και ο νόμος της ανακύκλωσης. Για το χριστιανισμό αιώνιος είναι ο Θεός. Από τους κατοπινούς φιλοσόφους, ο Σπινόζα συνδύασε στενά την έννοια της αιωνιότητας προς την έννοια του απόλυτου όντος ή ουσίας και τα ιδιώματά της: την έκταση και τη νόηση. Για το Σέλιγκ, το Χέγκελ, το Σοπενχάουερ, το Σπένσερ κ.ά. το αιώνιο βρίσκεται στο απόλυτο. Για τους υλιστές η ύλη είναι αιώνια μέσα στο χρόνο και καταλαμβάνει τον άπειρο χώρο.
Άπειρο. Η ιδιότητα εκείνου που δεν έχει «εν δυνάμει» όρια, τέλος. Το αχανές, το σύμπαν.Οι πρώτοι «φυσικοί» φιλόσοφοι έχουν δώσει ποικίλες και διαφορετικές ερμηνείες στην έννοια του απείρου. Κατά τους Πυθαγόρειους, ο κόσμος είναι «άπειρος», δεν έχει τέλος (πέρας). Το κενό, κατά το Δημόκριτο, θεωρούνταν «άπειρο». «Άπειρη» αποκαλούσε την ύλη ο Αναξίμανδρος. Οι Ελεάτες χαρακτήριζαν την «ουσία» των όντων «άπειρη». Το ίδιο και ο Πλάτων. Αντίθετα, ο Αριστοτέλης μιλούσε για ένα «δυνάμει» άπειρο, υπονοώντας τον αριθμό και το χρόνο. Αργότερα, ο Επίκουρος έκανε λόγο για άπειρους κόσμους, ενώ οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι, ο Πλωτίνος και ο Φίλωνας ο Ιουδαίος, πίστευαν πως ο Θεός είναι άπειρος. Την έννοια αυτή χρησιμοποιεί και τονίζει όλη η θεολογική φιλοσοφία. Δεν υπάρχει, δηλαδή, από φιλοσοφική άποψη, κανένας κοινός ορισμός για την έννοια του απείρου και αυτό φανερώνει πως ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει μια έννοια που ξεπερνά τις περιορισμένες, τις «πεπερασμένες», δυνατότητές του.
Απόλυτο. Το τέλειο, το ανεξάρτητο, το απεριόριστο, αυτό που έχει μέσα του το λόγο της ύπαρξής του. Τα ποικίλα φιλοσοφικά συστήματα έδωσαν στο απόλυτο τη δική τους ξεχωριστή σημασία και ερμηνεία το καθένα. Απόλυτο κατά την ινδική φιλοσοφία είναι ο Βράχμα (η κοσμική ψυχή), που ταυτίζεται με τον Άτμα (το υπερβατικό εγώ). Ο Πλάτων δέχεται ως απόλυτο την ιδέα που είναι η κυριαρχική αντικειμενική πραγματικότητα. Για τον Ντεκάρτ, απόλυτο είναι καθετί που μέσα του έχει την πρωταρχική και καθαρή φύση των πραγμάτων και των εννοιών. «Η ουσία ως αιτία του εαυτού της», κατά το Σπινόζα, «είναι το απόλυτο». Ο Καντ καθορίζει το απόλυτο με τη φράση «αυτό που βρίσκεται πέρα από τα όρια κάθε δυνατής ανθρώπινης εμπειρίας». Ο Μπερξόν δέχεται ως απόλυτο τη ζωή, ο Φίχτε το απεριόριστο. Μερικοί από τους υπαρξιστές αποδίδουν την αυτοκαταστροφή του ανθρώπου στην έντονη αναζήτηση του απόλυτου. «Κυνηγώντας το απόλυτο δε φτάνεις παρά στην καταστροφή», κατά το Σαρτρ.
Αγαθό. Καθετί που έχει αξία για το συναίσθημα και τη βούληση του ανθρώπου και το οποίο βρίσκεται μέσα στα πλαίσια της κρατούσας ηθικής. Κατά συνέπεια, η έννοια του αγαθού αποτελεί το αντικείμενο της Ηθικής. Πιο πλατιά, ο όρος χρησιμοποιείται για χαρακτηρισμό αντικειμένων που μπορεί να μην έχουν ηθική αξία αλλά είναι ευχάριστα ή χρήσιμα ή σκόπιμα. Στην περίπτωση αυτή ο όρος συμπίπτει με την έννοια της αξίας.Οι αρχαίοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να ορίσουν ένα «ύψιστον αγαθόν», σύμφωνα με το οποίο να κατατάσσονται οι υπόλοιπες ηθικές αξίες. Για τον Αριστοτέλη το ηθικό αγαθό είναι ο σκοπός όλων των ανθρώπινων εκδηλώσεων. Για τον Πλάτωνα το ύψιστο αγαθό βρίσκεται στον αιώνιο κόσμο των ιδεών και του λόγου, ενώ για τον Επίκουρο το αγαθό βρίσκεται στην πλήρη ευδαιμονία, στη γαλήνη που φτάνει μόνο ο σοφός. Και ο Λουκρήτιος επίσης προσπαθεί να διαμορφώσει φιλοσοφικό σύστημα που να μπορεί να χαρίσει στον άνθρωπο το ύψιστο αγαθό: την αταραξία και την απάθεια στη ζωή. Ο Πλωτίνος βρίσκει το ύψιστο αγαθό στη μυστική ένωση με το Θεό. Στους νεότερους φιλοσόφους η έννοια του αγαθού εκπηγάζει από την ηθική που επικρατεί ή αποδέχεται κάθε φιλόσοφος. Ο Ντεκάρτ (Καρτέσιος) δέχεται ως ύψιστο αγαθό την αλήθεια και την ελευθερία, ο Σπινόζα το τοποθετεί στην ευτυχία της απόλυτης γνώσης και ο Καντ στην αγαθή βούληση. Στη χριστιανική θρησκεία το αγαθό ταυτίζεται με τη θέληση του Θεού.
Θεός. Το αιώνιο, άναρχο και ατελεύτητο πνεύμα, δημιουργός και συντηρητής του σύμπαντος.Κατά τον Αριστοτέλη ο Θεός είναι το «κινούν ακίνητον», δηλαδή αυτό που κινεί τα πάντα, ενώ το ίδιο μένει ακίνητο. Για τον Πλάτωνα είναι «ο πάντων αίτιος». Η αρχαιοελληνική λαϊκή θρησκεία, όπως και κάθε λαϊκή θρησκεία, δεν κάνει αφηρημένες σκέψεις για το Θεό. Απλώς ζει τη θρησκεία, τα θρησκευτικά φαινόμενα, που τα θεωρεί θέληση του Θεού, έστω και αν έχουν προέλευση τη μαγική σκέψη του ανθρώπου. Σύμφωνα με τη χριστιανική αντίληψη, ο Θεός γίνεται γνωστός στην κτίση από τις ενέργειές Του. Η ουσία όμως της θεότητας είναι και θα παραμένει αιώνια απρόσιτη και απερινόητη, υπερβατική και εντελώς αυθύπαρκτη, χωρίς να επιδέχεται κατηγορούμενα του κατηγορικού συλλογισμού. Για το Θεό δεν είναι δυνατό να δοθεί όνομα. Ακόμα και το όνομα «Θεός» «ενεργείας έστιν όνομα» (Ιω. Δαμασκηνός).
Ως υπερώνυμος, ενώ παραμένει πάντα προσωπικός, καταντά ανώνυμος κατά την ουσία και ποικιλώνυμος κατά τις ενέργειες. Το να εκφράσουμε το Θεό είναι πάρα πολύ δυσκολότερο από το να τον βρούμε (πρβλ. Πλάτωνα Τίμαιος 28c). Ο Θεός βρίσκεται πέρα από το παιχνίδι της άρνησης και κατάφασης της διαλεκτικής και πέρα από την ορθολογιστική νοησιαρχία, που προσπαθεί να κάνει το Θεό αντικείμενο μελέτης της ανθρώπινης σκέψης. Μόνος τρόπος προσπέλασης του μυστηρίου του Θεού παραμένει η αποφατική θεολογία, η οποία θεωρεί τη γνώση της ουσίας του Θεού για πάντα απερινόητη και αποδίδει στο Θεό ονόματα που έχουν αφαιρετική σημασία (π.χ. αόρατος, αναφής, ακατάληπτος, απρόσιτος κτλ.). Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας (Μ. Αθανάσιος, Μ. Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος ο Νύσσης, Ιω. Χρυσόστομος, Κύριλλος, Διον. Αρεοπαγίτης, Μάξιμος, Ιω. Δαμασκηνός) διδάσκουν ότι η θεία ουσία παραμένει αιώνια ακατάληπτη και ανεπίδεκτη προσέγγισης αυτή καθαυτή. Μπορούμε να πούμε τι δεν είναι Θεός, τι είναι όμως όχι. Μόνα γνωστά για το Θεό είναι ό,τι μας παρέχει η βύθιση στο σκοτάδι της αγνωσίας: η ακαταληψία και η απειρία. Εξαιτίας της υπερβατικότητας του Θεού είμαστε εντελώς ανίκανοι να δώσουμε όνομα στο Θεό. Μια μετοχή την οποία χρησιμοποιεί ο Ίδιος για όνομα αποκαλύπτει ενέργεια και όχι ουσία: «ο Ων» (Εξοδ. 3, 6). Είναι «νους υπέρ νουν και όνομα υπέρ παν όνομα». Οι αφηρημένες θεωρίες των ιδεών (π.χ. του καλού, του ωραίου, του αγαθού) και οι εμπειρικές εικόνες και έννοιες δε μας δίνουν καμιά δυνατότητα προσέγγισης του Θεού.
Δε βρίσκεται ο Θεός ούτε στον ιδεατό κόσμο ούτε έχει τη μορφή εμπειρικού όντος. Ούτε επίσης στη γνώση και στην επιστήμη είναι δυνατό να βρεθεί. Ο Θεός βέβαια υπάρχει και αρχίζει να γίνεται γνωστός πριν από το σημείο που φτάνει η διάνοια. Είναι απόλυτα αδύνατο να ερευνήσουμε το πρόσωπο του Θεού, αφού και το ανθρώπινο πρόσωπο, του οποίου έχουμε άμεση και βιωματική πείρα όντας και εμείς οι ίδιοι πρόσωπο, αδυνατούμε κατά βάθος να το συλλάβουμε.Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή «το θείον ούτε σώμα ούτε ασώματον, ούτε ουσία, ούτε τι των νοουμένων ή λεγομένων εστίν... αλλά και νοούμενον άληπτον και λεγόμενον άρρητον διαμένει». Είναι απρόσιτη η έννοια του Θεού σε κάθε εννοιολογικό ορισμό.Παράλληλα όμως προς την αποφατική αναπτύσσεται η καταφατική θεολογία, η οποία εμφανίζει το Θεό όχι μόνο με ονόματα αφαιρετικής σημασίας, αλλά και με ονόματα που έχουν θετικό περιεχόμενο (Άγιος, Αγαθός, Δίκαιος κτλ.). Και τα κατηγορούμενα αυτά που βρίσκονται στην Αγία Γραφή, δεν αποκαλύπτουν την ουσία του Θεού, αλλά στρέφονται «περί την φύσιν» του Θεού. Το όνομα π.χ. Δίκαιος, δεν αποδίδει τη δικαιοσύνη του Θεού σε σχέση με την ουσία του, αλλά με τις ενέργειές του. Εξάλλου άλλη έννοια για τη δικαιοσύνη έχει ο άνθρωπος και άλλη ο Θεός.
Η ύπαρξη του Θεού –η Απολογητική προσκομίζει λογικά επιχειρήματα που την αποδείχνουν– παίρνεται ως δεδομένο το οποίο καταργεί κάθε λογική παραγωγική μέθοδο για το αΐδιο «είναι» του Θεού. Το «υπάρχει» ή «έστι» δεν είναι κατηγορούμενα της ουσίας του, αλλά φανερώσεις των ενεργειών του στη δημιουργία, ανεξάρτητα από κάθε λογική αρχή. Η κάθοδος των ενεργειών του Θεού στον κόσμο, ούτε αίρει την υπερβατικότητά Του, ούτε Τον ταυτίζει προς τον κόσμο, όπως σε αυτή την περίπτωση διδάσκει ο πανθεϊσμός. Οι ενέργειες του Θεού δεν είναι αρετές του Θεού, γιατί ο Θεός βρίσκεται πέρα και από την αρετή και από την τελειότητα. Οι ίδιες στην κάθοδό Του δεν είναι δυνατό να μειώσουν τη δύναμη. Είναι μια σταγόνα σε σχέση προς τον ωκεανό του ενεργητικού δυναμικού Του.
Κτίση εννοούμε τον κόσμο των νοερών και των αισθητών, όπου περιλαμβάνονται η έμψυχη και η άψυχη δημιουργία. Η κτίση ολόκληρη, που δημιουργήθηκε «εκ του μη όντος», οφείλει την ύπαρξη και συντήρησή της στο Θεό και εξαρτάται από Αυτόν. Ο Θεός είναι εκείνος που δίνει υπόσταση και νόημα στα πάντα. Η απάντηση στο ερώτημα, γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, είναι ότι ο κόσμος έγινε, όχι για να ζήσει ο Θεός τη ζωή της κτίσης, αλλά για να κοινωνήσουν τα λογικά όντα την αγάπη του Θεού. Μέτρο σύγκρισης μεταξύ Θεού και κτίσης δεν υπάρχει, γιατί η ετερότητα του Θεού είναι απόλυτη. Το «Εν» της φιλοσοφίας ως ακίνητο και απρόσωπο είναι δυνατό να γίνει αντικείμενο μελέτης, όχι όμως ο Θεός «ο επέκεινα πάντων». Η μετάδοση της θείας χάρης και η ένωση με όσους τον επιζητούν είναι ο σκοπός της παρουσίας του Θεού στον κόσμο. Όμως για να ενωθεί και να κατανοηθεί ο Θεός εμφανίζεται όχι ως υπερούσια μεγαλειότητα, αλλά ως υπερούσια σμικρότητα. Η αποκάλυψη, η κατανόηση και η ένωση του Θεού με τον άνθρωπο γίνεται με τον Ιησού Χριστό. Ο Χριστός είναι εκείνος που αποκαλύπτει το Θεό και πατέρα Του στον κόσμο. Κατά τους λόγους αυτούς του Χριστού ο Θεός είναι τρισυπόστατος, ενώ παραμένει ομοούσιος.

Διογένης Κάποτε είδε μία γυναίκα σκυμένη προσευχομένη καί τής είπε, καλά δέν φοβάσαι μήπως ευρεθής είς άσεμνον θέσιν, εάν υπάρχη κάποιος θεός πίσω σου, αφού οί θεοί βρίσκονται παντού.
Πρωταγόρας : « ερωτηθής εάν υπάρχει Θεός είπε δέν ξέρω άν υπάρχει ή άν δέν υπάρχει, σκοτεινό τό ζήτημα καί σύντομη ή ζωή τού ανθρώπου. Μέτρο όλων ό άνθρωπος τών όντων καί τών ούκ όντων».
Δημόκρητος : « ό Δημόκρητος πολλά έργα περί φυσικής, αστρονομίας καί χημείας έγραψε, αλλά γιά τόν Μέγα διάκοσμο βραβείο λέγεται 500 τάλαντα έλαβε καί Ανδριάντες του σέ όλα τά Άβδηρα ετοποθέτησαν. Ό Δημόκρητος κατέληξε πώς τίποτα έκ τού μή όντος καί τίποτα είς τό μή όν καί δίνης αιτίας ούσης γενέσεως πάντων. Ό Δημόκρητος διατύπωσε τά περί αφθαρσίας τής ύλης καί ενεργείας. Θεωρία πού κατόπιν επήρε ό Lavoisier ό οποίος εκαρατομήθη κατά τήν Γαλλική επανάσταση.».

Ή ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, ΚΑΠΟΙΟΥ ΘΕΟΥ, ΘΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΚΩΤΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΝΟΜΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ LAVOISIER

Τόν lavoisier τόν καταδίκασε ό Πάπας γιά τόν νόμο αυτό , ώς τήν βαρύτερη βλασφημία εναντίον τής βίβλου. Επίσης ή εκκλησία δέν μάς λέγει, αφού είναι εναντίον τής εξελίξεως τού Ηρακλείτου,τού Αριστοτέλους καί τού Δαρβίνου, τί συμβαίνει μέ τά παραδείγματα από τό ζωικό βασίλειο καί τόν άνθρωπο, τού Νόμου Λαμάρκ περί μεταβιβάσεως τών επίκτητων ψυχικών καί πολιτιστικών ιδιοτήτων. Ή φιλοσοφική ερμηνεία τού Ηρακλείτειου λόγου διά μέσου τών αιώνων, αποτελεί τό τέλειο συμπύκνωμα τής πρό-Σωκρατικής φιλοσοφικής σκέψεως τών Ιώνων φιλοσόφων, πού ήτο οί ερμηνευταί καί ή γενεσιουργός δύναμις, ή ουσία τής ειμαρμένης ή οποία διατρέχει τόν συμπαντικό χώρο, τό σπέρμα τής δημιουργίας καί τήν ικανότητα τού ανθρώπου γιά τήν κατανόηση τών νόμων πού διέπουν τήν λειτουργία τής φύσεως (Ηράκλειτος απ.1 2 30, τ8ος).
«....έν αρχή ήν ό λόγος (λέγει ό Ιωάννης Α΄1-3) καί ό λόγος ήν πρός τόν Θεόν
καί Θεός ήν ό λόγος ... καί διαυτού τά πάντα εγένετο...»
Ή Αιτία τού Αριστοτέλη δέν μπορεί νά εξαφανισθή όσο καί άν κλέψουν καί άν παραχαράξουν οί Θρησκείες. Ό Θεός μπορεί νά είναι ότι θέλει καί λόγος καί άνδρας καί μάγος καί άγγελος κτλ, αλλά ό λόγος δέν είναι Θεός. Ό λόγος είναι Αιτία. Οί πιό αγράμματοι Έλληνες από τήν Κρήτη έως τόν Έβρο, λέγουν : «Γιά ποιόν λόγο κλαίς ;» καί φυσικά εννούν γιά ποιά Αιτία κλαίς, κύριοι κλέφτες καί απατεώνες παπάδες. Ό καθηγητής τής Οξφόρδης Rich Dawkins λέγει : «....ή ψευδαίσθηση τού Θεϊκού σχεδιασμού δημιουργείται κυρίως από τήν βαθμιαία άθροιση μικρών βελτιώσεων, πού φθάνουν σέ επίπεδα πολυπλοκότητας καί κομψότητας...αυτός είναι ό λόγος γιά τόν οποίον ή εξέλιξη μπορεί μέ τόσο έξοχο τρόπο νά εξηγήση τήν ζωή , ενώ ούτε ή τύχη ούτε ό Θεϊκός σχεδιασμός μπορούν νά κάνουν κάτι τέτοιο». Σέ αυτήν τήν λεπτομέρεια έγκειται ή σπουδαία προσφορά τού Dawkins στήν περαιτέρω τελειοποίηση τής θεωρίας τής εξελίξεως, ή οποία απορρίπτει τήν τυχαία επιλογή τών γονιδίων στήν προσαρμογή τού ανθρώπου σέ ένα μεταβαλλόμενο καί εχθρικό ενίοτε περιβάλλον. Διαφυλάττεται έτσι ή αρχή τής αναγκαιότητας (Necessity) στήν φύση ώς απόρροια τών αδήριτων φυσικών νόμων.

Ο Richard Dawkins, κορυφαίος εξελικτικός βιολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, έχει καταστεί διεθνώς γνωστός ως μαχητικός υπερασπιστής ενός αθεϊστικού ανθρωπισμού, ασυμβίβαστου με κάθε θρησκευτική πίστη. Αγωνίζεται εναντίον όλων των σύγχρονων φονταμενταλισμών, ιδιαίτερα της χριστιανικής ποικιλίας που προβάλλει τον «δημιουργισμό» ή το «ευφυές σχέδιο» ως δήθεν εναλλακτική άποψη απέναντι στη δαρβινική θεωρία της εξέλιξης. Το βιβλίο του «The God Delusion», μπεστ σέλερ αφότου κυκλοφόρησε στην Αγγλία και στις ΗΠΑ (φθινόπωρο του 2006), έχει ξεσηκώσει θύελλα συζητήσεων και αρθρογραφίας, όπως καταγράφεται στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο - και φυσικά στο Διαδίκτυο. Το φαινόμενο προβλέπεται ότι θα συνεχιστεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς η μετάφραση του βιβλίου άρχισε ήδη να κάνει την εμφάνισή της ανά τον κόσμο (ήδη κυκλοφόρησε στα ολλανδικά, ενώ η γερμανική έκδοση έχει αναγγελθεί για τον εφετινό Σεπτέμβριο).Τό 2007 εβρέθη επίσης ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΠΙΣΤΗ.Το ΖΥΡRΕΧΑ Velotab ανήκει σε μια ομάδα φαρμάκων που ονομάζονται αντιψυχωτικά. Χρησιμοποιείται για την θεραπεία ασθένειας με συμπτώματα όπως το να ακούς, βλέπεις ή αισθάνεσαι πράγματα που δεν υπάρχουν, εσφαλμένες πίστεις, ασυνήθιστη καχυποψία και κοινωνική απόσυρση. Οι ασθενείς με τις παθήσεις αυτές μπορεί επίσης να αισθάνονται κατάθλιψη, άγχος ή ένταση.Το ΖΥΡRΕΧΑ Velotab χρησιμοποιείται γα τη θεραπεία ασθένειας με συμπτώματα όπως έντονο αίσθημα ευφορίας, υπερβολική ενέργεια. Σημαντικά ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο, ομιλία με γρήγορο ρυθμό και αλλαγή θέματος, και μερικές φορές σοβαρή ευερεθιστότητα. Επίσης,είναι ένας σταθεροποιητικός παράγοντας της διάθεσης, που προφυλάσσει από μελλοντικές υποτροπές της διαταραχής που χαρακτηρίζονται είτε από υπερβολική ευφορία είτε από καταθλιπτική διάθεση.
Είναι φανερό πώς πρέπει νά αποκτήσουμε επιστημονική γνώση τών πρωταρχικών αιτιών. Οί αιτίες είναι τέσσερις : ή μορφή Material cause, ή ύλη Formal cause, ή δρώσα δύναμις Efficient cause καί ό σκοπός Final cause(Αριστοτέλης, Μετά τά φυσικά, Α20.3). Αυτήν τήν φυσική νομοτέλεια οί Θρησκείες προσπαθούν νά αλλάξουν, αντικαθιστώντας τά μέτρα αυτά μέ τήν υπερβαντική απροσδιοριστία. Ή θεωρία τής εξελίξεως είναι καί ή σύγχρονη κοσμολογία καθορίζουν ότι ή γή καί οί πλανήτες προήλθαν έκ τών πυρακτωμένων νεφελωμάτων τά οποία αποτελούσαν τήν έν δυνάμει αόρατη κυματοειδή ενέργεια ή οποία μετετρέπη κατά τήν Αριστοτελική ενδελέχεια σέ υλική μάζα τής γής καί τών πλανητών. Ή περαιτέρω εξέλιξη τής άβιας ύλης γής σύμφωνα μέ τούς φυσικούς νόμους τής αυτοοργανώσεως μετετράπη σέ έμβια καί εξελίχθη στό φυτικό, ζωικό καί τελικά στό βασίλειο τού homo sapiens.